Ιστορίες 2021 | International Organization for Migration

Ιστορίες 2021

Μία δεύτερη ευκαιρία στην αθωότητα

 

27/04/2021

 

Μέχρι την ηλικία των 14 ετών, τα περισσότερα αγόρια ανησυχούν για τις σχολικές τους επιδόσεις, τις σχέσεις τους με τους φίλους τους, ονειρεύονται την ημέρα που θα μεγαλώσουν, θα είναι ελεύθεροι και θα μπορούν να κάνουν τις δικές τους επιλογές. Ο Α.Ζ., ένας 14χρονος από την Καμπούλ στο Αφγανιστάν, μοιράζεται τις ίδιες ανησυχίες, παρόλο που έχει επιλέξει τη δική του ζωή καιρό πριν. «Έχασα τη μητέρα μου όταν ήμουν πολύ μικρός. Πέθανε όταν γέννησε τον αδερφό μου», λέει.

Η ζωή στο Αφγανιστάν ήταν πάντα δύσκολη και η πρόσβαση στην εκπαίδευση και την ιατρική περίθαλψη ήταν περιορισμένη.

«Άρχισα να δουλεύω με τον πατέρα μου σε εργοστάσιο οικοδομικών υλικών έξω από την Καμπούλ. Ήμουν μόλις 10 ετών,  αλλά ήξερα ότι έπρεπε να φροντίσω την οικογένειά μου. Παρόλο που ήταν μία δύσκολη συνθήκη, μου λείπουν εκείνες τις μέρες». Σε ηλικία 12 ετών, στο δρόμο για το σπίτι, ο A.Z έμαθε για τον θάνατο του πατέρα του. «Ήταν μία από αυτές τις στιγμές της ζωής μου, που δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω. Επίσης, ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν ασφαλής και έπρεπε να φύγω από τη χώρα μου».

Μετά από πολλές προκλήσεις, ο A.Z έφτασε στο νησί της Χίου τον Ιανουάριο του 2021 και φιλοξενήθηκε στην Ασφαλή Περιοχή του Κέντρου Υποδοχής και Ταυτοποίησης. Στην αρχή δεν ήταν εύκολο. Δυσκολευόταν να κοιμηθεί, είχε αναδρομές από το παρελθόν και προσπαθούσε να συνηθίσει τον αποχωρισμό από την οικογένειά του. Αλλά ήταν η πρώτη φορά στη ζωή του που άρχισε να αισθάνεται ασφαλής. Ο σκοπός του ταξιδιού του ήταν να φτάσει σε μια χώρα, όπου θα έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση και θα μπορούσε να ξεκινήσει τη ζωή του από το μηδέν.

 «Νιώθω τυχερός που έχω τόση υποστήριξη από όλους και τελικά μπορώ να ονειρευτώ ένα καλύτερο μέλλον. Με όλη την υποστήριξη που λαμβάνω από την ομάδα του ΔΟΜ, έχω την ευκαιρία να ξαναρχίσω τη ζωή μου. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχω την ευκαιρία να γίνω ξανά παιδί», λέει χαμογελώντας. Μετά από πολλές συζητήσεις σχετικά με τους στόχους και τα όνειρά του, γράφτηκε στο γυμνάσιο, όπου παρακολουθεί μαθήματα. Οι Έλληνες συμμαθητές του είναι πολύ υποστηρικτικοί, τον βοηθούν να βελτιώσει τις γλωσσικές του δεξιότητες και έχει ήδη γίνει φίλος με πολλούς από αυτούς. Παρακολουθεί επίσης μαθήματα Ελληνικών και Αγγλικών, που διεξάγονται από εκπαιδευτικούς του ΔΟΜ στο πλαίσιο των μη τυπικών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων.

«Η εκμάθηση νέων γλωσσών όπως η Αγγλική και η Ελληνική είναι μια πρόκληση για μένα. Αλλά ξέρω ότι είναι κάτι πολύ σημαντικό για το μέλλον μου είτε στην Ελλάδα είτε σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα».

«Έχοντας την ευκαιρία να συναντήσω νέους ανθρώπους από άλλες χώρες, νέους πολιτισμούς, οι ορίζοντές μου έχουν διευρυνθεί. Αν και ένιωθα απογοητευμένος όταν έφτασα στην Ελλάδα, μέσα σε λίγους μήνες νιώθω πολύ πιο σίγουρος για να πετύχω τους στόχους μου και να δημιουργήσω μια ζωή που δεν είχα φανταστεί ποτέ. Η εκπαίδευση ανοίγει τόσες πολλές ευκαιρίες σ’ ένα παιδί».

Του αρέσει να μαθαίνει νέα πράγματα και να συμμετέχει σε πολλές δραστηριότητες για να κρατάει το μυαλό του απασχολημένο και να μπορεί να προσφέρει και στα άλλα παιδιά που μένουν στην Ασφαλή Περιοχή, που λειτουργεί στο πλαίσιο του προγράμματος ΜΕΡΙΜΝΑ που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

 «Είναι τόσο σημαντικό να κάνεις τις δικές σου επιλογές για τη ζωή σου. Είναι επίσης σημαντικό να αισθάνεσαι ασφαλής και να συμβάλλεις στην κοινωνία», προσθέτει.

«Τώρα, νιώθω ασφαλής και έτοιμος να θέσω τους επόμενους στόχους μου. Θέλω να σπουδάσω, να δουλέψω σκληρά, να ταξιδέψω σε όλον τον κόσμο και να μάθω όσα περισσότερα πράγματα μπορώ! Κυρίως, όμως, θέλω να βοηθήσω άλλα παιδιά με παρόμοιο υπόβαθρο με το δικό μου. Να τους κάνω να πιστέψουν ότι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία στην αθωότητα».

«Γι' αυτό με ενδιαφέρει να σπουδάσω Ψυχολογία. Θέλω να αποκτήσω τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες που θα ανακουφίσουν τον πόνο των παιδιών που υποφέρουν από τραύμα. Έχω περάσει από την ίδια διαδικασία και ξέρω ότι υπάρχει πάντα φως στο τέλος του τούνελ».

Η ομάδα του ΔΟΜ στο νησί της Χίου λειτουργεί στο πλαίσιο του προγράμματος MERIMNA του ΔΟΜ, με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής - DG HOME.

 

Kάθε άνθρωπος πρέπει να έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση και κάθε σχολείο πρέπει να είναι ένα ασφαλές μέρος για όλους.

O MZafari και ο Μ. Riza, μοιράζονται σκέψεις και συναισθήματα μέσω του ταλέντου τους.

03/04/2021

O Mohammed Zafari και ο Mohammed Riza, δύο άντρες καλλιτέχνες με παρόμοια βιώματα, συναντήθηκαν τυχαία στο ανοιχτό κέντρο φιλοξενίας της Μαλακάσας και διηγούνται τις περιπέτειες και τους προβληματισμούς τους μέσα από τις ζωγραφιές τους.

Οι δύο άντρες ένωσαν τις γνώσεις τους και άνοιξαν τον δρόμο προς τις εικαστικές τέχνες και για άλλους διαμένοντες στη Μαλακάσα, παρέχοντας καθημερινά δωρεάν μαθήματα ζωγραφικής στο εργαστήρι που έχουν φτιάξει.

Και οι δύο καλλιτέχνες έχουν τις δικές τους αντιλήψεις για τον κόσμο και αντλούν έμπευση για τα έργα τους από τα προσωπικά τους βιώματα. Αποτυπώνουν στον καμβά τους προβληματισμούς τους πάνω στο θέμα της μετανάστευσης, απεικονίζοντας τον πόνο αλλά και την ελπίδα για το μέλλον.

 

[ Mohammed Zafari ]

Ο Mohammed Zafari είναι 23 χρονών και κατάγεται από το Ορουζγκάν, μία περιφέρεια του Αφγανιστάν η οποία δεν έχει σταματήσει να αποτελεί έδαφος συγκρούσεων διάφορων δυνάμεων απο το 330 π.Χ. έως σήμερα, εξηγεί. Αν και γεννήθηκε στο  Αφγανιστάν, η οικογένειά του μετέβη στο Ιράν όταν ο ίδιος ήταν πολύ μικρός και μεγάλωσε εκει. Εξηγεί τους περιορισμούς που βίωνε στο Ιράν.  «Ήμασταν υποχρεωμένοι να πληρώνουμε δίδακτρα, και μάλιστα υπέρογκα, ενώ οι Ιρανοί όχι. Μας πρόσφεραν την δυνατότητα για εκπαίδευση ενώ στην πραγματικότητα την εμπόδιζαν», λέει. «Εμείς ήμασταν πέντε αδέλφια και οι γονείς μας δεν μπορούσαν να πληρώνουν για όλους εμάς.»

Ο Mohammed Zafari εργάστηκε από πολύ μικρός στο Ιράν σαν οικοδόμος για να τα βγάζει πέρα και να μην είναι βάρος στην οικογένειά του. Όμως δεν του ταίριαζε καθώς δεν ήταν αυτό που είχε φανταστεί για εκείνον. Άφησε την οικογένειά του και πήρε την απόφαση να ταξιδέψει στην Τουρκία. Εκεί, έκατσε 2 χρόνια μέχρι να μαζέψει κάποια χρήματα και να καταφέρει να περάσει στη Λέσβο. Στη Μόρια η ζωή του άλλαξε όταν γνώρισε τον Eric, έναν εθελοντή από την Αγγλία που βοηθούσε με την κατάσταση στο camp. Μιλώντας με ευγνωμοσύνη για τον Eric, εξηγεί ότι του έδωσε τα απαραίτητα υλικά για να ξεκινήσει να ζωγραφίζει. «Έτσι ξεκινήσα να ζωγραφίζω και ανακάλυψα το ταλέντο μου. Τώρα μαθαίνω εγώ σε άλλους να ζωγραφίζουν. Μου δίνει ακόμα μεγαλύτερη χαρά να βλέπω κι άλλους να εξελίσσονται σε αυτό τον τομέα μέσα από εμένα.»

Ο Zafari ασχολείται με την ζωγραφική και την μουσική. Παίζει κιθάρα και πιάνο.

«Η τέχνη και η μουσική χρειάζονται στη ζωή μας περισσότερο από ποτέ, ειδικά τώρα που είμαστε απομωνομένοι λόγω της COVID-19. Παρόλες τις αποστάσεις που είτε ήδη υπήρχαν, είτε δημιουργήθηκαν από την πανδημία,  οι ζωγραφιές μας λειτουργούν σαν γέφυρα για να ερχόμαστε κοντά, ανεξάρτητα τη χώρα και τη γλώσσα μας.»

Τηρώντας πάντα τα πρωτόκολλα για την αποφυγή μετάδοσης της COVID-19, οι δύο άντρες πραγματοποιούν μαθήματα καθημερινά για να μπορούν να ζωγραφίσουν όσοι το επιθυμούν.

 

The Hope Eye -  Το μάτι της ελπίδας

«Ο πίνακας αυτός ανήκει στο κίνημα του σουρεαλισμού. Προσπαθει να γεφυρώσει δύο αντιφατικές καταστάσεις, του ονείρου και τις πραγματικότητας που δεν γίνεται κατευθείαν αντιληπτή από το ανθρώπινο μάτι. Με μία ματιά ίσως ο πίνακας φαίνεται ότι δεν είναι λογικός, αλλά κάθε στοιχείο έχει μια ερμηνεία και συσχέτιση με τα υπόλοιπα.

Αρχικά, το μάτι, είναι εμπνευσμένο από το γνωστό κακό μάτι που επικρατεί στην περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής και συμβολίζει την κακή ενέργεια. Στον πίνακά μου, μπορεί να ερμηνευτεί ως η άλλη ματιά με την οποία χρειάζεται να δούμε κάποιες καταστάσεις, όπως την ανάγκη κάποιων ανθρώπων να έρθουν στην Ευρώπη προς την αναζήτηση μίας καλύτερης ζωής. Το μάτι, είναι το μάτι της Ελπίδας και το κέντρο του αποτελείται απο την Ευρωπαική σημαία», εξηγεί ο Zafari.

«Το μπλε συμβολίζει τόσο τον ουρανό, όσο και την θάλασσα, δύο στοιχεία που δεν ξεχωρίζεις έυκολα πότε τελείωνε το ένα και πότε άρχιζε το άλλο όταν από την Τουρκία κοιτάς προς την Ελλάδα». Το μπλε ορίζει την ελπίδα στο πέρασμα από την Τουρκία στην Ελλάδα και από εκεί, και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Τα δύο χέρια τα εμπνεύστηκα από τον πίνακα "Η δημιουργία του Αδάμ" από τον Μιχαήλ Άγγελο. Ο ομώνυμος πίνακας δίνει την εντύπωση ότι ο Θεός (που βρίσκεται στα δεξιά), ο δωρητής της ζωής, προσεγγίζει τον Αδάμ (που βρίσκεται στα αριστερά και πιο κάτω από τον Δημιουργό του), ο οποίος δεν την έχει ακόμη λάβει. Οι δυο τους δεν βρίσκονται στο "ίδιο επίπεδο". Στη δική μου προσέγγιση, και τα δύο χέρια είναι ανθρώπων, το ένα χέρι από εναν Ευρωπαίο πολίτη και το άλλο από έναν άνθρωπο μακριά απο την Ευρώπη, που θελει να βρει καταφύγιο σε αυτήν. Τα δύο χέρια βρίσκονται στο "ίδιο επίπεδο" γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Οι δύο μεριές δεν έχουν ακουμπήσει ακόμα, αλλά δείχνουν την Ευρωπαική Ένωση και βρίσκονται αρκετά κοντά ώστε η μία να παίρνει ενέργεια από την άλλη.

 

[ Mohammed Riza ]

Ο Mohammed Riza είναι 30 χρονών, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καμπούλ, στο Αφγανιστάν.

Ο Mohammed κατάφερε να πάει σχολείο στο Αφγανιστάν, και για 13 χρόνια έκανε αυτό που αγαπούσε. Ήταν καθηγητής ζωγραφικής σε πανεπιστήμιο, μέχρι που το πανεπιστήμιο στο οποίο εργαζότανε δέχτηκε επίθεση, και μαζί με αυτό ένιωσε πως καταστράφηκαν και οι ελπίδες του.

Με την οικόγενειά του πήραν την απόφαση να καταφύγουν πρώτα στο γειτονικό Ιράν, όμως εκεί δεν είχαν κανένα δικαίωμα χωρίς τα απαραίτητα έγγραφα και δεν υπηρχε και η προοπτική να τα αποκτήσουν. Έκατσαν πολύ λίγο και συνέχισαν το ταξίδι τους προς την Τουρκία κι από εκεί στην Ελλάδα. Το 2019 φτάσανε στην Λέσβο.

Στην ερώτηση αν θα ήθελε να επιστρέψει πίσω ή αν του λείπει κάτι από την χώρα του αναρωτηθήκε ποιος θα ήθελε να ζει ή να κάνει οικογένεια μέσα στον φόβο, την φτώχεια, την σκόνη από τα ερείπια και τον εξτρεμισμό; «Δεν με νοιάζει αν θα μείνω στην Ελλάδα ή αν θα πάω σε άλλη χώρα. Το Αφγανιστάν έιναι μια ασταθής χώρα και θέλω να βρίσκομαι όπου νιώθω ασφαλής.»

Ο Mohammed επέλεξε να παρουσιάσει μία ζωγραφιά στην οποία δεν έχει δώσει κάποιο όνομα. Το έργο του δείχνει την καθημερινότητα ενός παιδιού στο Αφγανιστάν που είναι η φτώχεια και η ανασφάλεια. Εξηγεί παράλληλα ότι το πρόβλημα στο Αφγανιστάν ξεκινάει από αυτή την τρυφερή ηλικία στην οποία «τα παιδιά προσπαθούν να γλιτώσουν από τη στρατολόγηση και τις συνέπειες που φέρνει κάθε πόλεμος. Τα παιδιά στο Αφγανιστάν δεν έχουν παιδική ηλικία», αναφέρει.

Οι οικογένειες αποφασίζουν να εγκαταλείψουν την χώρα τους ή στέλνουν τα παιδιά τους μακριά για να βρουν ένα καλύτερο μέλλον, μακριά από επιθέσεις σε σχολεία και εμπόδια στην εκπαίδευση.

Ο Mohammed αναλύει την ζωγραφιά του εξηγώντας ότι η επιλογή των χρωμάτων δεν ήταν τυχαία, καθώς κάθε χρώμα συμβολίζει κάτι.

«Δείχνει ένα τρομαγμένο παιδί που βρίσκεται στο δρόμο ανάμεσα σε ερείπια. Φοράει ενα κίτρινο παντελόνι και μία πράσινη μπλούζα. Το κίτρινο το χρησιμοποιεί για να συμβολίσει όταν κάποιος είναι μακριά από το σπίτι του και το πράσινο δείχνει τη δύναμη της ψυχής που ο καθένας έχει μέσα του. Ακριβώς δίπλα του βρίσκεται η μητέρα του, που είτε είναι ξαπλωμένη είτε νεκρή δεν έχει νόημα καθώς δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να προστατεύσει το παιδί της από το μέλλον που του επιφυλλάσει το Αφγανιστάν. Το μπλε που φοράει συμβολίζει την ελπίδα, που κάθε μητέρα έχει για το μέλλον του παιδιού της», μας λεεί.

«Ελπίζω κάποια μέρα τα παιδιά στο Αφγανιστάν και σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου, να μεγαλώνουν μακριά από τον πόλεμο. Εύχομαι να φεύγει κάποιος από την χώρα του από επιλόγη κι όχι γιατί ειναι η μόνη λύση.»

Ο Mohammed Zafari και ο Mohammed Riza ανήκουν σε αυτή την κατηγορία που η φυγή από τη χώρα τους ήταν μονόδρομος και αντιμετώπισαν τις ίδιες προκλήσεις.

Ο Mohammed R. μεγάλωσε στο Ιράν από Αφγανούς γονείς και ο Mohammed Z. αναγκάστηκε να φύγει απο το Αφγανιστάν και να καταφύγει στο Ιράν αφού το σχολείο που δούλευε βομβαρδίστηκε, ενώ άλλα έκλειναν καθώς δεν μπορούσαν να εγγυηθούν την ασφάλειά τους. Και οι δύο δεν ήταν σε θέση να καταβάλουν τα δίδακτρα που απαιτούνταν στο Ιράν και αναγκάστηκαν να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον.

Συμφωνούν και οι δύο πως κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση και κάθε σχολείο πρέπει να είναι ένα ασφαλές μέρος για όλους.

Η ζωγραφική ως μορφή αυτοθεραπείας

Η ιστορία του N.H. από το Αφγανιστάν

23/03/2021

Ο N.H. είναι ένα αγόρι, 15 ετών, που γεννήθηκε στο Αφγανιστάν. Μεγάλωσε σε ένα μικρό χωριό, κοντά στην Καμπούλ, με τα 3 αδέλφια του. Στη χώρα του δεν εκδόθηκαν ποτέ έγγραφα ταυτοποίησης, ούτε για τον ίδιο ούτε για τα αδέλφια του, ενώ κανένας δεν είχε πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας ή εκπαίδευσης στην πατρίδα τους.

Ολόκληρη η οικογένειά του αποφάσισε να φύγει από το Αφγανιστάν πριν από 1,5 χρόνο, εξαιτίας του πολέμου που βρισκόταν σε εξέλιξη, αλλά και των δύσκολων συνθηκών διαβίωσης και της υπερβολικής πείνας που αντιμετώπιζαν. Όταν έφτασε πια στη Χίο, τον Σεπτέμβριο του 2019, είχε μείνει ολομόναχος. Όπως εξηγεί, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του έχασε τα ίχνη της οικογένειάς του στην Τουρκία, στα σύνορα με το Ιράν, και «δεν ξανάκουσε γι΄αυτούς ποτέ». Στη Χίο παραπέμφθηκε στον Ερυθρό Σταυρό.

«Σκοπός του ταξιδιού μου ήταν να μπορέσω να φτάσω σε μια χώρα, όπου θα νιώθω ασφαλής, που θα μπορούσα να αιτηθώ άσυλο και θα ξεκινήσω μια νέα ζωή», λέει γεμάτος ελπίδα.

Ο N.H. φιλοξενήθηκε στην Ασφαλή Περιοχή (Safe Area) στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης της ΒΙΑΛ στη Χίο, που λειτουργεί στο πλαίσιο του προγράμματος ΜΕΡΙΜΝΑ, χρηματοδοτείται από την ΕΕ (DG HOME) και υλοποιείται από τον ΔOM. Στην αρχή ήταν απομονωμένος και παρουσίαζε συμπτώματα κατάθλιψης και κοινωνικής απoμόνωσης. Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών της άφιξής του, o N.H. ένιωθε άγχος και πίεση, έτσι το εξειδικευμένο προσωπικό του ΔΟΜ δημιούργησε ένα στοχευμένο πλάνο υποστήριξης με βάση τις ανάγκες, τις δυνατότητες και τα ενδιαφέροντά του.

«Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στην Ασφαλή Περιοχή (Safe Area), ανακάλυψα ότι η ζωγραφική ήταν στην πραγματικότητα ο καλύτερος τρόπος για να εκφραστώ και να μειώσω το άγχος που με κατέβαλε». Την περίοδο που ακολούθησε, ξεκίνησε να μοιράζεται τις δημιουργίες του με το προσωπικό του ΔΟΜ και έλαβε πολύ θετικά σχόλια. Όταν τον ρωτά κανείς για το αγαπημένο του υλικό σχεδίασης, απαντά με βεβαιότητα «το κάρβουνο».

Η τακτική παρακολούθηση της υπόθεσής του για το άσυλο την περίοδο εξέτασης της αίτησής του, αλλά και οι εβδομαδιαίες συνεδρίες υποστήριξης που παρακολούθησε, οδήγησαν σε σημαντική αύξηση της αυτοεκτίμησής του και τον βοήθησαν να αποκτήσει αισιοδοξία και ελπίδα για το μέλλον του. Με την υποστήριξη της ομάδας του ΔΟΜ, άρχισε να κάνει σχέδια για το μέλλον, έθεσε στόχους και επέδειξε αυξημένη συναισθηματική ωριμότητα ως αποτέλεσμα των πολλών θετικών σχολιών που έλαβε για τα έργο του. Τελικά, ο Ν.Η. επιλέχθηκε για το πρόγραμμα μετεγκατάστασης στην Πορτογαλία, γεγονός που τον έκανε πολύ χαρούμενο. Ο Ν.Η. βρίσκεται ήδη στην Πορτογαλία και είναι έτοιμος να συνεχίσει τη ζωή του εκεί, ακολουθώντας την τέχνη του. Όπως λέει: «Ετοιμάζω την πιο σημαντική μου δουλειά μέχρι τώρα»!

 

 

«Θέλω να επανενωθώ με τα παιδιά μου, αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα είναι να ζήσουν ασφαλή και να είναι ελεύθερα να επιλέξουν τη δική τους πορεία ζωής».

06/02/2021

Η Fatima Haidari, μητέρα τριών παιδιών, από το Αφγανιστάν, είχε μια μακρά και δύσκολη πορεία ζωής. Κλήθηκε να αντιμετωπίσει πολλές προκλήσεις μέχρι να καταφέρει τελικά να φτάσει σε ένα σημείο στη ζωή της που να αισθάνεται χαρούμενη: να ξέρει ότι τα παιδιά της είναι ασφαλή, ακόμα κι αν ζουν πολλά μίλια μακριά της. «Τώρα η κόρη μου, 15 χρονών, και ο γιος μου 12, ζουν σε μια δομή στη Γερμανία, ως ασυνόδευτοι ανήλικοι. Εγώ μένω στη δομή της Μαλακάσας, στην Ελλάδα με το μικρότερο γιο μου που είναι 9 χρονών. Προσπαθώ να εκπαιδεύσω τον εαυτό μου και το γιο μου μέσω του διαδικτύου και μέσα από βιβλία και μαθήματα που πραγματοποιούνται στη δομή. Σπούδασα σκληρά για να πάρω το δίπλωμά μου στα αγγλικά και τελικά τα κατάφερα. Τώρα, εργάζομαι ως μεταφράστρια στην οργάνωση “Solidarity Now”.

Η Fatima παραδέχεται ότι αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής της. «Βρισκόμουν υπό καθεστώς μετανάστευσης από την παιδική μου ηλικία. Γεννήθηκα στο Πακιστάν από Αφγανούς μετανάστες και μετά μετακόμισα στο Ιράν για χάρη του συζύγου μου. Στη συνέχεια μετακομίσαμε στο Αφγανιστάν όλοι μαζί. Πριν από 1 χρόνο και 3 μήνες (Σεπτέμβριο του 2019), ήρθα στην Ελλάδα χωρίς να το πω σε κανέναν - ούτε καν στον σύζυγό μου».

«Ο γάμος μας είχε κανονιστεί από τις οικογένειές μας. Όταν ήμουν 13 χρονών, μου ανακοίνωσαν ότι έπρεπε να φύγω από το σχολείο και να παντρευτώ έτσι απλά. Δεν το ήθελα, αλλά αυτό δεν ήταν κάτι που θα μπορούσα να αποφύγω», θυμάται.

«Ο σύζυγός μου κι εγώ ζούσαμε στο Ιράν για αρκετό καιρό. Ως μετανάστες αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα. Ιδιαίτερα προβλήματα που είχαν να κάνουν με την εκπαίδευση των παιδιών μου. Δυστυχώς, η εκπαίδευση δεν αποτελούσε επιλογή γι 'αυτά. Παρόλο που δεν είμαι πολύ μορφωμένη, προσπάθησα να τους διδάξω στο σπίτι όλα όσα ήξερα. Αυτό ήταν το κίνητρό μου· να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα, τόσο για τον εαυτό μου όσο και για τα παιδιά μου.

«Ως παιδί ήθελα να γίνω δασκάλα. Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία, αλλά νομίζω ότι τελικά το κατάφερα, με τον δικό μου τρόπο, για τα παιδιά μου».

«Ήταν δύσκολο να φύγω, αλλά δεν είχα επιλογή. Δεν ήθελα τα παιδιά μου να είναι αμόρφωτα. Ήθελα να είναι χρήσιμοι άνθρωποι για την κοινωνία, να βρουν το δικό τους μονοπάτι. Και η εκπαίδευση είναι ο μόνος τρόπος για το καταφέρει κανείς αυτό».

Η δύναμή της και η ανίκητη θέλησή της να βοηθήσει τον εαυτό της και τα παιδιά της να διαμορφώσουν ένα ελεύθερο και ασφαλές μέλλον, την έκαναν να πάρει τη μεγάλη απόφαση. «Μπορούσα να φανταστώ την ιστορία μου να επαναλαμβάνεται και με το δικό μου παιδί. Η κόρη μου ήταν 14 ετών. Έτσι ο σύζυγός μου και οι οικογένειές μας σκέφτηκαν ότι ήταν καιρός να παντρευτεί και εκείνη. Δεν μπορούσα να αφήσω αυτό το πράγμα να συμβεί. Αυτή τη φορά κατάφερα να κάνω κάτι γι’αυτό. Αποφάσισα να μετακομίσω στην Ευρώπη με τα παιδιά μου. Αν και ήξερα ότι επρόκειτο για έναν δύσκολο και πολύ επικίνδυνο δρόμο, και φυσικά δεν ήμουν σίγουρη ότι θα τα καταφέρναμε, έπρεπε να το κάνω. Όχι για μένα, αλλά γι 'αυτούς. Χωρίς να πούμε σε κανέναν ότι φύγαμε».

«Δεν με ένοιαζε μια καλή ή καλύτερη ζωή για εμένα, απλώς ήθελα να υποστηρίξω τα παιδιά μου. Να τα βοηθήσω να μορφωθούν, να βρουν τον εαυτό τους, να είναι καλύτεροι άνθρωποι και να έχουν επιλογές».

«Την πρώτη μέρα φτάσαμε με τον γιο μου στην Αλεξανδρούπολη, στη Βόρεια Ελλάδα. Η κόρη μου και ο άλλος γιος μου βρίσκονται όπως σας είπα στη Γερμανία».

«Έχω πολύ καιρό να τους δω. Προσπαθώ να βοηθήσω την κοινωνία στην Ελλάδα και να αφήσω τον χρόνο να περάσει. Φυσικά, θέλω να ενωθώ ξανά με τα παιδιά μου, αλλά αυτό που έχει σημασία για μένα περισσότερο απ΄όλα είναι να ζουν ασφαλή και να είναι ελεύθερα να επιλέξουν το δικό τους μονοπάτι ζωής».

Η Fatima κατάφερε να δημιουργήσει την καθημερινή της ρουτίνα στη Μαλακάσα: «Έψαχνα να βρω δουλειά. Το προσωπικό του ΔΟΜ και του Solidarity Now με ενθάρρυναν να κάνω αίτηση για τη θέση. Και να που τώρα βρίσκομαι όντως εδώ, να εργάζομαι ως μεταφράστρια. Είμαι πολύ χαρούμενη που μπορώ να βοηθήσω την κοινότητά μου. Νιώθω ότι μπορώ να αφηγηθώ τις ιστορίες τους και να τους υποστηρίξω. Στο μέλλον θα ήθελα να εκπαιδευτώ, να μάθω περισσότερα, να μάθω ελληνικά, να γίνω κοινωνική λειτουργός και να γίνω ακόμη πιο χρήσιμη».

Ο ΔOM λειτουργεί στη δομή της Μαλακάσας ως επίσημος Οργανισμός Υποστήριξης της Διαχείρισης των Δομών (SMS) με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής - DG HOME, στο πλαίσιο του προγράμματος «Υποστήριξη των ελληνικών αρχών στη διαχείριση του εθνικού συστήματος υποδοχής για τους αιτούντες άσυλο και τους ευάλωτους μετανάστες (SMS)» .

 

«Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ευκαιρία να επανεκκινήσουν τη ζωή τους», λέει ο Aaqel, ένα νέο παιδί από το Αφγανιστάν, λίγες ώρες πριν αναχωρήσει για την Πορτογαλία, στο πλαίσιο του προγράμματος μετεγκατάστασης της ΕΕ.

29/01/2021

«Πιστεύω στην αλλαγή και πιστεύω στις δυνάμεις μου», λέει ο Aaqel*, ένας νεαρός ασυνόδευτος ανήλικος από το Αφγανιστάν, λίγες ώρες πριν αναχωρήσει από την Ελλάδα για την Πορτογαλία μέσω του προγράμματος μετεγκατάστασης της ΕΕ.

«Το περίμενα πολύ καιρό και αισθάνομαι πραγματικά ευγνώμων γιατί έχω μια ευκαιρία που δεν πρέπει να θεωρηθεί δεδομένη. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ευκαιρία να επανεκκινήσουν τη ζωή τους», είπε. Ο Aaqel ήρθε μόνος του στην Ελλάδα το 2019. Αρχικά, έφτασε στο νησί της Χίου και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε μια ειδική δομή φιλοξενίας του ΔΟΜ κοντά στην Αθήνα, όπου παρέμεινε την περίοδο πριν αναχωρήσει για την Πορτογαλία.

Εκεί, ο ΔΟΜ του παρείχε ψυχολογική υποστήριξη και νομική βοήθεια. Το ιατρικό προσωπικό του ΔΟΜ, με την υποστήριξη των εθνικών αρχών, πραγματοποίησε τους απαραίτητους ιατρικούς ελέγχους πριν από τη μετεγκατάσταση, συμπεριλαμβανομένου και του test για την COVID-19, που θα επέτρεπαν στον Aaqel να ταξιδέψει με ασφάλεια. Τηρώντας τα μέτρα προστασίας κατά της COVID-19, η συνέντευξη με τον Aaqel πραγματοποιήθηκε μέσω Skype με την υποστήριξη μίας διερμηνέα και μίας κοινωνικού λειτουργού, οι οποίες εργάζονται στη δομή του ΔΟΜ.

Ο Aaqel είπε στον ΔΟΜ ότι ο κύριος στόχος του είναι να επενδύσει στην εκπαίδευσή του. «Ανάμεσα στις προτεραιότητές μου είναι να τελειώσω το σχολείο στην Πορτογαλία και στη συνέχεια να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο. Θέλω να γίνω μηχανικός και μου αρέσει επίσης η διοίκηση επιχειρήσεων», εξήγησε.

«Παράλληλα, θέλω να συνεχίσω τα μαθήματα Αγγλικών και να μάθω και Πορτογαλικά. Όταν μία χώρα σε υποδέχεται και σε στηρίζει, θα πρέπει να μάθεις να μιλάς στη γλώσσα της», είπε με αυτοπεποίθηση. Όσο βρισκόταν στη Χίο, ο Aaqel καθημερινά εξασκούταν στο αγαπημένο του άθλημα, το ποδόσφαιρο.

«Έπαιζα με την τοπική ομάδα, ως αμυντικός. Για τα περισσότερα αγόρια στην ηλικία μου, αυτή είναι η λιγότερο δημοφιλής θέση. Όλοι θέλουν να σκοράρουν και να υποστηρίξουν την επίθεση της ομάδας, αλλά η αμυντική γραμμή είναι κρίσιμη για όλες τις ομάδες. Όλα ξεκινούν από την άμυνα. Στη χώρα μου, έπαιζα ως επιθετικός για δύο χρόνια. Ο προπονητής μου όμως στην Ελλάδα, είδε τις αμυντικές μου ικανότητες και με ενθάρρυνε να αλλάξω θέση», θυμάται. Όπως ήταν φυσικό, τον ρωτήσαμε για τον Κριστιάνο Ρονάλντο.

«Είναι πολύ ταλαντούχος παίκτης και πιστεύω ότι θα μπορούσα να του μοιάσω στο μέλλον, με την έννοια ότι εργάζεται πολύ σκληρά όλα αυτά τα χρόνια», είπε. «Για μένα όλα είναι δυνατά, αρκεί να αξιοποιήσουμε σωστά τις δεξιότητές μας και να εκμεταλλευτούμε τις ευκαιρίες που μας παρουσιάζονται».

«Γνωρίζω ότι άλλα παιδιά ή ενήλικες πηγαίνουν σε άλλες χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο. Για μένα δεν είναι θέμα χώρας. Είναι θέμα σκληρής δουλειάς. Εστιάζω πραγματικά στο πρώτο βήμα! Οι ευκαιρίες είναι παντού», συνέχισε.

Μέχρι σήμερα, 586 ασυνόδευτα παιδιά έχουν ταξιδέψει στο πλαίσιο του προγράμματος μετεγκατάστασης της ΕΕ από την Ελλάδα σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Ένα βασικό στοιχείο του προγράμματος μετεγκατάστασης της ΕΕ είναι η εξατομικευμένη αξιολόγηση βάσει βέλτιστου συμφέροντος κάθε παιδιού (Best Interest Assessment), η οποία πραγματοποιείται για κάθε μετεγκατάσταση ξεχωριστά. Οι αξιολογήσεις – στόχος των οποίων είναι να  διασφαλίσουν ότι η μετεγκατάσταση είναι η βέλτιση επιλογή για όλα τα ασυνόδευτα παιδιά που συμμετέχουν στο πρόγραμμα - πραγματοποιούνται από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το Άσυλο (EASO), την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και τους συνεργάτες της πριν την αναχώρηση.

Πριν από τη μετεγκατάσταση, ο ΔΟΜ πραγματοποιεί ιατρικούς ελέγχους, συμπεριλαμβανομένων test για την COVID-19, με στόχο τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας και την ατομική υγεία κάθε συμμετέχοντα. Όλες οι απαραίτητες ενέργειες που απαιτούνται για την αναχώρηση (αεροδρόμιο και ταξίδι) διασφαλίζονται από τον ΔΟΜ, ενώ πριν την αναχώρηση και  με στόχο την προετοιμασία των παιδιών παρέχονται πληροφορίες σχετικά με τη χώρα μετεγκατάστασης.

Ο Aagel μας είπε ότι ένιωθε έτοιμος να προχωρήσει και να κάνει το επόμενο βήμα.

«Πρέπει να παραδεχτώ ότι έχω βιώσει άχγος στην Ελλάδα, αλλά επίσης είχα την ευκαιρία να συναντήσω καλούς ανθρώπους και γενναιόδωρους επαγγελματίες. Το αγαπημένο μου ελληνικό φαγητό είναι το παστίτσιο και σίγουρα θα προσπαθήσω να το μαγειρέψω και να το δοκιμάσω στην Πορτογαλία», είπε και τα μάτια του έλαμψαν.

Ο Aaqel έφτασε με ασφάλεια στην Πορτογαλία στις 15 Δεκεμβρίου 2020.

Το πρόγραμμα μετεγκατάστασης υλοποιείται υπό την ηγεσία της Ελληνικής Κυβέρνησης, μέσω της Ειδικής Γραμματείας για την Προστασία Ασυνόδευτων Ανηλίκων και τον Ειδικό Γραμματέα Μεταναστευτικής Πολιτικής, με τη συμμετοχή των κρατών-μελών της ΕΕ. Χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (DG HOME). Ο ΔΟM συνεργάζεται στενά με τους εταίρους του ΟΗΕ, την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά (UNICEF) για τη στήριξη όλων των πτυχών της διαδικασίας μετεγκατάστασης σε στενή συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το Άσυλο (EASO) και άλλους εταίρους.

Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλούμε επισκεφθείτε: https://greece.iom.int/en/voluntary-relocation-scheme-greece-other-europ...

* Το όνομα άλλαξε για την προστασία του παιδιού.

 

«Η εκπαίδευση είναι ένα φως, ικανό να αλλάξει τη ζωή ενός παιδιού»

25/01/2021

Η Zahra Moradi και η Sakineh Rahimi, δύο γυναίκες με παρόμοιο παρελθόν συναντήθηκαν τυχαία στη δομή της Ριτσώνας και ένωσαν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν έναν καλύτερο κόσμο μέσω της εκπαίδευσης. Η Zahra και η Sakineh γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο Ιράν από Αφγανούς γονείς. Ζούσαν ως μετανάστες με τους συζύγους και τα παιδιά τους και αντιμετώπισαν τις ίδιες προκλήσεις.

«Αντιμετωπίζαμε ρατσισμό στο Ιράν. Τα παιδιά μας δεν είχαν πρόσβαση στη βασική εκπαίδευση. Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Η Αφγανική κοινότητα στο Ιράν οργάνωνε κρυφά μαθήματα σε εγκαταλειμμένα κτίρια», παραδέχεται η Sakineh. «Εφόσον τα παιδιά μας δεν επιτρεπόταν να έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, εγώ και άλλες κυρίες διδάσκαμε τα παιδιά στο σπίτι, σχεδόν καθημερινά. Είχαμε δημιουργήσει το δικό μας πρόγραμμα μαθημάτων κατ’οίκον», προσθέτει η Zahra.

Και οι δύο τονίζουν ιδιαίτερα την αξία της εκπαίδευσης: «Η εκπαίδευση είναι ένα φως, ικανό να αλλάξει τη ζωή ενός παιδιού. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους, αλλά και να υποστηρίξουν τις οικογένειές τους και την κοινωνία συνολικά». Η εκπαίδευση ήταν επίσης το στοιχείο που έφερε κοντά αυτές τις γυναίκες. Και οι δύο παρακολουθούσαν τα μαθήματα Αγγλικών που λάμβαναν χώρα στη δομή, στο πλαίσιο του προγράμματος μη-τυπικής εκπαίδευσης, όπως εφαρμόστηκε από τον ΔΟΜ σε συνεργασία με τη UNICEF και την οργάνωση Solidarity Now. Απολάμβαναν πολύ την εκμάθηση μιας καινούριας γλώσσας.

«Το να μαθαίνεις μια καινούρια γλώσσα είναι σαν να ανοίγεται μπροστά σου ένας νέος κόσμος. Ειδικά εδώ στην Ευρώπη, είναι απαραίτητο να μιλάμε Αγγλικά».

Δυστυχώς, λόγω της πανδημίας COVID - 19 επιβλήθηκαν περιορισμοί και τα μαθήματα σταμάτησαν. Η ομάδα του ΔΟΜ υποστήριξε τους εθελοντές εκπαιδευτικούς της κοινότητας ώστε να δημιουργήσουν τα δικές τους τάξεις μαθημάτων. Η ομάδα τους παρείχε το απαραίτητο υλικό ενώ οργάνωσε για τους εθελοντές σεμινάρια και εργαστήρια κατάρτισης για την ανάπτυξη των ικανοτήτων τους. Και οι δύο γυναίκες προθυμοποιήθηκαν να διδάξουν Αγγλικά για αρχάριους σε όποιον ενδιαφερόταν. Αποδείχτηκε πως η πρωτοβουλία αυτή είχε μεγάλη επιτυχία. Συνολικά, 30 άτομα που ζουν στη δομή της Ριτσώνας διδάσκουν εθελοντικά Αγγλικά και Φαρσί, μαθηματικά, χειροτεχνίες και περισσότεροι από 100 άνθρωποι όλων των ηλικιών παρακολουθούν τα μαθήματα αυτά.

«Θέλαμε να κάνουμε κάτι για τα παιδιά μας. Στη διάρκεια της απαγόρευσης κυκλοφορίας τα παιδιά έπαιζαν όλη μέρα. Όλες οι μητέρες της δομής ήθελαν να αλλάξει αυτό. Οι σύζυγοί μας στήριξαν επίσης την πρωτοβουλία αυτή. Η Zahra κι εγώ έχουμε ήδη μάθει τους κανόνες γραμματικής και το βασικό λεξιλόγιο της Αγγλικής και σκεφτήκαμε ότι θα ήταν μια καλή ιδέα να συμμετάσχουμε ως δάσκαλοι», λέει η Sakineh.

«Οι μαθητές λάτρεψαν τα μαθήματα! Στη διάρκεια της περιόδου διδασκαλίας, κανείς δεν έχει χάσει κανένα από τα μαθήματά μας. Νιώθουμε ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι που συνεισφέρουμε στην κοινότητά μας. Η έλλειψη εκπαίδευσης ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους αποφασίσαμε να αφήσουμε  το Ιράν. Δεν θέλαμε το ίδιο πράγμα να μας συμβεί κι εδώ», λέει η Zahra.

«Σε συνεργασία με την ομάδα του ΔOM, έχουμε δημιουργήσει ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα και χρησιμοποιούμε ειδικούς χώρους για τη διεξαγωγή των μαθημάτων, πάντοτε ακολουθώντας τα μέτρα προστασίας φυσικά. Πιστεύουμε ότι η εκπαίδευση είναι ο καλύτερος τρόπος να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας και την κοινωνία», συμπληρώνει.

Ο ΔOM λειτουργεί στη δομή της Ριτσώνας ως ο επίσημος φορέας υποστήριξης των Ελληνικών Αρχών στη διαχείριση της δομής. Με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής – DG HOME, στο πλαίσιο του προγράμματος “Supporting the Greek Authorities in Managing the National Reception System for Asylum Seekers and Vulnerable Migrants (SMS)”.

 

 

«Η ομαδική δουλειά, η εμπιστοσύνη, η πειθαρχία και ο σεβασμός είναι οι αξίες ζωής που μου έχει διδάξει το μπάσκετ»

12/01/2021

«Πίσω στο Αφγανιστάν, θυμάμαι τον εαυτό μου να βλέπει στην τηλεόραση το πρότυπό μου, τον Michael Jordan, και τότε φανταζόμουν ότι ήμουν εγώ στην οθόνη και έβαζα καλάθια αντί γι΄ αυτόν. Ονειρευόμουν την ημέρα που θα ένιωθα ελεύθερος και ασφαλής για να απολαύσω, μέσα σε όλα, και το μπάσκετ. Όταν πρωτοήρθαμε στην Ελλάδα, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι το όνειρό μου θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί». Ο Mohammad Hukem Askari, ένας 17χρονος Αφγανός, ο οποίος διαμένει τώρα με την οικογένειά του στη δομή φιλοξενίας της Μαλακάσας, αναφέρεται στις δυσκολίες που αντιμετώπισε από πολύ νωρίς στη ζωή του.

«Δεν είχαμε κάποιο μέρος για να παίζουμε στο Αφγανιστάν, οπότε ήταν δύσκολο για μένα να πάω για μπάσκετ με τους φίλους μου. Αλλά όσο πιο δύσκολο ήταν, τόσο περισσότερο ήθελα να παίξω».

Ο Mohammad αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο όταν ήταν στην 1η Γυμνασίου για να εργαστεί ως διερμηνέας και να βοηθήσει την οικογένειά του να επιβιώσει οικονομικά. «Όταν άρχισα να εργάζομαι, η κατάσταση έγινε πιο δύσκολη και επικίνδυνη για εμένα και την οικογένειά μου, κι έτσι αναγκαστήκαμε να φύγουμε. Από τη μέρα που φτάσαμε στη δομή της Μαλακάσας, αισθάνομαι πιο αισιόδοξος. Όταν είδα τις μπασκέτες στη δομή ένιωσα τόσο ενθουσιασμένος. Άρχισα αμέσως να προπονούμαι!».

Ο Mohammad είχε επίσης την ευκαιρία να συμμετάσχει στην ακαδημία των AntetokounBros. Ο παίκτης του NBA, Γιάννης Αντετοκούνμπο και τα αδέλφια του δημιούργησαν την ακαδημία για να στηρίξουν ευάλωτες κοινωνικές ομάδες στην Ελλάδα. Στόχος της ακαδημίας είναι η πρόσβαση στον αθλητισμό, η έμπνευση μέσω της εκπαίδευσης και η παροχή υποτροφιών που βοηθούν να ανοίξουν νέοι δρόμοι στις ζωές των ευάλωτων πληθυσμών.  Το προσωπικό του ΔΟΜ με πληροφόρησε ότι θα μπορούσα να συμμετάσχω στην ακαδημία AntetokounBros. Μου είπαν για την ιστορία του Γιάννη, το παρελθόν του και το πώς κατάφερε να πετύχει τους στόχους του. Το μονοπάτι της ζωής του είναι παρόμοιο με το δικό μου. Είναι μεγάλη έμπνευση για μένα. Ήταν σαν ένα μεγάλο όνειρο να βγαίνει αληθινό».

«Στην πρώτη μας προπόνηση στην ακαδημία συνειδητοποίησα γιατί το μπάσκετ είναι το απόλυτο άθλημα για μένα. Δεν έχει να κάνει μόνο με τη χαρά του παιχνιδιού. Είναι η ομαδική δουλειά, η εμπιστοσύνη, η πειθαρχία και ο σεβασμός - οι αξίες της ζωής που μπορεί να σου διδάξει αυτό το άθλημα».

«Είμαι το μεγαλύτερο παιδί στην οικογένειά μου. Μέσα από το μπάσκετ θα ήθελα να δείξω στα αδέλφια μου ότι με ομαδική δουλειά και εξάσκηση μπορούμε να πετύχουμε τα πάντα στη ζωή. Όπως έκαναν και ο Γιάννης με τα δικά του αδέλφια».

Ο Mohammad ανυπομονεί να τελειώσει ο περιορισμός κυκλοφορίας και να ανοίξει ξανά η ακαδημία. Προπονείται σχεδόν κάθε μέρα στη δομή για να βελτιωθεί. Θέλει να συνεχίσει τις σπουδές του και να τις συνδυάσει με το αγαπημένο του άθλημα.

Ο ΔOM λειτουργεί στη δομή της Μαλακάσας ως ο επίσημος φορέας υποστήριξης των Ελληνικών Αρχών στη διαχείριση της δομής. Με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής – DG HOME, στο πλαίσιο του προγράμματος “Supporting the Greek Authorities in Managing the National Reception System for Asylum Seekers and Vulnerable Migrants (SMS)”