Ιστορίες 2019 | International Organization for Migration

Ιστορίες 2019

 

Από το Μπαγκλαντές στη Μεγάλη Βρετανία

28/11/2019

Η διαδρομή από την πατρίδα μου δεν ήταν ταξίδι αναψυχής. Χρειάστηκε να διασχίσω πέντε χώρες μέχρι να πατήσω το πόδι μου στην Ελλάδα, κάνοντας ένα δύσκολο και επικίνδυνο ταξίδι. Δεν θέλω να θυμάμαι το παρελθόν. Με λένε Iμ και είμαι από το Μπαγκλαντές. Άφησα τη χώρα μου επειδή βρισκόμουν σε κίνδυνο, όμως, εάν η κατάσταση ήταν διαφορετική, ποτέ δεν θα την είχα αφήσει. Βέβαια, παρόλο που έφυγα, την αγαπώ πάρα πολύ και προσπαθώ να το εκφράζω μέσω της ποίησης, με την οποία ασχολούμαι γράφοντας ποιήματα στον ελεύθερο χρόνο μου.

Πρώτη στάση μου στην Ελλάδα, ήταν η πόλη Θεσσαλονίκη. Αλλά δεν έμεινα πολύ καιρό. Στη συνέχεια κατέβηκα στην Αθήνα, όπου και έμεινα για κάποιες μέρες, πριν μεταφερθώ στον ξενώνα ανηλίκων στη Θεσσαλονίκη, όπου λειτουργεί υπό την εποπτεία του ΔΟΜ. Τους τελευταίους μήνες ζω εδώ.

Οι άνθρωποι στον ξενώνα αποτελούν δεύτερη οικογένεια για μένα. Εκείνοι, από την πλευρά τους, μου φέρονται προστατευτικά και βρίσκονται δίπλα μου σε κάθε μου ανάγκη. Σε σύντομο χρονικό διάστημα θα βρίσκομαι και πάλι μαζί με την αδελφή μου. Στο πλαίσιο οικογενειακής επανένωσης θα πάω να τη βρω στη Μεγάλη Βρετανία όπου και ζει. Τα συναισθήματά μου είναι ανάμεικτα. Δεν παύω να σκέφτομαι πως θα αφήσω πίσω κομμάτι του εαυτού μου και… τη δεύτερη οικογένειά μου.

Επόμενο βήμα θέλω να είναι η μόρφωση.  Αν και δεν έχω συγκεκριμένα όνειρα ή σχέδια, είμαι καλός στη βιολογία, τη φωτογραφία, τη λογοτεχνία, την ποίηση. Αγαπώ την όποια καινούρια γνώση και κάθε νέα πρόκληση που βρίσκεται στον δρόμο μου. Δεν ξέρω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Το σίγουρο είναι ένα: παρόλο που προς το παρόν είναι αδύνατον, θα ήθελα κάποια στιγμή στο μέλλον να επιστρέψω στο Μπαγκλαντές, με σκοπό να βοηθήσω κόσμο που βρίσκεται σε ανάγκη. Οι άνθρωποι που αυτόματα μου έρχονται στο νου είναι οι Ροχίγκια, οι οποίοι κατακλύζουν τη χώρα μου τελευταία, όντες πρόσφυγες από τη Μιανμάρ.

 

 

 

«Όταν ζωγραφίζω νιώθω πως ζω σε έναν δικό μου κόσμο. Για μένα η τέχνη είναι μία γλώσσα χωρίς σύνορα…»

06/11/2019

Η πρώτη μου επαφή με τη ζωγραφική ήταν μέσω του πατέρα μου, μιας και ο ίδιος είναι επίσης ζωγράφος. Είχα ένα καλό πρότυπο, το οποίο και ακολούθησα. Πιστεύω ότι έχω ταλέντο χάρη στα καλά του γονίδια. Όταν συνειδητοποίησα την αγάπη μου για τη ζωγραφική, ξεκίνησα να κάνω πολλή εξάσκηση και τώρα μπορώ να πω πως είμαι αυτοδίδακτος. Παράλληλα, παρακολουθώ μαθήματα ζωγραφικής, μια ή δυο φορές την εβδομάδα, για να εξελίξω τις γνώσεις και τις δυνατότητές μου.

Η έμπνευσή μου προέρχεται από τα πάντα. Επιλέγω πολλά από τα θέματά μου από φωτογραφίες ή ανθρώπους που βλέπω γύρω μου, από τη φύση που μας περιβάλλει. Μου αρέσει πολύ να ζωγραφίζω γυναικεία πρόσωπα, να κάνω τα πορτρέτα τους. Η ζωγραφική με χαλαρώνει και με αναζωογονεί. Όταν ζωγραφίζω νιώθω πως ζω σε έναν δικό μου κόσμο. Για μένα η τέχνη είναι μία γλώσσα χωρίς σύνορα...Τα αγαπημένα μου υλικά είναι το μολύβι και οι νερομπογιές. Ένα χρώμα που με εμπνέει και μου δίνει θετική ενέργεια είναι το μπλε. Ο αμερικανός ζωγράφος Bob Ross είναι ένας καλλιτέχνης που θαυμάζω πολύ, επειδή έφερε την τέχνη της ζωγραφικής πιο κοντά στο κοινό. Βοηθούσε τους ανθρώπους να αντιληφθούν την ουσία της ζωγραφικής και ενθάρρυνε τον καθένα να προσπαθήσει, να εξερευνήσει, να αξιοποιήσει τις δυνατότητές του. Πέρα από τη ζωγραφική τοπίων και πορτρέτων, μου αρέσει να σχεδιάζω κτίρια από σπίτια, από μέρη που στεγάζονται άλλοι άνθρωποι. Η ζωγραφική θα με συντροφεύει για μια ζωή. Είναι θέμα επιλογής.

Τώρα είμαι 16 ετών, και κατάγομαι από το Αφγανιστάν. Εν τούτοις, μεγάλωσα στο Ιράν, σε ένα χωριό, το Καράτ, κοντά στην Τεχεράνη, με τους γονείς, την αδελφή και τον αδελφό μου. Πίσω στο Ιράν, δεν είχαμε νόμιμα έγγραφα και δεν μπορούσα να πάω στο σχολείο. Ήρθα μόνος μου στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2017. Έμεινα στην Τουρκία για 9 μήνες, ωσότου έφτασα στη Λέσβο. Εκεί έμεινα για 10 μέρες. Τώρα, εδώ και πάνω από έναν χρόνο, ζω σε ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις κοντά στην Αθήνα, με την υποστήριξη του ΔΟΜ. Ταυτόχρονα, διατηρώ διαρκή επαφή με την οικογένειά μου, μέσω του κινητού μου και των λογαριασμών μου στα social media.

Μια τυπική μέρα ξυπνάω στις 6 το πρωί, ώστε να έχω χρόνο να κάνω την προσευχή μου και να φάω πρωϊνό. Πηγαίνω στο σχολείο τους τελευταίους 2 μήνες, με το ΚΤΕΛ. Ο στόχος μου είναι να μάθω κάποιες λέξεις στα ελληνικά. Οι δάσκαλοί μου έχουν αποδειχθεί πολύ ευγενικοί και βοηθητικοί. Οι συμμαθητές μου επίσης με στηρίζουν πολύ, ενώ κάποιοι από αυτούς έχουν γίνει και φίλοι μου. Μου αρέσει η ραπ μουσική και το αγαπημένο μου φαγητό είναι τα μακαρόνια. Εδώ αισθάνομαι ασφαλής και ήρεμος. Πρόσφατα ενημερώθηκα για την μεταφορά μου στο Ηνωμένο Βασίλειο, με το πρόγραμμα «Μεταφορά ασυνόδευτων παιδιών που ζητούν άσυλο από την Ιταλία, τη Γαλλία και την Ελλάδα στο Ηνωμένο Βασίλειο». Και αυτό είναι ένα τεράστιο βήμα για μενα. Πρόκειται για μια πολύ θετική εξέλιξη για το μέλλον μου. Ανυπομονώ να ξεκινήσω τη νέα μου ζωή στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το ίδιο χαρούμενη είναι και η μητέρα μου, και πιστεύει πως αυτή η αλλαγή θα φέρει μεγαλύτερη σταθερότητα στη ζωή μου».

 

 

Η ιστορία της Zahra

04/11/2019

Τον κοιτάω χαζεύοντάς τον και τον χαίρομαι… είναι μόλις δύο (2) και ασυγκράτητος. Πετάει τη σκούφια του για παιχνίδι με τα άλλα παιδιά και όλο ανοίγει την πόρτα τού κοντέινερ και βγαίνει έξω να παίξει. Είναι ο γιος μου ο Banyamin. Εμένα με λένε Zahra, είμαι είκοσι δύο (22) ετών και κατάγομαι από την πόλη Mazar-e-Sharif, στα βόρεια του Αφγανιστάν. Άφησα την πατρίδα μου έπειτα από τον γάμο με τον άντρα μου. Με κοινή μας απόφαση φύγαμε, αναζητώντας μια καλύτερη, πιο ήρεμη και πιο ασφαλή ζωή για μας και το παιδί μας. Είχα όνειρο να σπουδάσω Αγγλική Φιλολογία και να διδάξω. Όμως, οι βομβιστικές επιθέσεις κοντά στο πανεπιστήμιο με απέτρεψαν από το να το τελειώσω. Κατάφερα να παρακολουθήσω μαθήματα μόνο για έναν χρόνο και σταμάτησα φοβούμενη τραυματισμό ή ακόμα και θάνατό μου.

Όσο μεγάλωνα  δεν είχα πολλά από τα αγαθά και τις συνθήκες που θεωρώ πως είναι απαραίτητες για ένα παιδί. Τώρα που έγινα η ίδια μαμά θέλω να δώσω όλα εκείνα που δεν χάρηκα εγώ, στον γιο μου. Κι εγώ κι ο άντρας μου λέμε ‘όχι’ στην προοπτική δεύτερου παιδιού ούτως ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε στον μικρό τα πάντα και παράλληλα να εξελιχθούμε οι ίδιοι. Το μέλλον δεν ξέρω πού θα με βρει, αν και για τώρα, έχω αυτά που θέλω. Το ασφαλές περιβάλλον αυτής της δομής του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ), το κοντέινερ στο οποίο ζούμε, την καθημερινή στήριξη των ανθρώπων του ΔΟΜ. Αφήσαμε πίσω μας του σχεδόν δέκα (10) εφιαλτικούς μήνες στη Μόρια και μπορούμε να ελπίζουμε ξανά.

Το να είσαι μετανάστης, από μόνο του είναι κατάσταση επίπονη. Πόσω μάλλον να σου υπόσχονται και να φτάνεις να απογοητεύεσαι όταν δεν παίρνουν σάρκα και οστά οι υποσχέσεις. Έπαθα και έμαθα, και μάλιστα πρόσφατα, για αυτό το λέω. Υπήρξε άνθρωπος που μου έταζε πως θα με στείλει εκτός Μόριας, εκτός Λέσβου, εκτός Ελλάδος και θα μου σταθεί στο ξεκίνημα της νέας ζωής μου. Κατάλαβα πως δεν θα συνέβαινε. Έσπασα. Και, σύντομα, μάζεψα τα κομμάτια μου και ξαναστάθηκα στα πόδια μου, διαπιστώνοντας πως, πλέον, πρέπει να είμαι επιφυλακτική και ότι χρειάζεται να προειδοποιήσω και άλλους ώστε να μην πέσουν στην παγίδα.

 

 

Η ιστορία του Kareem και της οικογένειάς του 

22/10/2019

«Είμαι ο Kareem Al Humaidi και είμαι 33 ετών. Ήρθα με την οικογένειά μου από το Ιράκ και είμαστε εν αναμονή της εξέτασης της αίτησης ασύλου. Ήρθαμε στην Ελλάδα, με την ελπίδα ότι θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε και ότι θα μπορέσουμε να ζήσουμε ασφαλείς. Ο γιος μου ο Nasri είναι 2 ετών. Όσο ζούσαμε στο Ιράκ, η κατάσταση ήταν πολύ τεταμμένη. Ο θρησκευτικός διωγμός ήταν ο βασικότερος λόγος που αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε τη χώρα και την πατρίδα μας. Δεν ήταν όμως το μόνο πρόβλημα που υπήρχε στην περιοχή. Όταν είδαμε ότι δεν είμαστε πλέον ασφαλείς, αποφάσισα να πάρω την οικογένειά μου και να φύγουμε άμεσα. Ήταν μια πολύ επικίνδυνη περίοδος. Μια πολύ ριψοκίνδυνη απόφαση.

Στις 29 Μαΐου του 2018 φτάσαμε στο λιμάνι της Σάμου. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι τα είχαμε καταφέρει! Μείναμε εκεί για περίπου 7 μήνες και μετά μας μετέφεραν σε ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις στο κέντρο της Αθήνας μέσω του προγράμματος FILOXENIA που χρηματοδοτείται απο την Ευρωπαϊκή Επιτροπή - DG Home.

Όταν αναλογίζομαι τη ζωή μου στο Ιράκ, πριν από όλα αυτά, τα πράγματα ήταν ήσυχα. Δούλευα ως τεχνικός αυτοκινήτων. Επιπλέον ήμουν υπάλληλος σε ένα βενζινάδικο και είχα αναλάβει τις τεχνικές εργασίες στα οχήματα και τη διαχείρηση προμηθειών και υλικού.

Από την άλλη πλευρά, ανακάλυψα και μια δημιουργική πλευρά μου εκεί. Από πολύ μικρή ηλικία άρχισα να ζωγραφίζω. Ξεκίνησε ως χόμπι στο σχολείο. Έπειτα όμως κατάλαβα ότι έχω ταλέντο σε αυτό. Όσο περνούσε ο καιρός ζωγράφιζα και κάποια στιγμή ασχολήθηκα και επαγγελματικά. Πιστεύω πως ο λόγος που ήμουν τόσο καλός σε αυτό ήταν το ότι αγαπούσα πάρα πολύ τη ζωγραφική! Τόσο πολύ, μάλιστα, ώστε δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτή. Τον καιρό που ζούσα πίσω στο Ιράκ, η καλλιτεχνική έκφραση σχεδόν δεν επιτρεπόταν. Ήταν πάρα πολύ περιορισμένα αυτά που μπορούσα να ζωγραφίσω. Εγώ εμπνέομαι από τους ανθρώπους, τα κινούμενα σχέδια, τα τοπία. Και θα ήθελα πάρα πολύ να το κάνω εδώ αυτό. Να είμαι ελεύθερος, να αισθάνομαι ασφαλής στην καθημερινότητά μου και την τέχνη μου.

Αυτό είναι που επιθυμώ περισσότερο από όλα, τώρα που έχω έρθει εδώ. Θέλω να μείνω εδώ και να εξελιχθώ. Θέλω να φροντίσω την οικογένειά μου, να γραφτώ στο σχολείο, να μάθω ελληνικά».

 

 

Ο Cedrick και η τέχνη του

16/10/2019

Με λένε Cedrick Diyavova και είμαι 26 ετών. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Κονγκό, όπου ζούσα με την οικογένειά μου: τη γυναίκα μου και τα δίδυμα αγόρια μας. Η οικογένειά μας ήταν απλή μεν, αλλά δεμένη. Πριν από περίπου 2 χρόνια, εγώ και η οικογένειά μου βρεθήκαμε στο επίκεντρο μιας πολιτικής διαμάχης. Έπειτα από αρκετά επεισόδια στην πόλη όπου ζούσαμε, έπρεπε να εγκαταλείψω την πόλη και τους αγαπημένους μου ανθρώπους. Έπρεπε να πάρω αυτή την απόφαση, καθώς δεν αισθανόμουν πλέον ασφαλής εκεί. Τότε ξεκίνησε και το ταξίδι μου. Ήμουν ολομόναχος αλλά ήλπιζα για το καλύτερο.

Αυτό που με κρατούσε και μου έδινε δύναμη ήταν η ελπίδα ότι θα φτάσω σε κάποιο μέρος, όπου θα ήμουν ελεύθερος να εκφραστώ, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα έθετα σε κίνδυνο τον εαυτό μου και την οικογένειά μου.

Έπειτα από πολλές δυσκολίες και κακουχίες, έφτασα στο λιμάνι της Λέσβου τον Νοέμβριο του 2018. Έμεινα στη Μόρια για 3 εβδομάδες περίπου, προτού μεταφερθώ σε μια άλλη τοποθεσία, πιο κοντά στην Αθήνα. Από τότε μένω σε οργανωμένη δομή, μέσω του προγράμματος Filoxenia του ΔΟΜ που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή - DG Home και παρακολουθώ μαθήματα συστηματικά. Συμμετέχω σε μαθήματα ελληνικών και αγγλικών, ενώ μαθαίνω επίσης πώς να κατανέμω τον χρόνο και τις προτεραιότητές μου με επιτυχία. Θέλω να κερδίσω όσο περισσότερα μπορώ από τις δραστηριότητες που μου προσφέρονται και ο στόχος μου είναι να μπορέσω να τα συνδυάσω με τα ενδιαφέροντά μου. Το μεγαλύτερό μου πάθος είναι η ηλυπτική, ειδικά με ξύλο και μέταλλο. Μου αρέσουν πολύ επίσης και η κεραμική, η γλυπτική και η ζωγραφική.

Η γλυπτική ήταν από πολύ μικρή ηλικία το πάθος μου. Σύντομα κατάλαβα ότι είχα ταλέντο, ότι ήταν κάτι σαν χάρισμα, σαν έμφυτη ικανότητα. Στην αρχή το ξεκίνησα για να περνάω καλά, όμως όσο περνούσε ο καιρός γινόμουν όλο και καλύτερος.  Τώρα η τέχνη που κάνω έχει νόημα. Θέλω να περάσω κάποια μηνύματα μέσα από τις δημιουργίες μου: μηνύματα για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ελευθερία, τους ζωντανούς οργανισμούς, τα ζώα και τη φύση. Αυτή η θεματολογία είναι στο επίκεντρο της τέχνης που κάνω. Όταν χρησιμοποιώ το ξύλο, δημιουργώ αφαιρετικά σχήματα με έντονο συμβολισμό. Το μέταλλο εξυπηρετεί άλλο σκοπό. Το χρησιμοποιώ για να φτιάξω γλυπτά από πουλιά, γάτες, σκύλους και αετούς. Με εμπνέουν τόσο τα κατοικίδια ζώα όσο και τα ζώα που ανήκουν στα είδη προς εξαφάνιση. Αυτό είναι το ταλέντο και το πάθος μου. Και θέλω να συνεχίσω να το εξασκώ. Ειδικά στην Αθήνα, όπου υπάρχουν πολλές επιλογές και ευκαιρίες για ‘μενα!

 

Η ιστορία του Azizullah Anwar

05/09/2019

Με λένε Azizullah Anwari και είμαι Αφγανός από το Πακιστάν. Είμαι σχεδόν 17 ετών και βρίσκομαι στην Ελλάδα λίγο περισσότερο από ενάμιση χρόνο. Τους πρώτους δυόμισι μήνες, βρισκόμουν στη Λέσβο, ενώ αργότερα με μετέφεραν στη Θεσσαλονίκη και κατόπιν σε ξενώνα ανηλίκων τού Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ - IOM) στη βόρεια Ελλάδα, όπου και έμεινα για περισσότερο από έναν χρόνο. Τον πρώτο καιρό που είχα μεταφερθεί εδώ, αρχές του 2018, η κατάσταση ήταν δύσκολη, καθώς δεν υπήρχε συγκεκριμένο πλάνο για το τι θα συνέβαινε στη ζωή μου στο μέλλον, πώς και πότε. Ενώ η αίτησή μου για άσυλο είχε γίνει με το που έφτασα στην Ελλάδα, ερχόμενος στο βορρά, η Υπηρεσία Ασύλου μού έδωσε ημερομηνία για συνέντευξη τον Σεπτέμβριο του 2019. Η απογοήτευσή μου ήταν μεγάλη.

Όσο βρισκόμουν στη Λέσβο, οι εργαζόμενοι της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), με είχαν ενημερώσει ότι υπάρχει συγκεκριμένο πρόγραμμα, αυτό της οικογενειακής επανένωσης. Σε περίπτωση που επέλεγα να ενταχθώ στο πρόγραμμα, θα μπορούσα να είμαι και πάλι μαζί με τον αδελφό που ζει στη Σουηδία καθώς ηλικιακά είμαι μικρότερός του. Αργότερα, κι ενώ είχα ήδη φτάσει στη δομή τού Οργανισμού, συνομίλησα εκ νέου για την υπόθεσή μου, αυτήν τη φορά με το προσωπικό του ΔΟΜ. Ως αποτέλεσμα, είχα πλέον τη δυνατότητα να κινήσω τις διαδικασίες για οικογενειακή επανένωση με τον αδελφό μου, κι αυτό έκανα. Πλέον, ο μεγαλύτερος αδελφός μου στη Σουηδία είχε κάθε δικαίωμα να γίνει ο νόμιμος κηδεμόνας μου.

Για περίπου πέντε χρόνια ήμασταν χώρια. Πρώτα έφυγε εκείνος κι αργότερα εγώ. Η χαρά μου που θα μπορέσω να τον ξαναδώ είναι τεράστια. Έως τη στιγμή που κι εγώ άφησα το σπίτι μου, βρισκόμουν μαζί με την οικογένειά μου στο Πακιστάν. Οι δικοί μου - οι γονείς μου και τα τέσσερα αδέλφια μου - συνεχίζουν να ζουν εκεί, κοντά στην επαρχία του Μπαλουχιστάν (ΒΔ Πακιστάν). Δεν παύω να σκέφτομαι την επανένωση με ολόκληρη την οικογένειά μου, αλλά προς το παρόν, κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο. Για εμένα, αυτό που τώρα μετράει περισσότερο είναι να καταφέρω να ολοκληρώσω το σχολείο και να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο.

Όνειρό μου όσο ήμουν μικρότερος ήταν να μπω στις ειδικές δυνάμεις. Τώρα, θα ήθελα να ασχοληθώ με κοινωνικά επαγγέλματα και να μπορέσω να βοηθήσω ανθρώπους σαν κι εμένα, να έχουν μια καλύτερη ζωή. Αφήνω την Ελλάδα με ανάμεικτα συναισθήματα, καλές και κακές αναμνήσεις. Οπωσδήποτε, θέλω να ευχαριστήσω τον ΔΟΜ, όπως και όλες τις άλλες ΜΚΟ και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες για την πολύτιμη βοήθειά τους, το χρονικό διάστημα που έμεινα στην Ελλάδα.

 

 

Η ιστορία του Nwanyen Marcel Kunped

22/08/2019

Είμαι ο Nwanyen Marcel Kunped, 40 ετών, από το Καμερούν. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, η ζωή μου στην πατρίδα μου ήταν ιδιαίτερα καλή, αν και πάντα υπήρχαν ζητήματα μεταξύ γαλλόφωνων και αγγλόφωνων  -το Καμερούν μοιράστηκε μεταξύ Γαλλίας και Μεγάλης Βρετανίας το 1919, αφότου έληξε ο Πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος, και η περιοχή εντάχθηκε στην Εντολή της Κοινωνίας των Εθνών. Ως πτυχιούχος Οικονομικής Ιστορίας και Διοίκησης Επιχειρήσεων είχα για χρόνια καλές δουλειές σε μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας μου. Τα προβλήματα άρχισαν να γίνονται μεγαλύτερα όταν εμείς, οι κάτοικοι του αγγλόφωνου Καμερούν αισθανόμασταν όλο και πιο καταπιεσμένοι πολιτισμικά από τους γαλλόφωνους.

Ξεκίνησαν διώξεις. Εκείνη την περίοδο, οι γαλλόφωνοι με φυλακίζουν λόγω καταγωγής. Περνάω δύο χρόνια στη φυλακή, μεταξύ 2015 – 2017, οπότε και βγαίνω χάρη στην απόφαση ενός αγγλόφωνου στρατηγού. Ο άνθρωπος αυτός εξέτασε την υπόθεσή μου, παρατήρησε το λευκό ποινικό μητρώο που είχα και αποφάσισε να με αποφυλακίσει. Υπό έναν όρο, όμως. Να εξαφανιστώ την ίδια κιόλας μέρα από τη χώρα διότι διαφορετικά θα έβαζα και εκείνον σε κίνδυνο επειδή με απελευθέρωσε, αλλά και τον εαυτό μου. Διέτρεχα κίνδυνο άμεσης καταδίωξής μου. Χάρη στη βοήθειά του, έφτασα στα σύνορα Καμερούν-Νιγηρίας με στρατιωτική συνοδεία, χωρίς να μας σταματήσει για έλεγχο ο οποιοσδήποτε. Ήταν 1η Νοεμβρίου του 2017. Στην Ελλάδα πάτησα το πόδι μου ανήμερα Χριστούγεννα του ίδιου έτους. Πρώτος μου σταθμός η Λέσβος και συγκεκριμένα η Μόρια. Εκεί πέρασα περίπου έναν χρόνο ώσπου να μεταφερθώ στην Ασπροβάλτα και, λίγο αργότερα, στη δομή όπου βρίσκομαι σήμερα.

Ο ΔΟΜ δεν θα μπορούσε να μου έχει δώσει περισσότερα. Οι άθλιες συνθήκες της Μόριας έφτασαν να αποτελούν παρελθόν, την ώρα που οι εργαζόμενοι τού ΔΟΜ έχουν γίνει τα αδέλφια μου και με κακομαθαίνουν. Από τα αληθινά μου αδέλφια δεν έχω κανένα νέο. Οι τρεις αδελφοί μου βρίσκονταν στη Νιγηρία, αλλά έχω χάσει τα ίχνη τους. Η αρραβωνιαστικιά μου παραμένει στο Καμερούν, αλλά κρύβεται. Στην Ελλάδα ήρθα μόνος και παραμένω μόνος. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της νέας μου ζωής θα έλεγα πως ήταν τον περασμένο Μάιο, όταν μου ανακοινώθηκε πως η Ελλάδα μου χορήγησε άσυλο, αναγνωρίζοντάς με ως πρόσφυγα. Το μόνο που απομένει από εδώ και πέρα είναι να παραλάβω τα επίσημα έγγραφά μου, όπως το διαβατήριό μου και να εκδώσω Α.Φ.Μ. Δεν κάνω καμία σκέψη για το μέλλον. Το μόνο που θα προσπαθήσω και θέλω να πετύχω είναι να ξαναγίνω ο χρήσιμος άνθρωπος που θυμάμαι να είμαι. Να εργάζομαι και να παράγω όπως έκανα πάντα.

Η στήριξη των ανθρώπων του ΔΟΜ έχει υπάρξει τεράστια και τους ευχαριστώ που μου στάθηκαν και συνεχίζουν να μου στέκονται.

 

 

Η ιστορία του Khaled

12/07/2019

Ονομάζομαι Khaled Alhaj και κατάγομαι από την Deir ez-Zor της Συρίας. Ο πόλεμος στη χώρα μου έφερε πολλές αλλαγές στη ζωή μου. Αφού έχασα τη γυναίκα μου, μένοντας μόνος με τα 4 παιδιά μας, το 2014, ο ISIS κατέλαβε την πόλη μου. Γι’ αυτό αποφάσισα μαζί με τους 3 γιους και την κόρη μου να αναζητήσουμε καταφύγιο σ΄ ένα πιο ασφαλές μέρος, πάντα παραμένοντας στη χώρα. Επί πέντε χρόνια, από το 2014 έως και τις αρχές του 2019, ήμασταν εσωτερικά εκτοπισμένοι και μετακινούμασταν αναλόγως με το πού διεξάγονταν μάχες, ώστε να αποφεύγουμε τις εχθροπραξίες.

Τον Φεβρουάριο του 2019 πήραμε την τεράστια, για μας, απόφαση ν’ αφήσουμε την πατρίδα μας. Περάσαμε στην Τουρκία κι από εκεί, στα μέσα Μαρτίου, φτάσαμε στη Σάμο. Εγώ, τα παιδιά μου, η αδελφή μου και τα 3 αγόρια της, ενωμένοι. Όμως, δεν ήμασταν μόνο εμείς. Μαζί μας, γηραιά συνταξιδιώτισσά μας και η υπέργηρη μητέρα μας. Στα χαρτιά η ηλικία της είναι 92 ετών, αλλά βάσει των διηγήσεών της, και γνωρίζοντας πως δεν υπήρχαν ληξιαρχεία παλιά στη Συρία, υπολογίζω πως έχει περάσει τα 100!

Πρόσφατα, μεταφερθήκαμε από τη Σάμο στην ενδοχώρα και συγκεκριμένα στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ) της Κάτω Μηλιάς, στην Κατερίνη. Εγώ και τα 9 μέλη της οικογένειάς μου μοιραζόμαστε δύο κοντέινερ και είμαστε χαρούμενοι που έχουμε αφήσει πίσω μας όλα τα άσχημα. Έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη να ηρεμήσουμε, να νιώσουμε ασφαλείς και να ξεχάσουμε όλα εκείνα που περάσαμε τα τελευταία πέντε χρόνια. Οι εργαζόμενοι του ΔΟΜ είναι υποστηρικτικοί και, έπειτα από δικό μας αίτημα, ήδη διερευνούν μήπως μπορέσουν να μας διευκολύνουν, βρίσκοντάς μας ένα διαμέρισμα όπου θα μένουμε όλοι μαζί. Ακόμα και κάτι μικρό θα μας διευκόλυνε ώστε να προσέχουμε τη μητέρα μου, όλο το 24ωρο.

Συχνά, με ρωτούν πώς φαντάζομαι το μέλλον. Παραμένω αβέβαιος σχετικά με το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Το σίγουρο είναι ότι, προς το παρόν δεν σκεφτόμαστε να αφήσουμε την Ελλάδα. Πάντως, εάν εξομαλυνθεί η κατάσταση στη Συρία, το πρώτο πράγμα που θα κάνουμε είναι να επιστρέψουμε στο σπίτι μας. Συχνά, η μητέρα μου παρηγορείται με παλιούς συριακούς σκοπούς και δεν παύει να επαναλαμβάνει ότι θα γυρίσει στην πατρίδα της, και μάλιστα, σύντομα… Ευσεβής πόθος; Ποιος ξέρει!

 

 

 

Η ιστορία του Dler 

07/06/2019

«Το όνομά μου είναι ο Dler και είμαι  από το Ιράκ. Ήρθα στην Ελλάδα με τα πόδια από την Τουρκία, όταν ήμουν 17 χρονών. Αρχικά έφτασα στη Σάμο, όπου έμεινα μόνο για μερικούς μήνες. Στη συνέχεια μεταφέρθηκα σε ξενοδοχείο στη Θεσσαλονίκη, σε δομή ανήλικων μεταναστών & προσφύγων, μετά την ολοκλήρωση της ηλικίας των 18 ετών στην δομή φιλοξενίας στα Θερμοπύλες, όπου και μένω τους τελευταίους 5 μήνες, αναμένοντας να πάω στην Ολλανδία.

Πάντα ήθελα να πάω στην Ολλανδία για να σπουδάσω και να δουλέψω. Το να σπουδάσω και να εργαστώ ήταν πάντα το όνειρό μου. Είναι κάτι που μου δίνει ελπίδα κάθε μέρα!

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, δούλευα πάντα στην επιχείρηση αυτοκινήτων του πατέρα μου. Κατάφερα να μάθω σχεδόν τα πάντα γύρω από τα αυτοκίνητα. Ήμουν τυχερός καθώς ο πατέρας μου είχε έναν βοηθό εμπειρογνώμονα που στάθηκε δίπλα μου και ήταν πάντα πρόθυμος να μου διδάξει τα πάντα - όπως όντως έκανε! Ωστόσο, τώρα γνωρίζω με βεβαιότητα ότι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνω είναι να σπουδάσω! Ενώ βρισκόμουν στη Σάμο έμαθα Αγγλικά και Γερμανικά, μόνος μου και με πολλή βοήθεια.

Αποφάσισα να πάω στην Ολλανδία επειδή ο θείος μου και οι περισσότεροι συγγενείς μου είναι εκεί. Ο θείος μου έχει το δικό του κομμωτήριο, φτιάχνοντας περούκες. Θα έχω, δηλαδή, δουλειά να μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου οικονομικά, τόσο για να βιοποριστώ, αλλά και για να σπουδάσω.

Το όνειρό μου είναι να γίνω μηχανικός, και αυτό θα σπουδάσω! Ανυπομονώ να πάω στην Ολλανδία, ώστε να έχω την ευκαιρία να κάνω τη ζωή μου. Ταυτόχρονα, αισθάνομαι ήρεμος που είμαι μόνο ένα βήμα μακριά από το σκοπό μου!

Ωστόσο, θα χάσω τους φίλους μου εδώ, καθώς και όλους τους ανθρώπους που γνώρισα στην Ελλάδα, ειδικά το προσωπικό του ΔΟΜ που με υποστήριζε καθημερινά».

Πιστεύω ότι ένα όνειρο δεν ξεθωριάζει ποτέ όταν υπάρχει ελπίδα».

Ο ΔΟΜ αποσκοπεί στην εξασφάλιση αξιοπρεπών και εναρμονισμένων προτύπων υποδοχής και προστασίας των μεταναστών (συμπεριλαμβανομένων των αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας) που διαμένουν σε δομές φιλοξενίας στην ηπειρωτική Ελλάδα, υποστηρίζοντας την ελληνική Κυβέρνηση ως προς τη διοίκηση όλων των δομών που λειτουργούν στη χώρα, με την υποστήριξη της Γενικής Διεύθυνσης Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (DG HOME).

 

 

Η ιστορία του Καρίμ 

 

07/06/2019

 

«Είμαι τριάντα επτά ετών και γεννήθηκα, μεγάλωσα και πήγα πανεπιστήμιο στο Ιράν. Είμαι, όμως, Αφγανός του Ιράν, κάτι που δημιούργησε αλυσιδωτές δυσκολίες στη ζωή μου στην Τεχεράνη. Παρόλo που τα πράγματα δεν ήταν εύκολα, όπως και το γεγονός ότι η υπόλοιπη οικογένειά μου είχε στενότερους δεσμούς με την Καμπούλ και όχι με την Τεχεράνη, πάλεψα σκληρά και κατάφερα να μπω στο πανεπιστήμιο, στο Ιράν και να το τελειώσω, κάνοντας εκεί και το Master μου. Ο τομέας μου είναι τα οικονομικά. Αν και μορφωμένος, δεν έπαυα να αισθάνομαι ότι με έχουν στο περιθώριο εξαιτίας της καταγωγής μου και μόνο. Ακόμα και κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, κάθε έξι μήνες έπρεπε να επιστρέφω στην Καμπούλ για την ανανέωση του διαβατηρίου μου -το οποίο είχα εκδώσει στο Αφγανιστάν με μεγάλη υπερηφάνεια για την ταυτότητά μου- ώστε να μπορώ να παραμένω εγγεγραμμένος στις πανεπιστημιακές λίστες.

Έπειτα από το τελευταίο μου ταξίδι στο Αφγανιστάν το 2018, επέστρεψα μεν στην Τεχεράνη, αλλά πλέον αποφασισμένος να αφήσω το Ιράν με όποιο κόστος. Αισθανόμουν πως η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Ένιωθα καταπιεσμένος, ανασφαλής και πάντα στο περιθώριο. Έτσι, πέρασα στην Τουρκία, όπου και πήγα αμέσως στα κεντρικά τού ΟΗΕ, στην Άγκυρα, και έκανα όλες τις απαραίτητες ενέργειες για να μου χορηγηθεί άσυλο. Ο ΟΗΕ με έστειλε στο Σαγγάριο, όμως δεν ήθελα να ‘παγιδευτώ’ στην Τουρκία κι έτσι πέρασα στην Ελλάδα. Ο πρώτος σταθμός μου ήταν η Σάμος. Εκεί πέρασα σχεδόν πέντε (5) μήνες. Τους τελευταίους δύο (2) μήνες βρίσκομαι στα Βρασνά και το οφείλω στο ΔΟΜ και τη βοήθειά του.

Τα Βρασνά υπήρξαν η αμέσως επόμενη στάση μετά τη Σάμο. Αν και πολλοί άλλοι άνθρωποι στη θέση μου ονειρεύονται να πάνε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, εγώ είμαι χαρούμενος στην Ελλάδα και θα ήθελα να παραμείνω εδώ. Θέλω να φτάσω στο σημείο να χαίρομαι τις ίδιες ελευθερίες με τους ντόπιους, να εξελίξω τις σπουδές μου ακόμα παραπέρα και να βρω μια δουλειά που θα αρμόζει στο επίπεδο των σπουδών μου. Αν και η μητρική μου είναι τα Nτάρι, έχω ήδη αρχίσει την εκμάθηση ελληνικών, στα οποία και είμαι αυτοδίδακτος. Χάρη σε ένα βιβλίο, κάθομαι μόνος μου και μαθαίνω τη γλώσσα και χαίρομαι ιδιαίτερα που μέχρι στιγμής τα καταφέρνω.Περιττό να πω πως η βοήθεια και στήριξη του ΔΟΜ με γεμίζουν ελπίδα κι αισιοδοξία. Σε αυτή τη φάση της ζωής μου, ο Οργανισμός μου προσφέρει τη σιγουριά που μου έλειπε και ταυτόχρονα λειτουργεί σαν προστατευτικό δίχτυ, κάτι το οποίο έχω μεγάλη ανάγκη».

 

Ο ΔΟΜ αποσκοπεί στην εξασφάλιση αξιοπρεπών και εναρμονισμένων προτύπων υποδοχής και προστασίας των μεταναστών (συμπεριλαμβανομένων των αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας) που διαμένουν σε δομές φιλοξενίας στην ηπειρωτική Ελλάδα, υποστηρίζοντας την ελληνική Κυβέρνηση ως προς τη διοίκηση όλων των δομών που λειτουργούν στη χώρα, με την υποστήριξη της Γενικής Διεύθυνσης Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (DG HOME).

 

 

Η ιστορία της Μαρίνας

 

06/06/2019

 

Η Μαρίνα Θεοδώρου είναι κοινωνική λειτουργός του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) τα τελευταία τρία χρόνια, ενώ η εργασία της στο Safe zone του Ελαιώνα ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2018. Μέχρι στιγμής έχει αναλάβει δέκα περιπτώσεις ασυνόδευτων ανηλίκων. « Ήταν πάντα ο στόχος μου να δουλέψω με τα παιδιά…» λέει, «το να εργάζεσαι με ασυνόδευτα ανήλικα παιδιά, έχει πάρα πολλές ιδιαιτερότητες. Είναι κάτι πέρα από όλα αυτά που έχουμε γνωρίσει, που έχουμε ζήσει, λόγω της διαφοράς της κουλτούρας των παιδιών αυτών, λόγω της ευαλωτότητάς τους και λόγω του ότι είναι παιδιά».

Η Μαρίνα παραδέχεται ότι, παρόλο που είναι κάτι που αγαπάει πολύ, η εργασία στο Safe Zone ενέχει δυσκολίες που προκύπτουν σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι πρόκειται για μια δομή εικοσιτετράωρης λειτουργίας. «Και οι ανάγκες της δομής είναι και αυτές 24ωρες, οπότε μπορεί να περνάμε πάρα πολύ χρόνο εντός και εκτός δουλειάς, δουλεύοντας για να βγει το καλύτερο για τα παιδιά». Τη ρωτάμε αν έχει σκεφτεί ποτέ να τα παρατήσει: «Φυσικά και υπάρχουν τέτοιες φορές ανά διαστήματα. Είναι κυρίως λόγω της ματαίωσης που μπορεί να νιώσεις κάποιες φορές, αλλά αυτό το συναίσθημα αλλάζει πολύ γρήγορα όταν βλέπω ξανά τα παιδιά, καθώς μου δίνουν κίνητρο να συνεχίσω. Στο τέλος της ημέρας φεύγω τόσο γεμάτη από τη δομή, που είναι απίστευτη ικανοποίηση!».

Εξάλλου, από τη ζωή στο Safe Zone δεν λείπουν οι όμορφες στιγμές. Αυτές για τη Μαρίνα, είναι συνυφασμένες κυρίως με τη διαδικασία της επιτυχούς ένταξης των παιδιών στο νέο περιβάλλον, που θέτει τις βάσεις για την μετέπειτα ομαλή ένταξή τους στην ελληνική κοινωνία. Μας λέει χαρακτηριστικά: «Είναι πολλές οι ευχάριστες στιγμές. Εισπράττουμε μεγάλη ευχαρίστηση όταν ακούμε στο σχολείο καλά λόγια για τα παιδιά, γιατί γνωρίζουμε ότι είναι δύσκολο και για τα ίδια τα παιδιά, έχοντας περάσει όλες αυτές τις δυσκολίες… Είναι πολύ όμορφο να βλέπουμε ότι σιγά σιγά ξαναμπαίνουν  σε ένα πλαίσιο, έχουν μια κανονικότητα, μια ρουτίνα και αυτό το πράγμα τους κάνει να είναι παιδιά, να νιώθουν μια ασφαλείς».

Όσον αφορά στο είδος της σχέσης της με τα παιδιά, η Μαρίνα τονίζει ότι πρόκειται για μια σχέση τρυφερή,  αλλά όχι φιλική. «Σίγουρα δένεσαι με τα παιδιά και έχεις συναισθήματα. Ο ρόλος σου δεν είναι να γίνεις φίλος με τα παιδιά. Έχουν φίλους. Ο ρόλος σου είναι συγκεκριμένος, είσαι η κοινωνική λειτουργός αυτού του παιδιού, είσαι υπεύθυνη στο πρόσωπο αναφοράς. Αλλά και η συμπεριφορά των παιδιών αντανακλά τη δική της προσέγγιση προς εκείνα. «Στην αρχή είναι πάρα πολύ φυσιολογικό ένα παιδί να μη σε εμπιστεύεται. Η εμπιστοσύνη είναι κάτι που κερδίζεται, χρειάζεται χρόνο. Στην αρχή φυσικά και σε αντιμετωπίζουν με καχυποψία. Σιγά σιγά καλείσαι να αποδείξεις ότι είσαι εκεί για να ακούσεις τα παιδιά, για να τα βοηθήσεις. Η σχέση εμπιστοσύνης κτίζεται μέρα με τη μέρα και η  αρχική καχυποψία μετατρέπεται σε εκτίμηση και σεβασμό».

Αυτή η σταδιακή δόμηση αμοιβαίων σχέσεων κατανόησης με τα παιδιά προσφέρει στη Μαρίνα μια ηθική ικανοποίηση που την κάνει να φεύγει ευτυχισμένη, τις περισσότερες μέρες, από το safe zone.

Ολοκληρώνοντας τη συνέντευξη ρωτάμε την Μαρίνα ποιο θεωρεί ότι είναι το μεγαλύτερο δίδαγμα που έχει αντλήσει από τα παιδιά: «Να εκτιμάω περισσότερο. Και όλοι να εκτιμάμε τα μικρά πράγματα που έχουμε, τα μικρά πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα, γιατί πραγματικά μπαίνοντας  σε ένα τέτοιο πλαίσιο, καταλαβαίνεις ότι δεν είναι τίποτα αυτονόητο, ότι δηλαδή εμείς έχουμε πάει στο σχολείο, έχουμε την οικογένειά μας, πήγαμε μετά στο πανεπιστήμιο. Για έναν ασυνόδευτο ανήλικο τίποτα από αυτά δεν είναι δεδομένο. Ούτε οι οικογενειακές σχέσεις, ούτε η εκπαίδευσή του. Τίποτα δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο και πρέπει πραγματικά να είμαστε ευτυχισμένοι κάθε μέρα  για αυτά που έχουμε, αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα που έχω πάρει».

Ο ΔΟΜ αποσκοπεί στην εξασφάλιση αξιοπρεπών και εναρμονισμένων προτύπων υποδοχής και προστασίας των μεταναστών (συμπεριλαμβανομένων των αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας) που διαμένουν σε δομές φιλοξενίας στην ηπειρωτική Ελλάδα, υποστηρίζοντας την ελληνική Κυβέρνηση ως προς τη διοίκηση όλων των δομών που λειτουργούν στη χώρα, με την υποστήριξη της Γενικής Διεύθυνσης Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (DG HOME). Το πρόγραμμα αναπτύχθηκε και υλοποιείται σε συνεργασία με οργανισμούς-εταίρους, όπως το «Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες» (GCR).

*Η συνέντευξη δόθηκε στους φοιτητές του Παντείου Πανεπιστημίου (Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων & Πολιτισμού, μέλη του του Εργαστηρίου "Ηγεσίας και Συναισθηματικής Νοημοσύνης") στο πλαίσιο του προγράμματος "The #RefugeeProject", σε συνεργασία με τον ΔΟΜ Ελλάδας.

 

 

Η εμπειρία της Κωνσταντίνας

 

03/06/2019

«Ονομάζομαι Κωνσταντίνα Καρακατσάνη, ετών 33, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Ελλάδα με σπουδές στην ψυχολογία και την υποστήριξη ευάλωτων πληθυσμών. Το ταξίδι με προορισμό τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των προσφύγων ξεκίνησε για μένα τα τελευταία χρόνια, όταν έλαβαν χώρα οι μεγαλύτερες εισροές προσφύγων στην Ελλάδα. Από τότε εργάζομαι στον τομέα της παιδικής προστασίας. Τώρα εργάζομαι ως Υπεύθυνη Παιδικής Προστασίας για το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) στην Ασφαλή Ζώνη του Ελαιώνα για τους Ασυνόδευτους Ανήλικους.

Όλοι οι συνάδελφοί προσπαθούμε, καθένας σύμφωνα με την ειδικότητά του, και στο πλαίσιο που έχει την ευκαιρία, να αποτελέσουμε καλό παράδειγμα για τα παιδιά, να τα ενδυναμώσουμε, να ενισχύσουμε την ψυχική τους ανθεκτικότητα και να τα βοηθήσουμε να αναπτύξουν δεξιότητες που θα τους φανούν χρήσιμες στην καθημερινή τους ζωή και στη θέση τους ως αυριανοί πολίτες. Σε μία τυπική μέρα, ερχόμενη στην δομή του Ελαιώνα, ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνω είναι να ενημερωθώ από τους συναδέλφους μου και να μιλήσω στα παιδιά - προκειμένου να βεβαιωθώ ότι όλοι είναι εντάξει και η δομή λειτουργεί ομαλά, να επικοινωνήσω με άλλους φορείς, εξωτερικούς συνεργάτες, συνεργάτες εντός της δικής μας οργάνωσης, κρατικούς φορείς και με εργαζόμενους εντός της δομής, καθώς και να προγραμματίσω τις βάρδιες των εργαζομένων. Όταν εργάζεσαι σε μια δομή φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων, αναμένεις πως θα προκύψουν προκλήσεις επί καθημερινής βάσεως. Υπάρχουν στιγμές εντός της ημέρας που οφείλεις να θέσεις κατά μέρος τις υποχρεώσεις και τις προθεσμίες λόγω της ιδιαιτερότητας του πληθυσμού. Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να έχει ξέσπασμα θυμού -εξαιτίας μιας ασήμαντης για εμάς αφορμής- και να χρειαστεί πολύς χρόνος για να το ηρεμήσουμε, ενώ παράλληλα πρέπει να διασφαλιστεί η αποφυγή μιας γενικευμένης έντασης. Επίσης, υπάρχει και μια άλλη μεγάλη δυσκολία, η οποία αφορά στη ματαίωση και την ανάγκη να αποδεχτείς πως δεν μπορείς να λύσεις από μόνος σου το προσφυγικό καθώς δεν είναι τα πάντα στον έλεγχό σου. Μπορείς όμως να αποτελέσεις μέρος της λύσης. Πιστεύω λοιπόν ότι αυτή η αποδοχή με βοηθά να εστιάσω σε αυτά που μπορώ να κάνω, να μην απογοητεύομαι, και να χρησιμοποιώ στο μέγιστο βαθμό τις διαθέσιμες πηγές και εργαλεία, με στόχο πάντα το βέλτιστο συμφέρον των παιδιών. Εκτός από τις δυσκολίες, όσοι μένουν σε αυτόν τον τομέα, παραμένουν για τις όμορφες στιγμές. Και έχουμε πολλές από αυτές. Τι να πρωτοθυμηθώ; Από τις εορταστικές εκδηλώσεις, τους αποχαιρετισμούς μέχρι την ανατροφοδότηση που θα σου δώσει ένα παιδί όταν φεύγει από την Ελλάδα και σε ευχαριστεί για όλες τις όμορφες στιγμές και τις ευκαιρίες που είχε με εσένα και την ομάδα σου την χρονική περίοδο που έμεινε στην δομή. Από εκεί και πέρα, υπάρχει μια πληθώρα μικρών στιγμών που σε αγγίζουν μόνο και μόνο παρατηρώντας τες. Όπως για παράδειγμα, τον περασμένο χειμώνα διοργανώσαμε μια εκδρομή πεζοπορίας με τους προσκόπους, όπου ένα Αραβόφωνο παιδί κουράστηκε και παιδιά άλλων εθνικοτήτων, από το Αφγανιστάν συγκεκριμένα, τον πήραν στα χέρια τους για να μην μείνει πίσω. Όταν βλέπεις τα παιδιά να αψηφούν τις διαφορές τους και να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον ως φίλο τους - γνωρίζοντας ότι αυτά τα παιδιά έχουν περάσει πολλά και είναι επιφυλακτικά με ανθρώπους άλλων εθνικοτήτων - σε αγγίζει. Μπορεί να μην είμαι πάντα σε θέση να επιτύχω τους στόχους μου στο χρονοδιάγραμμα που έχω κατά νου, αλλά κάτι λειτουργεί σωστά και βασικά αυτό είναι αυτό που θέλουμε όλοι.

Θα πω κάτι που λέω συχνά στην ομάδα μου, το έχουμε  ως σύνθημα εδώ στην δομή φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων, είναι μία φράση που έχει πει ο Russell Barkley "Τα παιδιά που χρειάζονται την αγάπη περισσότερο θα τη ζητήσουν με τους πιο ακατάλληλους τρόπους". Υπάρχουν παιδιά που έχουν πολλά ξεσπάσματα και δεν ξέρεις τι θέλουν ή πώς να τα στηρίξεις. Τότε προσπαθούμε να θυμίσουμε στον εαυτό μας ότι αυτό που ζητούν ουσιαστικά -με έναν τρόπο που συχνά δεν είναι κατανοητός ούτε αποδεκτός για εμάς- είναι η φροντίδα μας. Συνεπώς, εάν κρατάω κάτι από τη δουλειά μου με τους ασυνόδευτους ανηλίκους, είναι ότι είναι παιδιά, ανεξάρτητα από τη χώρα καταγωγής ή τις καταστάσεις που έχουν βιώσει. Aν καταφέρεις να τα αντιμετωπίσεις ως παιδιά και να τα φροντίσεις, είσαι σε θέση να κάνεις την δουλειά σου αποτελεσματικά, κερδίζοντας συχνά ακόμα περισσότερα εσύ από εκείνα».

 

Ο ΔΟΜ αποσκοπεί στην εξασφάλιση αξιοπρεπών και εναρμονισμένων προτύπων υποδοχής και προστασίας των μεταναστών (συμπεριλαμβανομένων των αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας) που διαμένουν σε δομές φιλοξενίας στην ηπειρωτική Ελλάδα, υποστηρίζοντας την ελληνική Κυβέρνηση ως προς τη διοίκηση όλων των δομών που λειτουργούν στη χώρα, με την υποστήριξη της Γενικής Διεύθυνσης Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (DG HOME). Το πρόγραμμα αναπτύχθηκε και υλοποιείται σε συνεργασία με οργανισμούς-εταίρους, όπως το «Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες» (GCR).

*Η συνέντευξη δόθηκε στους φοιτητές του Παντείου Πανεπιστημίου (Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων & Πολιτισμού, μέλη του του Εργαστηρίου "Ηγεσίας και Συναισθηματικής Νοημοσύνης") στο πλαίσιο του προγράμματος "The #RefugeeProject", σε συνεργασία με τον ΔΟΜ Ελλάδας.

 

 

Η ιστορία της Sahla

02/06/2019

Το όνομά μου είναι Salha Alsulaiman, είμαι 80 ετών και έφτασα στην Ελλάδα το Νοέμβριο του 2018 από τη Συρία, έχοντας περάσει από την Τουρκία και τη Σάμο. Ήρθα μόνη μου. Όλη η οικογένειά μου βρίσκεται σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Έχω παιδιά στη Γερμανία, στη Σουηδία και στην Αυστρία. Ήμουν η τελευταία που έφυγε από το σπίτι μας πίσω στο Dei ez - Zor, την πατρίδα μας. Πούλησα όλα τα κοσμήματά μου και έδωσα τα χρήματα στα παιδιά μου για να ταξιδέψουν στην Ευρώπη. Τώρα, μένω  σε ξενοδοχείο στην Αθήνα, έλαβα όλα τα κατάλληλα φάρμακα και φροντίδα. Αισθάνομαι ασφαλής και υγιής. Κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με τα παιδιά μου, φωνάζω από την ευτυχία. Έχω υποβάλει αίτηση για οικογενειακή επανένωση και ανυπομονώ να συναντήσω τα παιδιά μου στη Γερμανία.

 

 

 

 

 

 

 

Η ιστορία του Al Anzi Tajil

01/06/2019

Το όνομά μου είναι Al Anzi Tajil και ήρθα στην Ελλάδα από το Κουβέιτ τον Οκτώβριο του 2018 με τους δύο γιους μου. Η πρώτη μας στάση ήταν στο νησί της Σάμου και τώρα μένω σε ξενοδοχείο στην Αθήνα με τον 17χρονο γιο μου. Ο άλλος έμεινε στη Σάμο. Είμαι Βεδουίνος, ζώντας νομαδική ζωή, ταξιδεύοντας από τόπο σε τόπο. Πίσω στη χώρα μου, δεν είχα καμία υποστήριξη για να στείλω τα δύο παιδιά μου στο σχολείο. Επιπλέον, από το 1984 αντιμετωπίζω σοβαρά προβλήματα υγείας με τα νεφρά μου και δεν ήμουν σε θέση να λάβω ιατρική φροντίδα. Έχω ζητήσει άσυλο και θέλω να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου στην Ευρώπη. Αισθάνομαι αρκετά ισχυρός για να φροντίζω τα παιδιά μου. Η μοναδική μου επιθυμία προς το παρόν είναι να επανενωθώ με τον άλλο γιο μου, ο οποίος βρίσκεται στη Σάμο.

 

 

 

 

Η ιστορία του Khaled*

 

27/05/2019

 

«Το όνομά μου είναι Khaled. Είμαι 38 ετών, από το Αφγανιστάν. Ήρθα στην Ελλάδα ως πρόσφυγας το 2002, όταν ήμουν 17 χρονών, αντιμετωπίζοντας πολλές δυσκολίες από τότε. Όταν πρωτοήρθα, κοιμόμουν στο δρόμο, δεν είχα κανέναν να με βοηθήσει. Τότε δεν υπήρχε κάποια ΜΚΟ ή κοινωνικές υπηρεσίες που να παρέχουν βοήθεια. Ωστόσο, προσπάθησα πολύ σκληρά, κατάφερα να γίνω διερμηνέας / πολιτισμικός διαμεσολαβητής και να φτιάξω τη ζωή μου από την αρχή στην Ελλάδα. Για αρκετό καιρό εργαζόμουν σε μια ΜΚΟ σε ένα πρόγραμμα στήριξης προσφύγων και αργότερα, τους τελευταίους 7 μήνες, εργάζομαι ως πολιτισμικός διαμεσολαβητής του «Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες», στην Ασφαλή Ζώνη στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας του Ελαιώνα, όπου τα ασυνόδευτα παιδιά μεταναστών και προσφύγων διαμένουν προσωρινά. Ταυτόχρονα, πηγαίνω στο σχολείο και παρακολουθώ μαθήματα ελληνικών, ενώ περιμένουμε με τη γυναίκα μου το πρώτο μας παιδί. Η καθημερινότητα μας στην Ασφαλή Ζώνη της δομής στον Ελαιώνα είναι γεμάτη προκλήσεις. Ταυτόχρονα, όμως, είναι γεμάτη χαρούμενες και έντονες συναισθηματικά στιγμές. Όταν τα παιδιά πρωτοήρθαν εδώ, ήταν ψυχικά και σωματικά εξαντλημένα, χωρίς καμία ελπίδα και στόχους. Ήταν, επίσης, πολύ επιφυλακτικά απέναντί μου. Ήμουν απλώς υπάλληλος γι 'αυτούς, όχι ένας άνθρωπος που πραγματικά ήθελε να τους βοηθήσει. Ωστόσο, καθώς ο καιρός περνούσε, η στάση των παιδιών άλλαζε, τόσο απέναντί μου, όσο και απέναντι στην ίδια τη ζωή. Άρχισαν να πηγαίνουν στο σχολείο, να μαθαίνουν ελληνικά και αγγλικά, καθώς και να συμμετέχουν σε πολλές άλλες εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Σταδιακά άρχισαν να γίνονται πιο αισιόδοξα, θέτοντας νέους στόχους για τη ζωή. Ήθελαν να σπουδάσουν και να εργαστούν, να αρχίσουν μια νέα ζωή.

Αυτή είναι και η μεγαλύτερη ανταμοιβή για μένα, να βλέπω τα παιδιά να αλλάζουν και να γίνονται ολοένα και πιο αισιόδοξα. Μετά από 7 μήνες, κατάφερα να χτίσω μια ισχυρή και ουσιαστική σχέση μαζί τους. Έρχονται το πρωί και μου λένε «Καλημέρα, πώς είσαι;». Μαγειρεύουν φαλάφελ και σάντουιτς και μου τα φέρνουν. Όταν τους απαντώ, «Σας ευχαριστώ, δεν πεινάω», η απάντησή τους είναι «τα φτιάξαμε για σένα». Αυτό μου δίνει τη δύναμη να συνεχίζω την προσπάθεια και το έργο μου σε καθημερινή βάση. Όσον αφορά στη σχέση μας με τα παιδιά, δεν είμαστε μόνο διερμηνείς, είμαστε πολιτιστικοί μεσολαβητές, είμαστε μία οικογένεια, φροντίζουμε ο ένας τον άλλον. Αν δεν επιδιώξουμε να γνωρίσουμε πραγματικά τα παιδιά, την ιστορία τους, τις δυσκολίες που έχουν περάσει, δεν μπορούμε να τους βοηθήσουμε. Πρέπει να είμαστε εκεί γι’ αυτά. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια όμορφη στιγμή της ζωή μου στη δομή. Μια μέρα, ένα μικρό αγόρι ήρθε και μου έφερε ένα λουλούδι. Ήμουν έκπληκτος, αναρωτιόμουν  ποιο μπορεί να ήταν  το νόημα της χειρονομίας, τι μπορεί να σκεφτόταν το αγόρι. Έβγαλα φωτογραφία το λουλούδι για να θυμάμαι εκείνη την ημέρα. Όλες αυτές οι μικρές στιγμές είναι τόσο δυνατές, δίνοντάς μου κουράγιο να συνεχίσω. Η σκέψη και μόνο ότι μπορώ να ότι μπορούμε να επηρεάσουμε θετικά τη συμπεριφορά αυτών των παιδιών είναι η καλύτερη ανταμοιβή για τη δουλειά μας. Ιδιαιτέρως για μένα, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να τους δώσω την αγάπη και τη φροντίδα, που κι εγώ στερήθηκα  το 2002».

 

Ο ΔΟΜ αποσκοπεί στην εξασφάλιση αξιοπρεπών και εναρμονισμένων προτύπων υποδοχής και προστασίας των μεταναστών (συμπεριλαμβανομένων των αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας) που διαμένουν σε δομές φιλοξενίας στην ηπειρωτική Ελλάδα, υποστηρίζοντας την ελληνική Κυβέρνηση ως προς τη διοίκηση όλων των δομών που λειτουργούν στη χώρα, με την υποστήριξη της Γενικής Διεύθυνσης Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (DG HOME). Το πρόγραμμα αναπτύχθηκε και υλοποιείται σε συνεργασία με οργανισμούς-εταίρους, όπως το «Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες» (GCR).

*Η συνέντευξη δόθηκε στους φοιτητές του Παντείου Πανεπιστημίου (Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων & Πολιτισμού, μέλη του του Εργαστηρίου "Ηγεσίας και Συναισθηματικής Νοημοσύνης") στο πλαίσιο του προγράμματος "The #RefugeeProject", σε συνεργασία με τον ΔΟΜ Ελλάδας.

 

 

Η ιστορία της Divine Kisese

23/05/2019

«Είμαι 26 ετών και ήρθα στην Ελλάδα από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Έμεινα στη Χίο, όπου γέννησα το μωρό μου, για έξι μήνες. Ο Μώζ και εγώ μένουμε σήμερα σε ξενοδοχείο στην Αθήνα. Θέλω να μάθω τόσο την ελληνική όσο και την αγγλική γλώσσα, έτσι μπορώ να δουλέψω εδώ ως αισθητικός. Πίσω στη χώρα μου, δούλευα σε μαγαζιά με ρούχα». Η Divine Kisese φιλοξενείται προσωρινά σε ξενοδοχείο στην Αθήνα, στο πλαίσιο του προγράμματος FILOXENIA.

 

 

 

 

 

Η ιστορία του Faysal Gahmous

19/05/2019

Ο Faysal Gahmous είναι 32 ετών και προέρχεται από την Αλγερία. Η κινητική του αναπηρία δεν τον εμποδίζει να είναι μαχητής. Έφτασε στην Ελλάδα και στο νησί της Σάμου το Σεπτέμβριο του 2018 και σήμερα μένει σε ξενοδοχείο στην Αθήνα. Αγαπά την Ευρώπη και θέλει να μείνει στην Ελλάδα, να λάβει θεραπεία και να βρει δουλειά. Στο πλαίσιο του προγράμματος FILOXENIA προβλέπεται ειδική φροντίδα για ευάλωτα άτομα που προέρχονται από τα νησιά.

 

 

 

 

Η ιστορία του Σαάντ

 

16/05/2019

«Το όνομά μου είναι Σαάντ και είμαι 23 χρονών. Είμαι από το Ιράκ από την περιοχή του Shingal και ήρθα μόνο στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 2018. Έκτοτε μένω στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων στις Σέρρες.

Η οικογένειά μου είναι ακόμα στο Ιράκ. Έχω 9 αδελφές και 2 αδέρφια. Η μητέρα και ο πατέρας μου είναι ηλικιωμένοι, τους οποίους πραγματικά λατρεύω. Όλοι ζουν πολύ δύσκολα σε έναν προσφυγικό καταυλισμό κοντά στο Dahook.

Από ένα μικρό παιδί, ονειρευόμουν να ταξιδεύω στην Ευρώπη και να ζήσω σε μια ευρωπαϊκή χώρα. Ωστόσο, στο Ιράκ, ήταν πολύ δύσκολο να ονειρευτώ ένα καλύτερο μέλλον, καθώς δεν υπάρχουν ευκαιρίες για προσωπική ανάπτυξη και κανονική ζωή. Κατάφερα να μάθω αγγλικά στους καταυλισμούς προσφύγων που ζούσα. Ένας Αμερικανός εθελοντής που γνώρισα στη Βουλγαρία με βοήθησε πολύ να βελτιώσω τις δεξιότητές μου στην αγγλική γλώσσα και τώρα αισθάνομαι ικανός να μεταφράσω και να υποστηρίξω και άλλους ανθρώπους.

Εδώ στις Σέρρες, είμαι σχεδόν καθημερινά στο τοπικό νοσοκομείο, παρέχοντας υπηρεσίες μετάφρασης εθελοντικά στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Κάθε φορά που μια οικογένεια ζητά τη βοήθειά μου, δεν μπορώ πραγματικά να αρνηθώ. Βλέπω τον πατέρα και τη μητέρα μου στα πρόσωπά τους. Αγαπώ πραγματικά τον πατέρα μου και μου λείπει πολύ. Το όνειρό μου είναι να μπορώ να βρω δουλειά και να υποστηρίξω την οικογένειά μου και τους γονείς μου στα γεράματά τους.

Όταν έχω ελεύθερο χρόνο και αισθάνομαι λυπημένος, ακούω μουσική ή παίζω κιθάρα στους εθελοντές της δομής. Αγαπώ τη μουσική! Η μουσική με κάνει ευτυχισμένο, δίνοντάς μου ενέργεια για να συνεχίσω. Ο στόχος μου είναι να γίνω DJ και να δουλέψω σε ένα περιβάλλον με πολλή μουσική»!

Ο ΔΟΜ αποσκοπεί στην εξασφάλιση αξιοπρεπών και εναρμονισμένων προτύπων υποδοχής και προστασίας των μεταναστών (συμπεριλαμβανομένων των αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας) που διαμένουν σε δομές φιλοξενίας στην ηπειρωτική Ελλάδα, υποστηρίζοντας την ελληνική Κυβέρνηση ως προς τη διοίκηση όλων των δομών που λειτουργούν στη χώρα, με την υποστήριξη της Γενικής Διεύθυνσης Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (DG HOME).

 

 

 

Συμμετέχοντας στους  "Μουσικούς Χωρίς Σύνορα": Η εμπειρία του Manu και του Guus

 

15/05/2019

 

“Sky is the limit, only there is no limit!”.  Αυτό είναι το σύνθημα του Manu και του Guus, εκπαιδευτών των «Μουσικών Χωρίς Σύνορα», ενός οργανισμού που χρησιμοποιεί τη δύναμη της μουσικής για την επικοινωνία μεταξύ διαφορετικών κοινοτήτων.

Ο Manu και ο Guus είναι δύο μουσικοί από την Ολλανδία, που επισκέφθηκαν τα ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στην Αττική – διαχειριζόμενα από τον ΔΟΜ – οργανώνοντας σεμινάρια hip hop για τους ασυνόδευτους ανηλίκους που διαμένουν εκεί. Συνέθεσαν μαζί rap μουσική με ποικιλία ρυθμών και στίχων. Αυτή όμως δεν ήταν η πρώτη φορά «εκτός έδρας». Από το 2015, όταν και επισκέφθηκαν την Παλαιστίνη, βρέθηκαν σε πολλές περιοχές ανά τον κόσμο, αναπτύσσοντας συνεργασίες με ευάλωτες κοινωνικές ομάδες μαζί με τοπικούς μουσικούς παραγωγούς και οργανισμούς, χτίζοντας βιώσιμα σχέδια, προσαρμοσμένα στις ανάγκες της κάθε κοινωνίας.

Και οι δύο πιστεύουν πολύ στη μουσική, θεωρώντας την ένα δυνατό εργαλείο που επηρεάζει συμπεριφορές, διαμορφώνει κουλτούρες και ενισχύει τοπικούς δεσμούς. «Χρησιμοποιούμε τη μουσική ως μέσο για να δώσουμε φως σε διχασμένες κοινωνίες, επηρεασμένες από τον πόλεμο και τις συγκρούσεις», αναφέρει ο Manu. «Κάνουμε αυτό που αγαπάμε, χρησιμοποιώντας τη μουσική για εκπαιδευτικούς σκοπούς για νέους κυρίως ανθρώπους, όπως είναι οι ασυνόδευτοι ανήλικοι, μια ιδιαίτερα ευάλωτη ομάδα. Μέσω των προγραμμάτων μας, προσπαθούμε να τους ενισχύσουμε και να τους δείξουμε τρόπους να εκφράσουν τα συναισθήματά τους».

Για τον Guus, η μουσική είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης, καθώς έχει τη δυνατότητα να φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά. Η rap και η hip hop, προσελκύουν νέους ανθρώπους παγκοσμίως. «Είναι μέρος της καθημερινής τους κουλτούρας, ένας τρόπος επικοινωνίας». Ως μέλος των «Μουσικών χωρίς σύνορα» έχω την ευκαιρία να συνεργάζομαι με τοπικά συγκροτήματα, να σχεδιάζουμε μαζί νέα projects, να μοιραζόμαστε μουσικές και ναι εμπνέουμε την ελπίδα σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες ανά τον κόσμο.

Στις ανοιχτές δομές φιλοξενίας του Σχιστού και του Ελαιώνα, ο Manu και ο Guus, σε συνεργασία με τον ΔΟΜ, σχεδίασαν ένα ξεχωριστό project για τους ασυνόδευτους ανηλίκους των δομών, δίνοντάς τους την ευκαιρία να διασκεδάσουν και να εκφραστούν μέσω των στίχων. Η συνεργασία με τους ασυνόδευτους ανηλίκους επηρεάζει ιδιαιτέρως και τους δύο μουσικούς. «Νιώθω ταπεινός», λέει ο Manu, «συνειδητοποιείς ότι τα δικά σου προβλήματα είναι μικρότερα», συμπληρώνει ο Guus. Για τους «Μουσικούς Χωρίς Σύνορα», η μουσική είναι ένα εργαλείο που γεφυρώνει τις διαφορές και προωθεί την κοινωνική αλλαγή. Ένα ανεξάντλητο εργαλείο που έχει τη δύναμη να επηρεάζει ανθρώπους και να τους φέρνει πιο κοντά. Όπως λένε ο Manu και ο Guus, “Sky is the limit, only there is no limit”, χρησιμοποιώντας μία φράση από το μουσικό ντοκυμαντέρ “Rise”.

 

Ο ΔΟΜ αποσκοπεί στην εξασφάλιση αξιοπρεπών και εναρμονισμένων προτύπων υποδοχής και προστασίας των μεταναστών (συμπεριλαμβανομένων των αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας) που διαμένουν σε δομές φιλοξενίας στην ηπειρωτική Ελλάδα, υποστηρίζοντας την ελληνική Κυβέρνηση ως προς τη διοίκηση όλων των δομών που λειτουργούν στη χώρα, με την υποστήριξη της Γενικής Διεύθυνσης Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (DG HOME).

 

13/04/2019

Η ιστορία της Tabetha

«Θα ήθελα να δώσω τα πάντα, στην κόρη μου. Όλα όσα δεν είχα εγώ», λέει η Tabetha. Η Tabetha είναι μια νέα γυναίκα, 26 ετών από το Καμερούν , που σήμερα διαμένει σε ξενοδοχείο στην Αθήνα. Καθώς η ζωή της ήταν σε κίνδυνο, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα της, να είναι ασφαλής και να αυξήσει το μωρό της. Ήρθε στην Ελλάδα πριν από 8 μήνες, μέσω της Τουρκίας μέσα σε μια βάρκα. Αρχικά έφτασε στη Σάμο, όπου παρέμεινε στο κέντρο υποδοχής και ταυτοποίησης εδώ και ένα μήνα.

Μέσω του προγράμματος FILOXENIA, μετακόμισε στην Αθήνα, λαμβάνοντας στέγη και φροντίδα ως έγκυος γυναίκα.

 

 

 

 

Η οικογένεια της Ντλβιν: Επιστρέφοντας στο Ιράκ

 

28/03/2019

 

«Ονομάζομαι Dlvin Tamr και μαζί με τον άντρα μου και τα 4 παιδιά μας αποφασίσαμε να αφήσουμε πίσω τη ζωή μας στο Ιράκ, λόγω των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετωπίζαμε. Περνώντας από την Τουρκία φτάσαμε στη Σάμο το Φεβρουάριο του 2018. Η καθημερινότητά μας ήταν ήρεμη και όμορφη.

Όταν όμως άρχισε να αυξάνεται ο αριθμός των ατόμων στο κέντρο φιλοξενίας, οι συνθήκες άρχισαν να γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Είχαμε αρκετά προβλήματα με την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και με την επάρκεια νερού. Επιπλέον, δεν ήταν λίγες οι φορές που τα παιδιά αντιμετώπιζαν κάποια ασθένεια, κάτι που ήταν δύσκολα αντιμετωπίσιμο, κυρίως κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μέναμε όλοι σε μία σκηνή.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στη Σάμο, κάναμε αρκετούς φίλους στο νησί. Την ίδια ώρα όμως σκεφτόμασταν την οικογένειά μας, τους συγγενείς μας, την πατρίδα μας. Οι σκέψεις μας να επιστρέψουμε στο Ιράκ αυξάνονταν μέρα με τη μέρα.

Ενημερωθήκαμε για το πρόγραμμα των Εθελούσιων Επιστροφών του ΔΟΜ από άτομα που είχαν ήδη γυρίσει, καθώς και από την υπεύθυνη του ΔΟΜ στο νησί.

Μάθαμε όλες τις λεπτομέρειες και με τη βοήθεια του προσωπικού του ΔΟΜ ενταχθήκαμε στο πρόγραμμα. Η επιστροφή στην πατρίδα πλέον είναι θέμα χρόνου για μας. Πουλήσαμε όλες τις οικιακές μου συσκευές πριν την αναχώρησή μας για την Ευρώπη και γι΄ αυτό θα ήθελα να χρησιμοποιήσω τη βοήθεια επανένταξης του προγράμματος για την αγορά νέων οικιακών συσκευών. Άλλωστε το σπίτι που θα επιστρέψουμε είναι άδειο. Η αγορά τους θα μας διευκολύνει να ξαναχτίσουμε την καθημερινή μας ζωή».

 

Το πρόγραμμα «Η εφαρμογή των Υποβοηθούμενων Εθελούσιων Επιστροφών συμπεριλαμβανομένων μέτρων Επανένταξης» (AVRR) συγχρηματοδοτείται 75% από Ευρωπαϊκούς Πόρους (Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης) και 25% από Εθνικούς Πόρους.

 

 

Η νέα αρχή της Ντίνας, πίσω στη Γεωργία

19/02/2019

 

«Ονομάζομαι Ντίνα και κατάγομαι από την Γεωργία.

Πρώτη φορά ήρθα στην Ελλάδα το 2004. Είχε έρθει αρκετά χρόνια πριν από εμένα η αδελφή του άντρα μου, η οποία ζούσε και δούλευε νόμιμα στα Χανιά, στην Κρήτη. Μέχρι τότε δούλευα ως οικονομολόγος, αλλά η εταιρία μου κήρυξε πτώχευση και μαζί με άλλα 2.000 άτομα βρέθηκα άνεργη.  Έψαχνα για μήνες για δουλειά, ενώ παράλληλα ο άντρας μου που δούλευε ως καθηγητής σε πανεπιστήμιο, σταμάτησε να πληρώνεται. Την ίδια στιγμή είχα 3 γιους να μεγαλώσω,  με τον έναν να σπουδάζει και εμείς να μην μπορούμε να καλύψουμε τα δίδακτρα του Πανεπιστημίου του. Δεν υπήρχε κάποιο εισόδημα για την οικογένεια. Αν και ήταν καλός φοιτητής, δεν μπορούσε να συνεχίσει πια στο πανεπιστήμιο. Αυτή ήταν η στιγμή που αποφάσισα να εγκαταλείψω τη χώρα μου και να ψάξω εργασία αλλού, όσο και αν ο άντρας μου διαφωνούσε με την απόφασή μου. Το μέλλον των παιδιών μου ήταν η προτεραιότητά μου. Δεν είχα τίποτε άλλο στο μυαλό μου. Στράφηκα αμέσως στην αδελφή του άντρα μου, αναζητώντας πληροφορίες για τη ζωή και την εργασία στα Χανιά. Έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω. Ταξίδεψα ως τουρίστρια με λεωφορείο από τη Γεωργία ως την Αθήνα και από εκεί με καράβι για τα Χανιά. Δεν θα δοκίμαζα κάποιον παράτυπο τρόπο.

Οι πρώτοι μήνες ήταν δύσκολοι, ένιωθα άρρωστη, πήγα σε γιατρούς. Δεν αισθανόμουν καλά και μου έλεγαν ότι η κατάστασή μου οφειλόταν και σε ψυχολογικούς λόγους. Όλοι με προέτρεπαν να επιστρέψω στο σπίτι μου, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να τα παρατήσω. Δε θα επέστρεφα με άδεια χέρια.

Όλα αυτά τα χρόνια  δούλεψα ως οικιακή βοηθός. Πολλές φορές έκανα και 2 δουλειές σε μία μέρα. Από το πρωί μέχρι το μεσημέρι πήγαινα σε ένα σπίτι και μόλις τελείωνα εργαζόμουν μέχρι το βράδυ σε άλλο. Είχα έρθει για να δουλέψω και αφιέρωσα την καθημερινότητά μου σε αυτό. Έβγαζα ικανοποιητικά λεφτά για να ζω στην Ελλάδα και να στέλνω χρήματα στην οικογένειά μου.

Θέλω να ευχαριστήσω όλες τις οικογένειες που με εμπιστεύτηκαν, μου προσέφεραν εργασία και μου φέρθηκαν τόσο καλά. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη οικογένεια που βοηθούσα, η οποία είχε ένα 8χρονο γιο. Όταν αυτός διάβαζε και μάθαινε την ελληνική αλφαβήτα, καθόμουν κι εγώ μαζί του για να μαθαίνω τη γλώσσα. Κι έτσι έμαθα ελληνικά. Πολύ σύντομα άρχισα να του διαβάζω και παραμύθια.

Δεν περίμενα να μου φερθούν τόσο όμορφα. Δεν ξέρω πώς να τους ευχαριστήσω. Η Ελλάδα είναι πια ένα κομμάτι του εαυτού μου.

Ενημερώθηκα για το AVRR μέσω μιας φίλης που γύρισε στη Γεωργία πριν δύο μήνες. Η ίδια έμεινε πολύ ευχαριστημένη από τις υπηρεσίες του προγράμματος. Ο κύβος ερρίφθη. Ήθελα να γυρίσω πίσω στα παιδιά μου. Είχα ανάγκη να δω και να γνωρίσω τα εγγόνια μου. Επικοινώνησα με τον υπάλληλο του προγράμματος που δραστηριοποιείται στην Κρήτη για παραπάνω πληροφορίες, ο οποίος μου εξήγησε τις διαδικασίες που έπρεπε να ακολουθήσω. Επισκέφτηκα τα γραφεία του οργανισμού στην Αθήνα όπου πήρα μέρος σε μία συμβουλευτική συνεδρία για το πρόγραμμα επανένταξης και ενημερώθηκα για τις επιλογές που είχα. Την ίδια εβδομάδα αφού έλαβα το εισιτήριό μου και το βοήθημα σε μετρητά, ενημερώθηκα πως επιστρέφοντας στη χώρα μου, θα λάμβανα και το επιπλέον βοήθημα της επανένταξης σε είδος. Την ίδια εβδομάδα γύρισα στην Γεωργία, ενώ σε λιγότερο από ένα μήνα η μικρή μου επιχείρηση είχε στηθεί.

Είμαι ευτυχισμένη και πλήρης γιατί όλοι βρήκαν τον δρόμο τους. Ο ένας μου γιος έγινε δικηγόρος, ο άλλος λογιστής και ο τρίτος οικονομολόγος. Κι εγώ γύρισα κοντά τους έχοντας πια και μια επιχείρηση».

 

Το πρόγραμμα «Η εφαρμογή των Υποβοηθούμενων Εθελούσιων Επιστροφών συμπεριλαμβανομένων μέτρων Επανένταξης» (AVRR) συγχρηματοδοτείται 75% από Ευρωπαϊκούς Πόρους (Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης) και 25% από Εθνικούς Πόρους.