Σακίλ Αχμέντ, 35 χρονών

20/04/2017

 

Το 2010 αποφάσισα να αφήσω το Πακιστάν και να έρθω στην Ελλάδα. Δεν είχε πρόβλημα να βρω δουλειά στην πατρίδα μου, απλώς κάτι λαθροδιακινητές κατάφεραν να με πείσουν ότι αν ερχόμουν στην Ελλάδα, θα έβγαζα μια περιουσία μέσα σε 1-2 χρόνια. Τους πίστεψα, σαν ανόητος, και ξεκίνησα το ταξίδι μου στην Ευρώπη.

Το ταξίδι δεν ήταν καθόλου εύκολο. Περπατούσα όλη νύχτα και κρυβόμουν την ημέρα. Στα σύνορα μεταξύ Ιράν και Τουρκίας, με αιχμαλώτισαν κάποια άτομα που απαιτούσαν €5.000 για να με ελευθερώσουν. Φυσικά, δεν είχα τόσα χρήματα πάνω μου αλλά ήταν και αδύνατον να τα βρω, ακόμα κι αν ζητούσα βοήθεια από κάθε συγγενή και φίλο μου στο Πακιστάν. Έτσι, μια μέρα που ήμουν μόνος, πήδηξα από τον τρίτο όροφο του κτιρίου όπου με κρατούσαν και σώθηκα. Το ταξίδι μού πήρε συνολικά 25 ημέρες. Πέρασα τον Έβρο στα ελληνοτουρκικά σύνορα και επιτέλους βρέθηκα σε ελληνικό έδαφος.

Δυο χρόνια πριν, έκανα περίπατο σε ένα βουνό στο Ηράκλειο Κρήτης, όταν βρήκα ένα κουταβάκι που κλαψούριζε. Κάποιος που προφανώς δεν το ήθελε, το είχε εγκαταλείψει εκεί για να πεθάνει. Το πήρα μαζί μου και το έβγαλα Μίνο. Χωρούσε μέσα σε ένα φλιτζάνι, τόσο μικρούλης ήταν. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων Γερμανών, συγχωριανοί μου στις Μοίρες, με βοήθησαν με τα εμβόλια και τις άλλες ανάγκες του. Είναι πολύ καλοί άνθρωποι, τους αγαπώ πολύ. Έκτοτε, εγώ κι ο Μίνο είμαστε αχώριστοι. Τον παίρνω μαζί μου στην δουλειά, παίζουμε μαζί και κοιμόμαστε μαζί. Μέχρι και που με προσέχει όταν είμαι άρρωστος, τον λατρεύω!

Πολλοί συμπατριώτες μου, όταν γυρίζουν στην πατρίδα από την Ευρώπη, φέρνουν μαζί τους υπολογιστές, τηλεοράσεις και άλλες ηλεκτρονικές συσκευές. Εμένα δεν με νοιάζουν όλα αυτά. Το μόνο που θέλω να πάρω μαζί μου είναι ο Μίνο. Πώς να τον αφήσω πίσω, εξάλλου, μετά από όσα ζήσαμε μαζί; Δεν γυρίζω στο Πακιστάν χωρίς αυτόν. Είπα στα παιδιά μου ότι θα φέρω τον Μίνο μαζί μου και έχουν ενθουσιαστεί! Ανυπομονώ να γυρίσω στο Πακιστάν και του φτιάξω το καινούργιο του σκυλόσπιτο.