Ιστορίες 2020 | International Organization for Migration

Ιστορίες 2020

«Δεν είμαι βέβαιος ότι μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση πώς θα αλλάξουν οι ζωές μας μέσα στους επόμενους μήνες. Θέλω να δουλέψω και να ξαναγίνω παραγωγικός. Και θα τα καταφέρουμε, βήμα βήμα»

30/12/2020

 

«Δεν είμαι βέβαιος ότι μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση πώς θα αλλάξουν οι ζωές μας μέσα στους επόμενους μήνες», λέει ο Ahmad Azizi μόλις λίγες ώρες πριν φύγει από την Ελλάδα σε μια πτήση για τη Γερμανία μέσω του προγράμματος μετεγκατάστασης της ΕΕ.

«Πηγαίνουμε σε ένα νέο μέρος, μια νέα χώρα με νέες ευκαιρίες υπό μοναδικές συνθήκες. Η επιθυμία μας είναι τα παιδιά μας να είναι ασφαλή και να μπορούν να πηγαίνουν στο σχολείο. Θέλουμε να μάθουν να διαβάζουν, να γράφουν και να αρχίσουμε σταδιακά να οικοδομούμε το μέλλον μας μαζί», εξηγεί. Ο Ahmad Azizi (29) με τη σύζυγό του Amis Gol Rahmani και τα δύο παιδιά τους την Sama (9) και τον Sadra που είναι τώρα επτά μηνών, ήρθαν στην Ελλάδα δεκαέξι μήνες πριν, όταν εγκατέλειψαν την πόλη Herat στο Αφγανιστάν. Πέρασαν τρία χρόνια στο Ιράκ και τρεις μήνες στην Τουρκία πριν φτάσουν στη Λέσβο. «Έχουμε ανάγκη να νιώθουμε ασφάλεια και σταθερότητα στη ζωή μας», λέει. «Ένας από τους λόγους που θέλουμε τα παιδιά μας να μάθουν πώς να διαβάζουν και να γράφουν είναι ότι εμείς οι ίδιοι δεν καταφέραμε να τελειώσουμε το σχολείο πίσω στο Αφγανιστάν», παραδέχεται. «Ήμουν πολύ νέος όταν άρχισα να εργάζομαι ως οικοδόμος, κατόπιν ως εργάτης, ως γεωργός, και τέλος ως οικοδόμος ξανά».

Ο Ahmad έμεινε με την οικογένειά του στη Λέσβο για 9 μήνες, και τους τελευταίους δυο από αυτούς τους μήνες τους πέρασαν στην εγκατάσταση του Καρά Τεπέ, κοντά στη Μόρια. Ο μικρός τους γιος, Sadra γεννήθηκε στη Λέσβο. «Όταν ξέσπασε η φωτιά, είχαμε ήδη μεταφερθεί στο Καρά Τεπέ. Αν και δεν ήμασταν στη Μόρια, φοβόμασταν πραγματικά ότι το ίδιο θα συμβεί και σε εμάς. Μερικοί από τους φίλους μας ήταν μέσα στη δομή της Μόριας και δεν μπορέσαμε να τους βρούμε, την ώρα που η δομή καιγόταν. Ανησυχήσαμε. Κατάφεραν να μας τηλεφωνήσουν την επόμενη μέρα. Φοβούνταν και έκλαιγαν στο τηλέφωνο. Ήξεραν ότι η επόμενη μέρα θα τους έβρισκε άστεγους, χωρίς ένα μέρος για να μείνουν» λέει ο Ahmad.

Ο Ahmad και η οικογένειά του πληροφορήθηκαν ότι ήταν επιλέξιμοι να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα μετεγκατάστασης στις αρχές Οκτωβρίου. «Αυτά ήταν πραγματικά καλά νέα για εμάς», λέει ο Ahmad με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του. Έπειτα από πέντε χρόνια αστάθειας και ανασφάλειας, μια ελπίδα για κάτι καλύτερο βρισκόταν μπροστά μας. Κατάφερα να κοιμηθώ μετά από πολύ καιρό. Έβλεπα τα παιδιά μου ξαπλωμένα στο κρεβάτι και μπόρεσα επιτέλους να κάνω θετικές σκέψεις για το μέλλον μας. Θέλω να δουλέψω και να ξαναγίνω παραγωγικός. Και θα τα καταφέρουμε, βήμα βήμα»

O Ahmad, η Amis Gol, και τα παιδιά τους, Sama και ο μικρός Sadra μετεγκαταστάθηκαν στη Γερμανία τον Οκτώβριο, ως αιτούντες άσυλο με τη βοήθεια του ΔΟΜ στο πλαίσιο του προγράμματος μετεγκατάστασης που χρηματοδοτείται από την ΕΕ και υλοποιείται από την Ελληνική Κυβέρνηση, μέσω της Ειδικής Γραμματείας για την Προστασία Ασυνόδευτων Ανηλίκων και τον Ειδικό Γραμματέα Μεταναστευτικής Πολιτικής, με τη συμμετοχή των κρατών-μελών της ΕΕ. Μέχρι και το τέλος του 2020, συνολικά 2,209 μετεγκαταστάθηκαν από την Ελλάδα σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και 573 ασυνόδευτοι ανήλικοι.

Το πρόγραμμα μετεγκατάστασης χρηματοδοτείται και συντονίζεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (DG HOME). Ο ΔΟM συνεργάζεται στενά με τους εταίρους του ΟΗΕ, Την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά (UNICEF) για τη στήριξη όλων των πτυχών της διαδικασίας μετεγκατάστασης σε στενή συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το Άσυλο (EASO) και άλλους εταίρους.

Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλούμε επισκεφθείτε:  https://greece.iom.int/en/voluntary-relocation-scheme-greece-other-european-countries

 

 

«Θέλω να γίνω γιατρός. Όταν βλέπω όλους τους γιατρούς μέσα στα νοσοκομεία να πολεμούν τον COVID19, συνειδητοποιώ ότι η ιατρική μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους»

Amir Hussein Ibrahemi, 16, Αφγανιστάν

19/12/2020

Ο Amir ήρθε στην Ελλάδα από το Αφγανιστάν. Είναι 16 χρονών και ήδη ξέρει τι θέλει να κάνει στη ζωή του. «Από μικρό παιδί, θυμάμαι τον εαυτό μου να ονειρεύεται να γίνει γιατρός. Ξέρω ότι είναι δύσκολο και απαιτεί μελέτη και προσπάθεια, αλλά αυτό θέλω να κάνω. Ξέρω ότι έχω την υποστήριξη της οικογένειάς μου σε αυτό το όνειρο», λέει. Τώρα ο Amir ζει στην ανοικτή δομή φιλοξενίας της Ριτσώνας με τον πατέρα του, τη μητέρα του και τα αδέλφια του: έναν αδελφό και μια αδελφή. Του αρέσει να περνάει χρόνο μόνος του και απολαμβάνει να συμμετέχει στα μαθήματα Ελληνικών και Αγγλικών που πραγματοποιούνται μέσα στη δομή.

Ο ΔOM σε συνεργασία με τη UNICEF και τη Solidarity Now, οργανώνουν μαθήματα ξένων γλωσσών στη δομή, στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων μη-τυπικής εκπαίδευσης που πραγματοποιούν. «Μου αρέσει η φυσική, η χημεία, η βιολογία! Και πώς να μην μου αρέσουν δηλαδή, αφού, όπως σας είπα, θέλω να γίνω γιατρός» είπε στη διάρκεια της συνέντευξης με τον ΔΟΜ, η οποία πραγματοποιήθηκε μέσω Skype λόγω των περιορισμών που ισχύουν λόγω της πανδημίας. Ο Amir ξέρει να μιλάει Αγγλικά και Ελληνικά, και γι΄αυτό δεν έχει μόνο τον ρόλο του μαθητή στα μαθήματα της δομής. Είναι επίσης δάσκαλος για ενήλικες, οι οποίοι μόλις έχουν ξεκινήσει να μαθαίνουν τις γλώσσες. Χρησιμοποιεί το διαδίκτυο ως εργαλείο εκμάθησης και απολαμβάνει να παρακολουθεί βίντεο για την εξάσκηση των γλωσσικών δεξιοτήτων του.

«Δεν αισθάνομαι καθόλου άβολα όταν διδάσκω σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας! Απεναντίας, δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για να μάθουν νέα πράγματα και αυτό είναι πολύ θετικό», είπε με το όμορφο χαμόγελο του. Ως φιλόδοξος γιατρός, ο Amir δεν παρέλειψε να σχολιάσει τις εικόνες που κάνουν τον γύρο του κόσμου, και δείχνουν απλούς ανθρώπους και επιστήμονες να καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για την καταπολέμηση της πανδημίας COVID - 19.

«Όταν βλέπω όλους τους γιατρούς μέσα στα νοσοκομεία με τις στολές τους, συνειδητοποιώ ότι η ιατρική μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους που υποφέρουν. Δεν απλώς ένα επάγγελμα. Όλοι ξέρουμε ότι οι επιστήμονες προσπαθούν να βρουν το εμβόλιο κατά του COVID - 19. Και αυτό είναι κάτι στο οποίο θα ήθελα να εστιάσω στο μέλλον: στην έρευνα για τη θεραπεία σπάνιων παθήσεων», λέει ο Amir με σιγουριά. Ο Amir είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει στο πρόγραμμα CORE (Παιδιά των Προσφύγων στην Εκπαίδευση).

Σε συντονισμό με την ομάδα στήριξης και ανάπτυξης του ΔΟΜ, στόχος του προγράμματος CORE ήταν η ενίσχυση ικανοτήτων και δεξιοτήτων που ενθαρρύνουν τον διαπολιτισμικό διάλογο και η προώθηση της ένταξης μεταξύ του πληθυσμού των προσφύγων που διαμένουν στις δομές. Ο Amir και έξι ακόμη κάτοικοι της δομής της Ριτσώνας, με διαφορετικό υπόβαθρο ο καθένας, παρακολούθησαν το πρόγραμμα. Οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να διευρύνουν τις επαγγελματικές τους δεξιότητες και να ανακαλύψουν τα σημεία στα οποία είναι πιο δυνατοί.

«Το να είμαι μέλος αυτής της ειδικής ομάδας με έκανε πραγματικά ευτυχισμένο», λέει ο Amir. «Απολάμβανα να συνεργάζομαι και να συναναστρέφομαι άλλους ανθρώπους από την κοινότητα, για να ενισχύω ικανότητες που θα μου χρειαστούν μετέπειτα. Συνειδητοποίησα την αξία της επικοινωνίας και της δημιουργικότητας», παραδέχεται. Ο ΔΟΜ λειτουργεί στη δομή της Ριτσώνας ως ο επίσημος φορέας υποστήριξης των Ελληνικών Αρχών στη διαχείριση της δομής. Με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής – DG HOME, στο πλαίσιο του προγράμματος “Supporting the Greek Authorities in Managing the National Reception System for Asylum Seekers and Vulnerable Migrants (SMS)”.

 

 

Ο Atta με την οικογένειά του, χτίζουν τη ζωή τους στην Ελλάδα

«Μοιραζόμαστε και ίδιες λέξεις, όπως «κεφτές, κεράσι, ντουλάπι, μελιτζάνα», λέει η κόρη του Tre!

16/12/2020

Ο Atta Rasul με τη σύζυγό του, Farida, και τα τρία τους παιδιά, τον Kardo, την Heshw Atta και την Tre Atta, ζουν σε ένα σπίτι στο Περιστέρι, σε ένα από τους μεγαλύτερους και πιο ζωντανούς δήμους της Αττικής κοντά στην Αθήνα. Το σπίτι τους δεν χαρακτηρίζεται από πολυτέλεια, όμως οι μυρωδιές από τα μπαχαρικά και το άρωμα τσαγιού δημιουργούσαν μια πολύ ζεστή ατμόσφαιρα. Ο ΔΟΜ συνάντησε την οικογένεια τον Νοέμβριο του 2020, στο σπίτι που νοικιάζουν στο πλαίσιο του προγράμματος HELIOS. «Η βοήθεια που μας προσέφερε το πρόγραμμα ήταν ιδιαίτερα σημαντική, γιατί καταφέραμε να αποκτήσουμε ξανά μία φυσιολογική ζωή. Φύγαμε από το Ιράκ τον Μάρτιο του 2018, διότι δε νιώθαμε ασφαλείς. Δεχόμασταν απειλές», δηλώνει ο Atta Rasul.

Τρεις μήνες αργότερα έφτασαν μέσω Τουρκίας στην Κω, όπου και έμειναν για περίπου 11 μήνες. Αφού έλαβαν το καθεστώς ασύλου, ήρθαν στην Αθήνα, όπου και συνειδητοποίησαν ότι θα πρέπει να χτίσουν τη ζωή τους από την αρχή. «Ο σπιτονοικοκύρης είναι ένας καλός άνθρωπος. Μας έχει βοηθήσει και μας έχει συστήσει σε άλλες οικογένειες στην γειτονιά. Ήταν από τους πρώτους Έλληνες που γνωρίσαμε. Μας προσέχει πάρα πολύ, είναι σαν θείος μας, έχει πει σε όλους στην γειτονιά να μας προσέχουν» λέει η Tre.

Η Farida και η κόρη της Tre μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα. Τα μαθήματα γίνονται διαδικτυακά λόγω του lockdown. «Θέλω να μάθω ελληνικά για να μπορώ να γνωρίσω περισσότερους Έλληνες» λέει η Tre. Στην συνέχεια απαριθμεί στον ΔΟΜ ενθουσιασμένη τις κοινές λέξεις που έχουν Έλληνες και Κούρδοι, όπως «κεφτές, κεράσι, ντουλάπι, μελιτζάνα», και παραδέχεται γελώντας ότι οι δικοί τους κεφτέδες είναι πιο νόστιμοι!

Ο Kardo, ο Βενιαμίν της οικογένειας, πάει σε ελληνικό σχολείο. Μιλάει πολύ καλά ελληνικά αν και ήταν πολύ ντροπαλός για να μας μιλήσει. Σε αντίθεση με τα παιδιά του ο Mahmood δεν μιλάει ακόμα καλά ελληνικά. Το γεγονός αυτό όμως δεν στάθηκε εμπόδιο στο να βρει εργασία αφού είναι πολύ κάλος σιδηρουργός, μια τέχνη που κατέχει από τον πατερά του και εξασκούσε στην πατρίδα του. «Στην Ελλάδα βρήκα αμέσως δουλειά σε μία μικρή βιοτεχνία που φτιάχνει μεταλλικά ρολά για μαγαζιά. Το μόνο που θέλω να έχω στην Ελλάδα είναι υγειά για να μπορώ να δουλεύω και να εξασφαλίζω τα απαραίτητα στην οικογένεια μου», αναφέρει. «Στην πατρίδα μας πίνουμε τσάι με το που γεννιόμαστε» λέει αστειευόμενη η Tre καθώς μας σερβίρει ένα υπέροχο αρωματικό τσάι με γιασεμί από την πατρίδα της.

«Την ημέρα που φύγαμε από την πατρίδα μας δεν το είπαμε σε κανέναν. Ήταν 21 Μαρτίου του 2018,  ημέρα μεγάλης γιορτής για εμάς τους Κούρδους. Είπαμε σε όλους τους φίλους και συγγενείς ότι πάμε για πικνίκ στην εξοχή όπως συνηθίζεται αυτή τη μέρα, και δεν γυρίσαμε ποτέ πίσω. Δεν έπρεπε κάνεις να μάθει ότι φεύγουμε γιατί δεχόμασταν απειλές για την ζωή μας. Μας λείπει πολύ η πατρίδα μας και η συνήθειές μας εκεί. Εδώ όμως αποκτήσαμε νέες συνήθειες. Στην Ελλάδα κάναμε μπάνιο στη θάλασσα για πρώτη φορά. Στην πατρίδα μας είχαμε μόνο λίμνες», εξηγεί ο πατέρας. «Το ταξίδι αυτό το κάναμε για να ζήσουμε κάπου ασφαλείς και αυτός ήταν ο λόγος ήρθαμε στην Ελλάδα. Θέλω τα παιδιά μου να σπουδάσουν για να γίνουν ανεξάρτητα και κάποια στιγμή θα ήθελα να ανοίξω το δικό μου μαγαζί», λέει με αγάπη ο Atta.

Μέσω του προγράμματος HELIOS, ο ΔOM στοχεύει στην προώθηση της ένταξης των δικαιούχων διεθνούς προστασίας στην ελληνική κοινωνία, μέσω μαθημάτων ένταξης, στέγασης και υποστήριξης απασχολησιμότητας. Το πρόγραμμα HELIOS του ΔΟΜ, υλοποιείται με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτρoπής – DG HOME.

 

«Η ψυχολογική ισορροπία και η σταθερότητα είναι προτεραιότητες για μένα. Η μουσική και η πάλη αποτελούν ιδανικό συνδυασμό για να επιτευχθεί αυτό»

 Η ιστορία του Esmail

22/11/2020

«Η πάλη είναι μια οικογενειακή παράδοση. Είναι πραγματικά κάτι ιδιαίτερο για μένα και την οικογένειά μου. Ξεκίνησα πριν 20 χρόνια πριν, όταν ήμουν δεκαπέντε ετών. Συμμετείχα σε τοπικά πρωταθλήματα, αλλά δεν είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω σε διεθνή τουρνουά. Το όνειρό μου είναι να γίνω επαγγελματίας αθλητής και να αγωνιστώ σε διεθνές επίπεδο. Ο αθλητισμός είναι μια γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ των εθνών», λέει ο Esmail, αφού τελείωσε το μάθημα κιθάρας στην ανοικτή δομή φιλοξενίας στη Μαλακάσα. Ο Esmail ήρθε στην Ελλάδα από το Αφγανιστάν πριν από δύο χρόνια με τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους. Αυτή τη στιγμή διαμένουν στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας της Μαλακάσας, όπου ο Esmail, μαζί με επαγγελματίες Έλληνες δασκάλους, διδάσκει κιθάρα σε παιδιά στη μουσική σχολή της δομής που λειτουργεί υπό τον μη-κερδοσκοπικό οργανισμό “Connect by music”. Μεταξύ των μαθητών του είναι και ο μεγαλύτερος γιος του, ο Milad.

«Θέλω τα παιδιά μου να μάθουν πώς να παίζουν ένα μουσικό όργανο και θέλω επίσης να μοιραστώ μαζί μου τις μουσικές μου δεξιότητες. Η μουσική φέρνει ισορροπία στη ζωή μας και μας βοηθά να ξεφύγουμε από τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Εάν κανείς συνδυάσει τη μουσική με την πάλη μπορεί να κατορθώσει να φτάσει σε μια ψυχολογική ισορροπία», λέει ο Esmail με την ήρεμη φωνή του. «Η σωματική δύναμη είναι ένα ξεχωριστό πράγμα, αλλά όταν συνδυάζω τη μουσική με τον αθλητισμό, αισθάνομαι επίσης μια δύναμη μέσα μου και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα και την οικογένειά μου», προσθέτει. Ο Esmail επίσης, προπονείται στην Αθήνα. Ο προπονητής του είναι πολύ περήφανος για την πρόοδο και την αφοσίωσή του. Λόγω των περιορισμών που προέκυψαν από την πανδημία COVID - 19, οι προπονήσεις έχουν ανασταλεί, αλλά η δομή είναι πάντα ένα καλό μέρος για προπόνηση. «Όταν η δομή βρισκόταν σε καθεστώς καραντίνας, είχα την ευκαιρία να διδάξω πάλη σε παιδιά που διέμεναν εδώ, σχεδόν καθημερινά. Η ανταπόκριση των παιδιών ήταν καταπληκτική και ήξερα ότι αποτελούσα ένα καλό παράδειγμα για αυτά. Η πάλη είναι μια δραστηριότητα που συνδυάζει μυαλό και σώμα, και αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται πειθαρχία και συγκέντρωση», λέει ο Esmail.

Ο Esmail είναι αιτών άσυλο που θέλει να μείνει στην Ελλάδα και να δει τα παιδιά του να μεγαλώνουν και να πηγαίνουν στο ελληνικό σχολείο. «Θέλω τα παιδιά μου να μάθουν την ελληνική γλώσσα όπως εγώ. Έχω φτάσει σε επίπεδο Α2 στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα, και ακολουθώ επίσης διαδικτυακά μαθήματα για να βελτιώσω τις δεξιότητές μου» λέει. Τα μαθήματα ξένων γλωσσών του Esmail αποτελούν μέρος της μη τυπικής εκπαίδευσης, όπως οργανώνεται από τον ΔΟΜ και την οργάνωση Solidarity Now στη δομή της Μαλακάσας. Ο ΔΟΜ λειτουργεί στη Μαλακάσα ως επίσημος Οργανισμός υποστήριξης της διαχείρισης της δομής με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής – DG HOME, στο πλαίσιο του προγράμματος «Supporting the Greek Authorities in Managing the National Reception System for Asylum Seekers and Vulnerable Migrants (SMS)». Ο ΔOM και η “Connect by Music” συνεργάζονται στις δομές της Μαλακάσας, των Θερμοπυλών και του Ελαιώνα, και αποσκοπούν στην επέκταση της συνεργασίας τους σε άλλες δομές της ηπειρωτικής χώρας σύντομα.

 

«Η διδασκαλία ενισχύει τους δεσμούς μεταξύ της κοινότητας της δομής και φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά»

Η ιστορία της Farzana Hakimi και του Feridon Rahimi

14/11/2020

«Θέλουμε να μάθουμε, και θέλουμε να διδάξουμε! Η εκμάθηση μιας γλώσσας είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο επικοινωνίας» λέει η Farzana Hakimi, ολοκληρώνοντας το μάθημα αγγλικής γλώσσας με τις νεαρές μαθήτριές της στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας στη Μαλακάσα, κοντά στην Αθήνα. «Η διδασκαλία ενισχύει τους δεσμούς μεταξύ της κοινότητας της δομής και φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, ιδιαίτερα τα παιδιά που ανυπομονούν να μάθουν καινούργια πράγματα», μας λέει με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό της. Ο Feridon Rahimi (42) και η Farzana Hakimi (36) ήρθαν στην Ελλάδα από το Αφγανιστάν πριν από δεκατρείς μήνες. Στην αρχή πέρασαν τέσσερις μήνες στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης στη Μόρια, προτού μεταφερθούν στη δομή της Μαλακάσας στην ηπειρωτική Ελλάδα.

«Όσο βρισκόμασταν στη Μόρια, παρατηρήσαμε ότι τα παιδιά είχαν πολύ ελεύθερο χρόνο και θέλαμε να κάνουμε κάτι ενδιαφέρον για την καθημερινότητά τους. Τώρα που βρισκόμαστε στη Μαλακάσα, καταφέραμε να υλοποιήσουμε την ιδέα μας», λέει η Farzana. «Με την υποστήριξη του ΔΟΜ καταφέραμε να οργανώσουμε μαθήματα αγγλικών για αγόρια και κορίτσια. Εγώ έχω αναλάβει μια τάξη με κορίτσια και ο σύζυγός μου βοηθά νεαρά αγόρια τρεις φορές την εβδομάδα» προσθέτει.

Τα μαθήματα της Farzana και του Feridon λειτουργούν συμπληρωματικά με τα μαθήματα που διοργανώνουν ο ΔΟΜ, η UNICEF και το Solidarity Now στην κοινότητα της δομής, στο πλαίσιο της υποστηρικτικής διαχείρισης των δομών. «Η πανδημία COVID – 19 έχει επηρεάσει τις ζωές όλων των ανθρώπων στη χώρα, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας, καθώς η δομή έχει λειτουργήσει στο παρελθόν σε καθεστώς καραντίνας. Αναγνωρίζουμε τόσο την ανάγκη που υπάρχει να τηρούμε τους κανόνες, όσο και τη σημασία της ασφάλειας, αλλά ταυτόχρονα θέλουμε να κάνουμε κάτι όμορφο για εμάς και τα παιδιά που μένουν στη δομή.

Ο Feridon και η Farzana πιστεύουν ότι το να διδάσκει κανείς στα παιδιά μια νέα γλώσσα αποτελεί επένδυση για το μέλλον. Παράλληλα, οργανώνουν και οι δυο δραστηριότητες αναψυχής, προκειμένου να κάνουν τις τάξεις τους πιο παραγωγικές και χρωματιστές. «Η θετική ανταπόκριση που λαμβάνουμε από τα παιδιά και τους γονείς τους είναι για εμάς η καλύτερη ανταμοιβή. Η ζωή σε μια δομή ενέχει πολλές προκλήσεις αλλά την ίδια στιγμή η επικοινωνία που έχουμε με τα παιδιά, μας βοηθά να μειώσουμε το άγχος που αισθανόμαστε κάποιες φορές», παραδέχεται η Farzana, που διδάσκει επίσης και τη μικρή της κόρη, Mahya.

«Είμαστε ταυτόχρονα μαθητές και δάσκαλοι» λέει ο Feridon. «Κάνουμε κι εμείς μαθήματα αγγλικών και παράλληλα μαθαίνουμε την ελληνική γλώσσα. Θέλουμε να αποτελέσουμε καλό παράδειγμα για τα παιδιά μας», προσθέτει. Με την υποστήριξη ομάδων του ΔΟΜ και του Solidarity Now, η Farzana συμμετέχει επίσης και σε ειδικές ομάδες της κοινότητας για γυναίκες, που οργανώνονται σε εβδομαδιαία βάση. «Είναι σημαντικό να δώσουμε κίνητρο στις γυναίκες να βγουν από τα δωμάτιά τους και να επικοινωνήσουν τις σκέψεις τους. Αυτές οι ομάδες υποστηρίζουν την κοινωνικοποίησή μας εντός της δομής και μας βοηθούν να χτίσουμε σχέσεις που βασίζονται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη». Η Farzana και ο  Feridon γνωρίστηκαν όταν ήταν παιδιά και από τότε είναι μαζί. Διαμένουν στη δομή της Μαλακάσας, ως αιτούντες άσυλο.

Ο ΔΟΜ είναι παρών στη Μαλακάσα υποστηρίζοντας τις ελληνικές αρχές στη διαχείριση της δομής με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής – DG HOME, στο πλαίσιο του προγράμματος «Supporting the Greek Authorities in Managing the National Reception System for Asylum Seekers and Vulnerable Migrants (SMS)».

 

 

Από τη Μόρια στη Γερμανία: H Hawa και ο Ahmad από το Αφγανιστάν μιλούν στον ΔΟΜ την παραμονή της μετεγκατάστασής τους

«Σήμερα, αισθανόμαστε και πάλι άνθρωποι»

11/11/2020

 

«Έχουμε συνηθίσει σε μια ζωή γεμάτη αλλαγές, ειδικά στη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών», είπε η Hawa από το Αφγανιστάν, που έφτασε στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 2019, αφού έφυγε από την πατρίδα της, την πόλη Χεράτ, μαζί με τον σύζυγό της Ahmad και τα δύο παιδιά τους, Wahed (11) και Milad (4). «Το ταξίδι μας διήρκεσε 7 μήνες και από την Τουρκία περάσαμε στη Λέσβο. Μείναμε στη Μόρια για σχεδόν ενάμιση χρόνο. Η φωτιά του Σεπτεμβρίου ήταν μια από τις πιο τραυματικές εμπειρίες της ζωής μου», παραδέχτηκε, ενώ έφερνε στη μνήμη της εκείνες τις δύσκολες μέρες.

«Όταν ξέσπασε η φωτιά, κοιμόμασταν σε μια μεγάλη σκηνή, μαζί με άλλες οικογένειες. Ξύπνησα και είδα τη φωτιά, τη μύρισα. Έβλεπες μικρές εκρήξεις να γίνονται παντού. Νόμιζα ότι η ακοή μου θα επηρεαζόταν σοβαρά. Το σώμα μου έτρεμε και ήμασταν όλοι πολύ φοβισμένοι», συνέχισε. «Λόγω του περιορισμένου χώρου που είχαμε στη σκηνή μας, όλα τα ρούχα μας, όλα μας τα πράγματα ήταν ήδη πακεταρισμένα. Ήμουν έτοιμη να φύγω. Η μόνη μου επιλογή ήταν να ακολουθήσω το πλήθος ώστε να βγω από τη δομή και να ξεφύγω από τη φωτιά». Ο ΔΟM συνάντησε τη Hawa και την οικογένειά της σε μια δομή προσωρινής φιλοξενίας στην Αθήνα, καθώς ανέμεναν τη μετεγκατάστασή τους στη Γερμανία. «Τόσο πριν όσο και μετά τη φωτιά στη Μόρια, νιώθαμε απελπισμένοι. Δεν νιώθαμε ασφαλείς», εξήγησε η Hawa. Ανυπομονώντας όμως για μια νέα αρχή για την οικογένειά της στη Γερμανία, εξέφρασε αισιοδοξία και ελπίδα.

«Σήμερα, εδώ, αισθανόμαστε και πάλι άνθρωποι. Μας επιτρέπεται να έχουμε επιλογές και ευκαιρίες για εμάς και για τα παιδιά μας. Μπορώ να πω ότι η ζωή μας άρχισε ξανά να κυλά», είπε. Ο Ahmad, ο σύζυγος της Hawa, θυμάται την τρομερή κατάσταση που επικρατούσε εκείνη την ημέρα, που η φωτιά στη Μόρια τους άφησε άστεγους. «Περιφερόμασταν μόνοι στους δρόμους της Λέσβου. Νιώθαμε απελπισμένοι», είπε.

«Στο Αφγανιστάν εργαζόμουν ως αγρότης. Το να φύγουμε αναζητώντας ένα μέρος όπου θα επικρατούσε η ειρήνη αποτελούσε μονόδρομο για εμάς. Θέλουμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και ελπίδας», συνέχισε, αγκαλιάζοντας το γιο του, τον μικρό Milad. «Πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν ξέρω τι να νιώσω αυτή τη στιγμή. Έχω, μάλλον, ανάμικτα συναισθήματα. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο ξεκίνημα, σε νέες πόρτες που είναι έτοιμες να ανοίξουν, προσφέροντάς μας μια νέα αρχή, αλλά ταυτόχρονα όλο αυτό είναι κάτι άγνωστο για εμάς. Όπως και να ’χει θα προσπαθήσουμε να κάνουμε το καλύτερο για εμάς και για τα παιδιά μας», είπε η Hawa.

«Θέλω να μοιραστώ τις καλύτερες ευχές μου για τους ανθρώπους που βρίσκονται στην Ελλάδα. Μερικοί από αυτούς είναι ευάλωτοι, ή έχουν αναπηρίες και σοβαρά προβλήματα υγείας», είπε. Η Hawa, ο Ahmad, και ο Wahed και ο Milad μετεγκαταστάθηκαν στη Γερμανία τον Οκτώβριο, ως αιτούντες άσυλο στο πλαίσιο του χρηματοδοτούμενου από την ΕΕ προγράμματος μετεγκατάστασης. Φέτος, 1.013 αιτούντες άσυλο έχουν μετεγκατασταθεί από την Ελλάδα σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, ενώ ο συνολικός αριθμός των μετεγκατασταθέντων, συμπεριλαμβανομένων προσφύγων και ασυνόδευτων ανηλίκων, ανέρχεται στα 1.622 άτομα.

Το πρόγραμμα μετεγκατάστασης χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (DG HOME), υλοποιείται από την Ελληνική Κυβέρνηση, μέσω της Ειδικής Γραμματείας Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων και την Γενική Γραμματεία Μεταναστευτικής Πολιτικής, με τη συμμετοχή των κρατών-μελών της ΕΕ που συμμετέχουν στο πρόγραμμα και συντονίζεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο ΔΟΜ συνεργάζεται στενά με τους εταίρους του ΟΗΕ, την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά (UNICEF) για τη στήριξη όλων των πτυχών της διαδικασίας μετεγκατάστασης σε στενή συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το Άσυλο (EASO) και άλλους εταίρους.

Για περισσότερες πληροφορίες, παρακαλούμε επισκεφθείτε: https://greece.iom.int/en/voluntary-relocation-scheme-greece-other-european-countries

 

 

Η ιστορία του Αλί

17/10/2020

Ο ΔΟΜ συνάντησε τον Αλί στο Κέντρου Μαθήσης και Ένταξης (ILC) του προγράμματος HELIOS, που βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί ο Αλί παρακολουθεί μαθήματα ελληνικής γλώσσας και σεμινάρια για βοήθεια απασχόλησης με την υποστήριξη του προσωπικού του ΔΟΜ και του DRC. Μαζί του έφερε χάρτινα κουτιά γεμάτα χειροποίητα κοσμήματα και πολύχρωμα ρολόγια τοίχου, όλα κατασκευασμένα από τον ίδιο.

«Άρχισα να παρακολουθώ διαδικτυακά σεμινάρια δημιουργικότητας πριν από ένα χρόνο. Τα βίντεο που βρήκα στο YouTube αποδείχθηκαν πολύ χρήσιμα. Η ιδέα του να δημιουργώ τα δικά μου κοσμήματα και ρολόγια τοίχου ήταν πολύ συναρπαστική. Παραμένει μια πολύ ικανοποιητική καθημερινή ρουτίνα», παραδέχεται ο Αλί. Ο Αλί είναι αναγνωρισμένος πρόσφυγας και ζει σήμερα σε ένα διαμέρισμα στην Αθήνα, μισθωμένο στο πλαίσιο του προγράμματος HELIOS, με τη σύζυγό του και δύο κόρες του, οκτώ και τριών ετών. Ήρθε στην Ελλάδα από το Αφγανιστάν τον Φεβρουάριο του 2016 και του χορηγήθηκε άσυλο πριν από μερικούς μήνες.

Αφού έμεινε πρώτα σε μια ανοικτή δομή διαμονής στην Αττική, ο Αλί εγγράφηκε στο πρόγραμμα HELIOS, που χρηματοδοτείται από την ΕΕ, τον προηγούμενο χειμώνα. Βρήκε ένα διαμέρισμα και, τους τελευταίους τέσσερις μήνες, παρακολουθεί μαθήματα ελληνικής γλώσσας στο Κέντρο (ILC). Ο Αλί είναι πολύ ντροπαλός και διακριτικός για να παραδεχτεί τις γνώσεις του στην ελληνική γλώσσα. Ωστόσο, η πρόοδος που έχει σημειώσει είναι προφανής και η συζήτησή μας πραγματοποιήθηκε στα ελληνικά.

«Είμαι σε θέση να μιλάω, να διαβάζω και να γράφω στα ελληνικά. Είναι μια γλώσσα που πραγματικά μου αρέσει πάρα πολύ. Η γυναίκα μου παρακολουθεί επίσης μαθήματα ελληνικής γλώσσας και προσπαθούμε να εξασκηθούμε μαζί στο σπίτι. Τώρα προετοιμάζομαι για εξετάσεις επιπέδου Β1», λέει ο Αλί.

Παράλληλα, και από τα μέσα Απριλίου του 2020, ο Αλί παρακολουθεί και συνεδρίες συμβουλευτικής για εύρεση εργασίας, που πραγματοποιούνται από τον ΔΟM Ελλάδας στο πλαίσιο του προγράμματος ένταξης HELIOS.

«Δούλευα για 13 χρόνια ως ράφτης και για τρία χρόνια είχα μια μικρή επιχείρηση ένδυσης. Γνωρίζω τη δουλειά αυτή πολύ καλά», λέει. «Τώρα με την υποστήριξη του ΔOM, ψάχνω για δουλειά και με ενδιαφέρει να γίνω διερμηνέας. Είναι πολύ δύσκολο, το αναγνωρίζω, αλλά θέλω πραγματικά να βρω δουλειά εδώ. Ταυτόχρονα, όμως, συνεχίζω να σχεδιάζω και να δημιουργώ κοσμήματα», λέει.

Ο Αλί αγοράζει όλα τα απαραίτητα υλικά από μικρά καταστήματα στην Αθήνα. Τα προϊόντα του κατασκευάζονται κυρίως από ξύλο και ρητίνη, ενώ όλα τα χρώματα, που προέρχονται από την Κίνα, τα παραγγέλνει μέσω διαδικτύου. Προωθεί το έργο του στο Διαδίκτυο, μέσω ενός e-shop, όπου φιλοξενούνται πολλοί Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες.

Μέσω του προγράμματος HELIOS, ο ΔOM στοχεύει στην προώθηση της ένταξης των δικαιούχων διεθνούς προστασίας στην ελληνική κοινωνία, μέσω μαθημάτων ένταξης, στέγασης και υποστήριξης απασχολησιμότητας. Το πρόγραμμα HELIOS του ΔΟΜ, υλοποιείται με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτρoπής.

 

 

Από την εκμάθηση του ελληνικού αλφαβήτου έως τη δημιουργία εγχειρίδιου Ελληνικών - Σορανί

12/10/2020

«Ήμουν πραγματικά ζαλισμένος», εξηγεί ο Saher στον ΔΟΜ, ενώ στα λαμπερά μάτια του μπορεί να διακρίνει κανείς τα έντονα συναισθήματα που του προκάλεσαν οι πρώτες μέρες από την άφιξή του στην Ελλάδα. «Έβλεπα μόνο άγνωστα σε μένα σχήματα και άκουγα παράξενους ήχους. Δεν καταλάβαινα τίποτα απολύτως και η Ελλάδα ήταν για εμένα ένας ξένος τόπος». Ο ΔΟΜ συνάντησε τον Saher στο διαμέρισμά του στη δομή φιλοξενίας της Δράμας, μέσα στο τακτοποιημένο του δωμάτιο.

Ο 29-χρονος Saher εξηγεί ότι έχει περάσει πολλά τα τελευταία δυο χρόνια. Αναγκαστική μετανάστευση, μοναξιά, απομόνωση. Ένας νεαρός άνδρας που ξαφνικά έγινε ξένος μεταξύ των ξένων. Παρέμεινε Κούρδος από το Ιράκ - η ταυτότητά του δεν θα άλλαζε ποτέ - αλλά η μητρική του γλώσσα, τα Σορανί, δεν του ήταν χρήσιμη πια. Αυτός και η οικογένειά του είχαν μεταναστεύσει στην Ελλάδα, οπότε η ελληνική γλώσσα κυριάρχησε στην καθημερινότητά του. Δεν ήξερε όμως πώς να μιλήσει κι έτσι δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους εύκολα.

Τα πάντα ήταν νέα για τον Saher στην Ελλάδα και ιδιαίτερα τους πρώτους 8 μήνες ήταν τελείως χαμένος, σαν να του είχε τραβήξει κάποιος το χαλί κάτω απ΄τα πόδια.

«Δεν μπορούσα να μιλήσω, δεν είχα και φίλους εκείνη την περίοδο» θυμάται. Τότε αποφάσισε πως ήταν καιρός να αναλάβει δράση. Το μεγαλύτερό του μυστικό για να προχωρήσει και να πετύχει στη ζωή του, ήταν να κάνει μικρά βήματα καθημερινά. Δεν είχε κάποιον δάσκαλο στο πλευρό του, αλλά με τη βοήθεια πολλών εφαρμογών εκμάθησης της σύγχρονης ελληνικής γλώσσας, έκανε την αρχή και ένιωσε να «σπάει τον κώδικα» και να καταλαβαίνει κάποια πράγματα. «Λίγο, λίγο», μπορεί να πει τώρα, με τα σπαστά αλλά σωστά ελληνικά που μιλάει.

Αφού γύρισε αρκετα μέρη σε όλη την Ελλάδα, μαζί με τη σύζυγό του και το μικρό τους γιο και προτού μεταφερθεί στη δομή του ΔΟΜ στη Δράμα, μια ευκαιρία παρουσιάστηκε μπροστά του και ο Saher την αξιοποίησε. Ενώ βρισκόταν στην πόλη της Βέροιας, είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει μαθήματα ελληνικών σε νυχτερινό σχολείο για δύο μήνες. Αυτό ενίσχυσε τη μαθησιακή του ικανότητα, τού πρόσφερε δυνατότητες και του άνοιξε το δρόμο για περαιτέρω βελτίωση της χρήσης της γλώσσας.

Χάρη στην προσπάθεια και την αφοσίωσή του, τα παράξενα σχήματα που είχαν τα ελληνικά γράμματα άρχισαν να βγάζουν πλέον νόημα. Το έργο έχει αποδειχθεί αρκετά δύσκολο μέχρι στιγμής, ωστόσο, ο Saher επέλεξε να προχωρήσει και να μην κοιτάξει πίσω. Και απο τότε αγάπησε ιδιαίτερα την ελληνική γλώσσα και μάλιστα άρχισε να βοηθά τη γυναίκα του να μάθει ελληνικά. Συνήθιζε να λέει και να ξαναλέει «είναι μια όμορφη γλώσσα, μου αρέσει».

Σε μεταγενέστερο στάδιο, συνειδητοποίησε ότι ο όγκος των σημειώσεων που κρατούσε ήταν πολύ μεγάλος. Η αγάπη του για τάξη όμως και το επαρκές υλικό που είχε στη διάθεσή του ήταν αρκετά για να του επιτρέψουν να σκεφτεί ένα φιλόδοξο σχέδιο: να δημιουργήσει το δικό του, αλλά και το πρώτο λεξικό φράσεων για Ελληνικά-Σορανί. Το εγχείρημα αυτό θα εξυπηρετούσε και θα χαροποιούσε ιδιαίτερα όλους όσοι μιλούσαν Σορανί και ήθελαν να μάθουν ελληνικά από το μηδέν με εύκολο τρόπο. «Μεταγράφω ελληνικά γράμματα, λέξεις, ακόμη και ολόκληρες προτάσεις σε Sorani, έτσι ώστε ένας νέος μαθητής να γνωρίζει πώς προφέρονται σωστά. Έφτασα σε ένα σημείο που το νόημα μιας λέξης δεν ήταν για μένα το παν. Αυτό που ήθελα περισσότερο ήταν να κατανοήσω και να μάθω την προφορά του νέου λεξιλογίου που έβλεπα. Οπότε προέκυψε κάπως σαν ανάγκη το ξεκίνημα ενός σχεδίου μεταγραφής. Και λειτούργησε μια χαρά. Είναι ένα χρήσιμο εργαλείο που κάνει τη διαδικασία μάθησης πιο διασκεδαστική και φέρνει αποτελέσματα πιο γρήγορα».

Οι προκλήσεις αποτελούν τροφή για το μυαλό του, ενώ η επιμονή και η καρτερικότητά του τον βοήθησαν να εκπαιδευτεί στους ήχουν των ελληνικών φθόγγων.

«Συνειδητοποίησα ότι το να πετύχει κανείς κάτι είναι μόνο ζήτημα ισχυρής θέλησης και σωστού καθορισμού στόχων. Ένα ταξίδι χιλίων μιλίων ξεκινά με ένα μόνο βήμα, λένε. Το να συγκεντρώσω όλες τις σημειώσεις μου ήταν το πρώτο βήμα που ενεργοποίησε την επόμενη κίνηση μου. Η κατάρτιση ενός εγχειριδίου ήταν μια ιδέα τόσο έντονη, σαν ένα ασταμάτητο φως που αναβόσβηνε μέσα στο κεφάλι μου. Παθιάστηκα πολύ με την ιδέα».

Και μέρα με τη μέρα, άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Απέκτησε, λοιπόν, έναν νέο κολλητό φίλο, τον υπολογιστή του, με σημειωματάριό του να καταλαμβάνει την αμέσως επόμενη θεση. Πρώτα, επέλεξε το σωστό πλαίσιο, μετά τις γραμματοσειρές και άρχισε να ασχολείται πολύ σοβαρά με το θέμα. Το δεύτερο βήμα - και το πιο χρονοβόρο - ήταν η ψηφιοποίηση των χειρόγραφων σημειώσεών του.

Ο Saher μοιράστηκε την προσπάθειά του με το προσωπικό του ΔΟΜ που εργάζεται στη δομή φιλοξενίας στη Δράμα. Και ο ΔΟΜ, με τη σειρά του, μίλησε γι 'αυτό με τους συναδέλφους του Solidarity Now, που επίσης δραστηριοποιούνται στην δομή.

Λίγο καιρό αργότερα, το προσωπικό του ΔΟΜ και του Solidarity Now πρότειναν στον Saher να προωθήσει την ψηφιακή του εργασία και να κυκλοφορήσει μια έντυπη έκδοση.

 «Αστειεύονται;» - «Αυτή ήταν η αρχική μου σκέψη, αλλά μετά σκέφτηκα ότι ήταν μεγάλη τιμή και εξαιρετική ευκαιρία να πραγματοποιήσω ένα όνειρό μου. Μέχρι τότε, το να δω το έργο μου τυπωμένο ήταν απλά ένας ευσεβής πόθος. Ωστόσο, η πρότασή τους ήταν πραγματική και θα μπορούσε να λειτουργήσει ως εφαλτήριο για άλλα παρόμοια προτζεκτ μου στο μέλλον». Οι επόμενες σκέψεις του φάνηκαν να έρχονται απροσδόκητα, αλλά ήταν ακριβείς, σε απλά ελληνικά και με σωστή διατύπωση, έτσι που δεν υπήρχε περιθώριο παρερμηνείας.

«Όταν τελειώσω με αυτή τη "δημοσίευση", στόχος μου είναι να βρω το επόμενο γλωσσικό εργαλείο. Η διαφορά θα είναι ότι, αντί να μεταφράζουμε και να μεταγράφουμε από Ελληνικά σε Sorani, θα είναι από Ελληνικά σε Kurmanji, καθώς και από Ελληνικά σε Αραβικά. Ελπίζω να το καταφέρω», πρόσθεσε.

Το γεγονός ότι κατάφερε να μάθει καλά ελληνικά ήταν ένας σημαντικός παράγοντας που έπαιξε ρόλο στην απόφασή του να ζήσει στην Ελλάδα με την οικογένειά του. «Άλλοι Κούρδοι μου λένε ότι θα μετακομίσουν στη Γερμανία ή τις Κάτω Χώρες ή ότι ονειρεύονται να φύγουν από την Ελλάδα. Εγώ όμως όχι. Η Ελλάδα είναι όμορφη, οι άνθρωποι είναι ευγενικοί, ο καιρός είναι καλός και αισθάνομαι ότι μου ταιριάζει ως χώρα. Λοιπόν, γιατί να ψάχνουμε για μια ακόμη νέα βάση; Συζητώντας το θέμα με τη γυναίκα μου καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα: η επιθυμία μας είναι να εγκατασταθούμε στην Ελλάδα».

Ο Σάχερ είναι πλέον αναγνωρισμένος πρόσφυγας και «χτίζει» τη ζωή του στην Ελλάδα. Έχει ήδη νοικιάσει ένα διαμέρισμα στη Βόρεια Ελλάδα, όπου και ζει, στο πλαίσιο του προγράμματος HELIOS, που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Ο ΔΟΜ υλοποιεί το πρόγραμμα "Supporting the Greek Authorities in Managing the National Reception System for Asylum Seekers and Vulnerable Migrants (SMS)", με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτρoπής.

Μια ιστορία ανθρωπιάς και θάρρους

31/08/2020

Η ιστορία εξελίχθηκε πριν λίγες εβδομάδες στην παραλία του Περιγιαλίου στην Καβάλα, όπου ο κύριος Γιώργος Φιλιππίδης και η σύζυγός του Μαρία είχαν πάει για μπάνιο. Η κυρία Μαρία, ενώ κολυμπούσε με τις φίλες της άρχισε σιγά σιγά να απομακρύνεται από αυτές, χάνοντας ταυτόχρονα το έλεχγο του σώματός της. Την ίδια μέρα βρίσκονταν στην ίδια παραλία ο Μoχάμαντ μαζί με τη σύζυγό του και τις τέσσερις κόρες τους. Ο Μοχάμαντ, βλέποντας τη γυναίκα να κινδυνεύει βούτηξε στη θάλασσα χωρίς δεύτερες σκέψεις.

«Εκείνη τη στιγμή μόνο μία σκέψη μου ήρθε στο μυαλό, να τη βγάλω από τη θάλασσα. Μπορεί να ήταν μία γυναίκα άγνωστη σε εμένα, ωστόσο ήταν ένας άνθρωπος που κινδύνευε. Έκανα αυτό που θα έκανε ο καθένας», λέει ο Μοχάμαντ Αμπουσαλά από την Παλαιστίνη, που διαμένει στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας στην Καβάλα. «Μπορεί στη θέση της να ήταν η μητέρα μου, δεν είχα άλλη επιλογή. Βούτηξα αμέσως και τη μετέφερα έξω στην παραλία», θυμάται. Στη συνέχεια της παρείχε τις πρώτες βοήθειες για να επαναφέρει την αναπνοή της, ενώ λίγα λεπτά αργότερα έφθασε και το ασθενοφόρο που την οδήγησε στο νοσοκομείο.

Η Μαρία Φιλιππίδου χρειάστηκε να νοσηλευτεί για κάποιες μέρες καθώς οι πνεύμονές της είχαν γεμίσει νερό. Σήμερα είναι καλά και έχει αναρρώσει πλήρως.

Στο διάστημα που μεσολάβησε ο κύριος Γιώργος έψαχνε να βρει τον άνθρωπο που έσωσε τη σύζυγό του. Τελικά έμαθε ότι ο Μοχάμαντ και η οικογένειά του διαμένουν στη Δομή της Καβάλας και πήγε να τον δει και να τον ευχαριστήσει από κοντά.

Η συνάντηση των δύο ανδρών ήταν μια στιγμή ξεχωριστή και ιδιαιτέρως συγκινητική, όπως παραδέχεται το προσωπικό και ο διοικητής της δομής που έδωσαν το «παρών». Ο κύριος Γιώργος με δάκρυα στα μάτια ευχαρίστησε τον Μοχάμαντ για την πράξη του και πλέον τον περιμένει σπίτι του, μετά και από την πρόσκληση της κυρίας Μαρίας που θέλει να ευχαριστήσει και η ίδια με τη σειρά της τον Μοχάμαντ.

Ο ΔΟΜ υλοποιεί το πρόγραμμα "Supporting the Greek Authorities in Managing the National Reception System for Asylum Seekers and Vulnerable Migrants (SMS)", με τη στήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

 

Παρακολούθηση μαθημάτων πληροφορικής και Aγγλικής γλώσσας

15/07/2020

Είμαι ο Manaf Alhamad Alrizij. Είμαι 25 χρονών. Είμαι από τη Συρία. Βρίσκομαι στην Ελλάδα εδώ και 1,5 χρόνο. Ζω στην Ανδραβίδα τους τελευταίους επτά μήνες.

Η οικογένειά μου είναι στη Συρία, έχω επίσης έναν αδερφό στη Γερμανία και έναν στην Ελλάδα. Όταν ήμουν στη Συρία ήμουν μαθητής στο Γυμνάσιο και στη συνέχεια ξεκίνησα να σπουδάζω μηχανικός. Δυστυχώς, λόγω των δύσκολων συνθηκών έπρεπε να σταματήσω από τον πρώτο κιόλας χρόνο. Στο μέλλον θέλω να συνεχίσω τις σπουδές μου και να αποκτήσω το πτυχίο μου. Στον ελεύθερο χρόνο μου, μελετάω κυρίως προγράμματα υπολογιστών και για αυτό το λόγο τα μαθήματα πληροφορικής που διοργάνωσε η ομάδα του ΔΟΜ είναι μια υπέροχη δραστηριότητα και πολύ δημιουργική. Ελπίζω στο μέλλον κι άλλες τέτοιες δράσεις να πραγματοποιηθούν στη δομή φιλοξενίας της Ανδραβίδας με στόχο τη γνώση και τη δημιουργική απασχόληση.

Γι' αυτό κι είμαι τόσο ενθουσιασμένος με την εθελοντική ομάδα υπολογιστών που δημιουργήσαμε με τη βοήθεια της ομάδας του ΔΟΜ. Παρακολουθώ επίσης μαθήματα αγγλικών που οργανώνει το Solidarity Now, μέσω υπολογιστή. 

Ο ΔΟΜ υλοποιεί το πρόγραμμα "Supporting the Greek Authorities in Managing the National Reception System for Asylum Seekers and Vulnerable Migrants (SMS)", με τη στήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

 

 

Η ιστορία του Jameel

25/06/2020

Η φωνή του Chester Benninton, τα τραγούδια του, με βοήθησαν να διατηρήσω μία καλή ψυχολογική κατάσταση την περίοδο που βρισκόμουν σε υπερπλήρεις δομές φιλοξενία κι ένιωθα αρκετά πιεσμένος. Το 2016 κατάφερα να φτάσω στην Ελλάδα και έμεινα περίπου 2 συνεχόμενα χρόνια, έως το 2018 σε ανοιχτές δομές φιλοξενίας. Οι στίχοι του αποτέλεσαν έμπνευση για μένα και μου έδιναν δύναμη να συνεχίσω.

Ήμουν δεκαέξι και κάτι τότε… σύντομα θα έκλεινα τα δεκαεπτά, και μαζί μου είχα και τον μικρότερο αδελφό μου. Ο πατέρας μας δεν είχε καταφέρει ακόμα να περάσει από την Τουρκία στην Ελλάδα. Έτσι, ο Bennington πήρε τον ρόλο τού φύλακα αγγέλου. Ακόμα και σήμερα που όλα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο κι εγώ, ως άτομο, έχω τη δυνατότητα για ένα εντελώς διαφορετικό, όμορφο μέλλον, ο Bennington συνεχίζει να με συντροφεύει. Χάρη στον ΔΟΜ, όπου και εργάζομαι ως διερμηνέας στο πρόγραμμα SMS ήδη από το 2018, έχω μια όμορφη καθημερινότητα και τα μέσα για να πετύχω τους στόχους μου.

Ένας από αυτούς είναι και η ζωγραφική. Πρώτη φορά που κατάλαβα ότι ήμουν καλός στη ζωγραφική ήταν στο δημοτικό. Τότε έκανα και τα πρώτα μου μαθήματα, λαμβάνοντας τις βασικές γνώσεις γύρω από τη συγκεκριμένη τέχνη. Τα τελευταία χρόνια, σκίτσα, απλές ζωγραφιές, αλλά και πίνακες μικρότερου και μεγαλύτερου μεγέθους, γίνονται ο δικός μου τρόπος για να εκφράσω τα όσα νιώθω βαθιά μέσα μου. Μου αρέσει. Βάζω μουσική -ο Bennington παραμένει κορυφαία επιλογή μου- και οτιδήποτε αρνητικό μπορεί να υπάρχει εξαφανίζεται με αποτέλεσμα να ηρεμώ και να δημιουργώ. Κοιτώντας πίσω στο πρόσφατο παρελθόν μου, ανακαλώ μνήμες. Μου συμβαίνει συχνά, αλλά δεν με κάνει να αισθάνομαι άσχημα, δεν με πιέζει συναισθηματικά. Το να δουλεύω με πρόσφυγες και μετανάστες ήταν επιθυμία μου. Το βλέπω ως ευκαιρία για να βοηθήσω ανθρώπους που πέρασαν τα ίδια με μένα και να τους στηρίξω όπως στήριξαν εμένα όταν το είχα ανάγκη. Κάτι που μετέτρεψα σε εφαλτήριο ενός λαμπρότερου μέλλοντος. Οι έξι γλώσσες που μιλάω (Παστό, Ουρντού, Αγγλικά, Φαρσί, Χίντκο, Παντζάμπι) μου επιτρέπουν να επικοινωνώ με  μετανάστες από διαφορετικές χώρες καταγωγής. Τα Ελληνικά έχουν προστεθεί σε αυτές, καθώς έχω αρχίσει να μαθαίνω πρόσφατα και είναι μία γλώσσα που θέλω να  κατακτήσω.

Παρόλο που η δουλειά μου είναι άκρως σημαντική, η καρδιά μου ανήκει στη ζωγραφική. Μέχρι σήμερα, έχω πάρει μέρος σε περισσότερες από δέκα εκθέσεις, στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, ενώ θα πήγαινα να εκθέσω έργα μου και στη Βουδαπέστη, αλλά ο COVID19 ανέτρεψε τα σχέδια. Η τελευταία μου συμμετοχή ήταν σε έκθεση στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, τον Νοέμβριο τού 2019. Βέβαια, πίνακές μου έχουν ταξιδέψει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, όπως και στις ΗΠΑ, όπου έχουν εκτεθεί και πωληθεί από φιλότεχνους. Έχοντας πατήσει τα είκοσι, ξέρω πια ότι δεν μου αρκούν μόνο η δουλειά και το πάθος μου για τη ζωγραφική. Θέλω να σπουδάσω και θα το προσπαθήσω. Στρέφομαι προς τις θετικές επιστήμες και θα ήθελα να γίνω είτε μηχανικός είτε αρχιτέκτονας. Πάντως, προς το παρόν θέλω να παραμείνω στο σπίτι μου και επίγειο παράδεισό μου, τη Θεσσαλονίκη. Δεν μπορώ, σε αυτή τη φάση να σκεφτώ τη ζωή μου εκτός Ελλάδας ή, πολύ περισσότερο, εκτός Θεσσαλονίκης.

Ο ΔΟΜ υλοποιεί το πρόγραμμα "Supporting the Greek Authorities in Managing the National Reception System for Asylum Seekers and Vulnerable Migrants (SMS)", με τη στήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

 

 

Η ιστορία της Lela και του Ali

12/06/2020

«Η ενσωμάτωση ήταν η μόνη μας σκέψη και ο μοναδικός στόχος μας ευθύς εξαρχής. Ξέραμε καλά πως θέλουμε να διατηρήσουμε την καθημερινότητά», λέει η Lela «Για αυτό, άλλωστε, αποφασίσαμε να ψάξουμε να βρούμε γυμναστήριο κοντά στη δομή και κάνουμε την εγγραφή», προσθέτει ο Ali. «Μετά τα παραπάνω, η εγγραφή στο πρόγραμμα HELIOS ήρθε ως φυσική συνέχεια. Το να γίνουμε κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας ήταν και παραμένει προτεραιότητά μας», συνεχίζει. Μπαίνει και η Lela στην κουβέντα, «ήδη προτού εγγραφούμε στο HELIOS είχαμε αρχίσει να ψάχνουμε για διαμέρισμα. Τώρα θα είναι πιο εύκολο και η βοήθεια κάτι που εκτιμούμε πολύ. Ήρθαμε στην Ελλάδα το 2017 και από την πρώτη στιγμή μένουμε στη δομή της Καβάλας. Ως αναγνωρισμένοι πρόσφυγες πια, νιώθουμε την ανάγκη για ιδιωτικότητα και για το δικό μας διαμέρισμα», εξηγεί. Συνολικά, η στήριξη του Οργανισμού τα χρόνια που διαμένουν εδώ τους έχει επιτρέψει να εξελιχθούν παρόλο που η ελληνική γραφειοκρατία, συχνά στέκεται εμπόδιο στον δρόμο τους.

Ακριβώς απέναντι από το διαμέρισμα που τους έχει παραχωρηθεί στη δομή φιλοξενίας έφτιαξαν την ιδιωτική τους αυλή που κρύβεται πίσω από φύλλα φοίνικα. Μέσα φύτεψαν λαχανικά και λουλούδια για να δίνουν χρώμα ενώ η παχιά σκιά των δέντρων τους επιτρέπει να χαλαρώνουν στη δροσιά. «Είναι πολύ όμορφα να καθόμαστε εδώ, αλλά τώρα που τα μέτρα κατά του COVID-19 δεν είναι πια σε ισχύ, μπορώ να επιστρέψω στη δουλειά μου. Αν και μερικής απασχόλησης, δεν μου επιτρέπει να κάθομαι, αλλά δεν με πειράζει γιατί η δουλειά είναι κάτι που μου είχε λείψει». Ο Ali βρήκε τη δουλειά του μέσω ενός Έλληνα φίλου του που γνώρισε στο γυμναστήριο. Εργάζεται στην κουζίνα γνωστού εστιατορίου της Καβάλας. «Δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο που σπούδασα. Στο Ιράν εργαζόμουν ως πολιτικός μηχανικός, αλλά σημασία έχει πως αισθάνομαι καλύτερα με τον εαυτό μου. Είναι μετριόφρων άνθρωπος και μαζεμένος. Έτσι, η Lela βρίσκει ευκαιρία να προσθέσει περισσότερα. «Χάρη στον συγκεκριμένο άνθρωπο, ο άντρας μου βρήκε και την καλοκαιρινή του δουλειά σε all-day bar στον Ποτό της Θάσου, ένα νησί κοντά στην Καβάλα». Αποτελούν ιδιαίτερα δυναμικό ζευγάρι, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με την εύρεση εργασίας. «Μου αρέσει να είμαι ένα βήμα μπροστά και να σκέφτομαι πρακτικά, να είμαι αυτόνομος και στέκομαι στα δυο μου πόδια», λέει ο Ali. «Στο Ιράν δούλευα ως make-up artist. Αν και θα ήθελα να βρω κάτι στον τομέα μου, η γλώσσα δεν βοηθάει», παραδέχεται η Lela. Παρόλο που καταλαβαίνουν ελληνικά, δεν μιλούν καλά ενώ τα αγγλικά τους είναι σαφώς καλύτερου επιπέδου. «Η βελτίωση των ελληνικών είναι βασικός μας στόχος», λέει το ζευγάρι. Διατηρώντας θετική στάση, παραδέχονται πως «τα καλύτερα έρχονται. Η κόρη μας πάει σε ελληνικό σχολείο και μας βοηθάει πολύ, το ίδιο και οι Έλληνες φίλοι μας και η τριβή μαζί τους».

Το πρόγραμμα ΗELIOS υποστηρίζει την ένταξη των αναγνωρισμένων προσφύγων στην ελληνική κοινωνία. Με την υποστήριξη του Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

 

Νέα αρχή για τη Masumeh και την Gulnesah

05/06/2020

Η Masumeh και η Gulnesah ήταν συναισθηματικά φορτισμένες καθώς αποχαιρετούσαν τους παλιούς φίλους τους, αναχωρώντας από το ξενοδοχείο όπου διέμεναν τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, και το οποίο βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα.  Ως αναγνωρισμένες πρόσφυγες, αποφάσισαν να εγγραφούν στο πρόγραμμα HELIOS και να ξεκινήσουν τη νέα τους ζωή στην Ελλάδα. Με την υποστήριξη της ομάδας του προγράμματος άρχισαν να ψάχνουν για διαμέρισμα με σκοπό να συγκατοικήσουν και να ζήσουν ανεξάρτητες, μαζί με τα παιδιά τους, στην Αθήνα.

Η Masumeh (41 ετών) και η Gulnesah (42 ετών) είναι μητέρες μονογονεϊκών οικογενειών και κατάγονται από το Αφγανιστάν. Η Masumeh έχει ένα παιδί και η Gulnesah δυο. Η Matin είναι 13 ετών, η Marjan 15 και ο αδερφός της, Amir Reza 12 ετών αντίστοιχα. Ήρθαν στην Ελλάδα, μέσω του Ιράν, το φθινόπωρο του 2018 και προτού μεταφερθούν στην Αττική έμειναν για 50 μέρες στη Λέσβο.

Αποφάσισαν να αναζητήσουν ένα διαμέρισμα κατά τη διάρκεια της δύσκολης περιόδου της ολικής απαγόρευσης κυκλοφορίας στην Ελλάδα, εξαιτίας της COVID-19. Έιχαν ήδη ενημερωθεί για την ύπαρξη του προγράμματος HELIOS, όπως αυτό υλοποιείται από τον ΔΟΜ και τους συνεργαζόμενους φορείς, το οποίο υποστηρίζει την ομαλή ένταξη των αναγνωρισμένων προσφύγων στην ελληνική κοινωνία.

«Γνωρίζαμε καλά ότι το να κάνουμε νέα βήματα στη ζωή μας, κατά τη διάρκεια της ολικής απαγόρευσης κυκλοφορίας, θα ήταν δύσκολο και απαιτητικό. Αλλά έπρεπε να αξιολογήσουμε τις επιλογές μας και να τις αξιοποιήσουμε. Η εύρεση ενός διαμερίσματος ήταν μία από αυτές τις επιλογές», λέει η Gulnesah.

Λόγω του αποκλεισμού και των περιορισμών κυκλοφορίας στην Ελλάδα, η Masumeh και η Gulnesah έλαβαν αξ αποστάσεως βοήθεια από το προσωπικό του ΔΟΜ. Μέσω διαδικτυακών ατομικών συνεδριών με το προσωπικό του προγράμματος HELIOS, απέκτησαν πρόσβαση σε φωτογραφίες υποψηφίων και διαθέσιμων διαμερισμάτων, είχαν επικοινωνία με τους ιδιοκτήτες και τελικώς κατάφεραν να νοικιάσουν το δικό τους διαμέρισμα.

«Αποφασίσαμε να ζήσουμε μαζί, όχι μόνο επειδή είμαστε φίλες. Θέλουμε επίσης να μοιραστούμε τα καθημερινά έξοδα. Αισθανόμαστε μεγάλη ευγνωμοσύνη που βρήκαμε αυτό το νέο σπίτι για να μείνουμε. Ταυτόχρονα, βέβαια, αισθανόμαστε και το άγχος που αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν βρίσκονται μπροστά σε νέες προκλήσεις», λέει η Masumeh, ενώ τοποθετεί τα προσωπικά της αντικείμενα στο νέο της διαμέρισμα.

Μέσω του προγράμματος HELIOS, η Masumeh και η Gulnesah λαμβάνουν επιδότηση ενοικίου για το νέο τους διαμέρισμα και μέσα στις επόμενες μέρες θα αρχίσουν να πηγαίνουν σε ένα Κέντρο Εκμάθησης και Ένταξης κοντά στο σπίτι τους για να ξεκινήσουν μαθήματα ελληνικής γλώσσας και ένταξης.

«Ο επόμενος στόχος μας είναι να μάθουμε τη γλώσσα. Είναι πολύ σημαντικό για εμάς και τα παιδιά μας να αρχίσουμε σύντομα να εργαζόμαστε. Η εύρεση εργασίας είναι η πιο βιώσιμη λύση για την ανεξάρτητη ζωή που θέλουμε να ζήσουμε», παραδέχεται η Masumeh.

Το πρόγραμμα ΗELIOS υποστηρίζει την ένταξη των αναγνωρισμένων προσφύγων στην ελληνική κοινωνία. Με την υποστήριξη του Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Η ιστορία του Khaled Al Hamadi

20/05/2020

Ονομάζομαι Khaled Al Hamadi. Είμαι 20 χρονών και κατάγομαι από τη Συρία. Βρίσκομαι στην Ελλάδα τα τελευταία 3 χρόνια. Αρχικά έφτασα στο νησί της Χίου, όπου έμεινα για 5 μήνες και στη συνέχεια μεταφέρθηκα στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας στην Ανδραβίδα. Μέλη της οικογένειάς μου βρίσκονται στο Ιράκ και στη Γερμανία. Στη Συρία, φοιτούσα στο Λύκειο και κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στην Ελλάδα παρακολούθησα μαθήματα στο Ελληνικό δημόσιο σχολείο. Μιλάω Αγγλικά και Ελληνικά και στα μελλοντικά μου σχέδια είναι να μάθω τη Γερμανική γλώσσα. Έχω ήδη παρακολουθήσει τα μαθήματα Γερμανικών, Αγγλικών και Ελληνικών που διοργανώνει ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΔΟΜ).

Μένω στη δομή φιλοξενίας της Ανδραβίδας εδώ και κάποιους μήνες και προσπαθώ να είμαι ενεργό μέλος αυτής της μικρής κοινότητας. Στον ελεύθερό μου χρόνο, εκτός από την ενασχόλησή μου με τη μουσική, οργανώνω δραστηριότητες στις οποίες μπορούν να συμμετέχουν τα παιδιά που μένουν στη δομή. Θα ήθελα επίσης να προσθέσω ότι έχω εργαστεί εθελοντικά σαν συνοδός σε λεωφορεία του ΔΟΜ τα οποία μεταφέρουν τα παιδιά στο σχολείο.

Η αλληλεπίδραση και η επικοινωνία με τους ανθρώπους με εμπνέει και εύχομαι μία ημέρα να εργαστώ σε έναν διεθνή οργανισμό που βοηθά τους πρόσφυγες και τους μετανάστες σε όλο τον κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος που επενδύω στη μελέτη ξένων γλωσσών. Ο καθένας έχει διαφορετική προσωπικότητα, αλλά κάποιες φορές μοιραζόμαστε τις ίδιες σκέψεις, τους ίδιους φόβους, τις ίδιες ελπίδες. Πιστεύω ακράδαντα στην επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων, ανεξαρτήτως εθνικότητας και θρησκείας. Θέλω επίσης να πω ότι είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος που κάνει όνειρα για το μέλλον.

Το πρόγραμμα "Supporting the Greek Authorities in Managing the National Reception System for Asylum Seekers and Vulnerable Migrants (SMS)", πραγματοποιείται με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

 

 

Διαβάστε την ιστορία του Talha Mohamed από τη Συρία 

25/02/2020

Εάν κάποιος μου έλεγε πριν μερικά χρόνια ότι σήμερα θα αναζητούσα εργασία στον τομέα του τουρισμού, ως πρόσφυγας σε ξένη χώρα, θα γελούσα. Όμως η ζωή είναι απρόβλεπτη, το αναπάντεχο μού συνέβη και να ’μαι. Δυστυχώς, η πατρίδα μου, η Συρία, ανήκει πλέον στο πρόσφατο παρελθόν μου.

Αφού πρώτα πέρασα ένα διάστημα για να μάθω καλά ελληνικά με τη βοήθεια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τώρα, με την υποστήριξη των ανθρώπων του προγράμματος HELIOS του ΔΟΜ, είμαι σε θέση να ψάξω για δουλειά. Οι εργαζόμενοι στον τομέα Απασχόλησης του προγράμματος, βρίσκονται δίπλα μου σε κάθε βήμα, με πρώτο εκείνο της σύνταξης του βιογραφικού. Βρέθηκα στο κέντρο εκπαίδευσης (ILC) στη Θεσσαλονίκη που λειτουργεί σε συνεργασία με το Ελληνικό Συμβουλίο για του Πρόσφυγες (ΕΣΠ) και δημιουργήσαμε μαζί τις βάσεις ώστε να βρω δουλειά στον τουρισμό. Η συμμετοχή μου σε διοργανώσεις όπως οι «Ημέρες Καριέρας», η εξάσκηση στο πώς να ανταποκρίνομαι σε συνεντεύξεις έχουν αποδειχθεί πολύ βοηθητικά στοιχεία για την αυτοπεποίθησή μου. Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη στην οποία σκοπεύω να ζήσω και να φτιάξω τη ζωή μου.

Στο Χαλέπι της Συρίας, όπου και ζούσα, δεν είχα κάποια σχέση με τον τουρισμό. Σπούδασα Μηχανολόγος Μηχανικός και δούλευα στον εν λόγω τομέα. Κοιτώντας μπροστά, το μόνο που θέλω να πω είναι πως ποτέ δεν είναι αργά για μια νέα  αρχή. Ποτέ δεν μετάνιωσα που αφιέρωσα χρόνο να μάθω ελληνικά προτού μπω στη διαδικασία να αναζητήσω εργασία. Είμαι ήδη σε επίπεδο Β1 και συνεχίζω ακάθεκτος έως ότου μάθω τη γλώσσα όσο καλύτερα γίνεται. Το πρόγραμμα HELIOS προσφέρει, όχι μόνο στήριξη στην εύρεση εργασίας στους ωφελούμενους του προγράμματος, αλλά και μαθήματα εκμάθησης ελληνικών, παρέχοντας σημαντικά εργαλεία και για άλλους ανθρώπους που είναι στη θέση μου.

Πρόγραμμα HELIOS -Hellenic Integration Support for Beneficiaries of International Protection, με την υποστήριξη του Directorate General Migration and Home Affairs of the European Commission (DG HOME)

 

Η ιστορία του M.S.

14/01/2020

«Όταν πήγαινα σχολείο στην Καμπούλ, θυμάμαι ότι μου άρεσε πολύ το μάθημα της βιολογίας. Βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες τις εικόνες του ανθρώπινου σώματος. Τώρα, στο νέο μου σχολείο στην Αθήνα, που βρίσκεται κοντά στην πλατεία Βικτωρίας, θα ήθελα να επικεντρωθώ στον κλάδο της πληροφορικής. Αυτό θα ήθελα να ακολουθήσω και επαγγελματικά», λέει ο M.S. από το Αφγανιστάν, που αυτή τη στιγμή διαμένει σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Ο M.S. είναι 17 ετών και βρίσκεται στην Ελλάδα τα τελευταία δυο χρόνια και πέντε μήνες περίπου. Αυτό το διάστημα μένει σε ένα διαμέρισμα στην Αθήνα, μαζί με τρεις φίλους του, που επίσης έφτασαν στην Ελλάδα μόνοι τους, ως ασυνόδευτοι ανήλικοι. Οι δυο κατάγονται από το Αφγανιστάν, ένας από το Πακιστάν και ένας ακόμη από την Αίγυπτο. Το διαμέρισμα λειτουργεί στο πλαίσιο του προγράμματος PEDIA, το οποίο υλοποιείται από τον ΔΟΜ σε συνεργασία με τη UNICEF και χρηματοδοτείται από ευρωπαϊκούς πόρους. Μέσω του προγράμματος παρέχονται συνθήκες ημί-αυτόνομης διαβίωσης σε ασυνόδευτους ανήλικους στην Ελλάδα.

«Μας αρέσει να μαγειρεύουμε καθημερινά. Αν με ρωτήσει κανείς τι προτιμώ, ανάμεσα σε σοκολάτα και μακαρόνια, θα πω σίγουρα το δεύτερο! Τους συγκατοίκους μου τους γνώρισα προτού ξεκινήσουμε να μένουμε μαζί. Έμενα τότε σε ένα ξενοδοχείο της Αθήνας, για περίπου ενάμιση χρόνο. Εκεί είχα την ευκαιρία να εξερευνήσω και να γνωρίσω ένα μεγάλο μέρος της πόλης. Μου αρέσει πολύ η Αθήνα, οι άνθρωποί της και οι καθημερινές συνήθειες της πόλης. Στον ελεύθερό μου χρόνο πηγαίνω και στο γυμναστήριο. Λατρεύω την άσκηση, αφού μου δίνει δύναμη για να αντεπεξέρχομαι στις καθημερινές μου υποχρεώσεις, όπως είναι και το σχολείο». Ο M.S. εντάχθηκε εκ νέου στο ελληνικό σχολείο πριν από την περίοδο των διακοπών. Ήταν μια εμπειρία γεμάτη προκλήσεις, ωστόσο, όπως ο ίδιος παραδέχεται, ο δάσκαλος και οι συμμαθητές είναι ιδιαίτερα ζεστοί και βοηθητικοί. «Όταν έμενα στο ξενοδοχείο, έκανα μαθήματα Αγγλικών, Γερμανικών αλλά και Ελληνικών, φυσικά. Μου αρέσουν περισσότερο τα Γερμανικά, και πρέπει να πω ότι η ελληνική γλώσσα είναι δύσκολη και απαιτητική στην εκμάθησή της».

«Με ενδιαφέρει η επιστήμη της πληροφορικής, αλλά ως εναλλακτική έχω και το επάγγελμα του ράφτη. Βρίσκω αυτή τη δουλειά πολύ δημιουργική. Το να φύγω από το Αφγανιστάν δεν ήταν εύκολο. Η οικογένειά μου δεχόταν συνεχώς απειλές, και έτσι αποφάσισα να κάνω το βήμα και να διεκδικήσω μια πιο ασφαλή ζωή. Ταξιδεύοντας για να φτάσω στην Ελλάδα αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες. Από το Αφγανιστάν, πήγα στο Πακιστάν και από εκεί στο Ιράν, ώσπου κατέληξα στην Κωνσταντινούπολη. Έμεινα εκεί για 25 ημέρες. Ο τελευταίος μου σταθμός ήταν η Μόρια, όπου έμεινα για τέσσερις μήνες προτού μεταφερθώ στην Αθήνα. Τελικά, η Αθήνα είναι μια πόλη, όπου μπορώ να φανταστώ το μέλλον μου» λέει ο M.S., που ανυπομονεί να ολοκληρωθεί η σύνδεση ίντερνετ στο νέο του σπίτι, για να απολαύσει ταινίες και βιντεοπαιχνίδια με τους φίλους του.

Στον M.S. έχει χορηγηθεί άσυλο. Ο ΔΟΜ και η UNICEF υποστηρίζουν τη στέγασή του στην Αθήνα, μέσω του προγράμματος PEDIA. Ο ΔΟΜ εξασφαλίζει άμεσα ασφαλές περιβάλλον και εξειδικευμένες υπηρεσίες για παιδιά προσφύγων και μεταναστών που αντιμετωπίζουν κινδύνους, υποστηρίζοντας παράλληλα της εθνικές δομές. Με την υποστήριξη του Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

 

Η ιστορία τεσσάρων ωφελούμενων του προγράμματος HELIOS του ΔΟΜ Ελλάδας, που αποφάσισαν να νοικιάσουν μαζί ένα διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη και να κάνουν μια νέα αρχή στην πόλη

08/01/2020

Ο Marcel, ο Abdou, o Ousmane και ο Daniel μοιράζονται πλέον την ίδια στέγη. Συγκατοικούν σε ένα διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη και το γεγονός ότι κατάγονται από διαφορετικές χώρες της Αφρικής δεν τους εμποδίζει να κάνουν το επόμενό τους βήμα. Είναι και οι τέσσερις πρόσφυγες και πλέον οργανώνουν σταδιακά τη ζωή τους στην Ελλάδα. Η πρωτοβουλία της συγκατοίκησης ελήφθη από τον Marcel, ο οποίος γνωρίστηκε με τον Abdou, τον Ousmane και τον Daniel το διάστημα που περίμεναν την εξέταση των αιτήσεων ασύλου που όλοι είχαν υποβάλλει. «Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη συνέχεια για τη ζωή μου στην Ελλάδα μετά τη Λέσβο και τη Μόρια. Μετά από πολλούς  μήνες στην Ελλάδα, αισθάνομαι και πάλι άξιος σεβασμού και ικανός να συνεχίσω τη ζωή μου στη χώρα», αναφέρει ο Marcel.

Και οι τέσσερις ενημερώθηκαν για τις επιλογές που τους παρέχει το «HELIOS», το ενταξιακό πρόγραμμα που υλοποιεί ο ΔΟΜ και απευθύνεται στους δικαιούχους διεθνούς προστασίας που διαμένουν στην Ελλάδα. «Μας έδωσαν πληροφορίες για τις επιλογές μας. Μας ενημέρωσαν για τις διαδικασίες αναζήτησης σπιτιού, για την ανάγκη να μάθουμε ελληνικά ώστε να μπορούμε να αυτοεξυπηρετηθούμε στην καθημερινότητά μας και, βέβαια, για το τελευταίο μα και τόσο σημαντικό κομμάτι τής ένταξής μας, που δεν είναι άλλο από το να βρούμε μια δουλειά για να στηρίξουμε οικονομικά τους εαυτούς μας», εξηγεί ο Daniel.

«Το να μοιραστούμε το κόστος ενός διαμερίσματος θα συνέφερε όλους μας κι έτσι, με το που συμφωνήσαμε προχωρήσαμε στα διαδικαστικά. Ζούμε πλέον στο κέντρο της πόλης, περιτριγυρισμένοι από ηλεκτρικές συσκευές έτοιμες προς χρήση και με την ελπίδα, μέσα μας, για ένα καλύτερο αύριο», λέει ο Marcel από το Καμερούν.

Ο Ousmane από τη Γουινέα είναι ο μικρότερος της παρέας και το όνειρό του είναι να γίνει ποδοσφαιριστής. «Θέλω να μάθω ελληνικά και να κάνω την Ελλάδα δεύτερη πατρίδα μου», αναφέρει.

Η μεγαλύτερη πρόκληση και για τους τέσσερις πρόσφυγες αποτελεί η αναζήτηση και η εύρεση εργασίας. Με τη στήριξη που τους παρέχει το πρόγραμμα HELIOS, μέσω εργασιακής συμβουλευτικής, εργαστηρίων και άλλων σχετικών δράσεων, ο Marcel, ο Abdou, o Ousmane και ο Daniel θα έχουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν  στην ένταξή τους στην ελληνική αγορά εργασίας.

«Θέλω να ξαναδουλέψω στις τηλεπικοινωνίες», λέει ο Daniel ενώ ο Marcel προτιμά να παραμείνει πιο ανοιχτός στις εργασιακές ευκαιρίες. «Όπως είπα και πριν, το ποδόσφαιρο είναι αυτό με το οποίο θέλω να ασχοληθώ, το όνειρό μου και θα το κυνηγήσω», προσθέτει με τη δυναμική του δεκαοχτάρη, ο Ousmane. Την ίδια ώρα, ο Abdou γνωρίζει τι θέλει. «Θέλω να κάνω ό,τι έκανα και στην πατρίδα μου, το Τόγκο. Εκπαιδεύτηκα και δούλεψα ως ηλεκτρολόγος και έτσι με βλέπω και στο μέλλον. Η ευκαιρία που μου δίνει το εν λόγω πρόγραμμα να μάθω ελληνικά, θα είναι το εισιτήριό μου για να πετύχω τον στόχο μου».

Το πρόγραμμα HELIOS του ΔΟΜ, υλοποιείται με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτρoπής – DG HOME.